PDA

View Full Version : yanlış mı yaptım acaba?



adnanfd
24-08-2005, 00:25
11 yaşındaki kızım 2 arkadaşı ile anlaşmış.incik boncuktan kolye küpe yapıp sahilde halkın gezi yolunda satacaklarmış.
Ne yaptıysam vazgeçiremedim.kendi hallerine bıraktım.dün akşam eve geldiğimde baktım ağlıyor.baba bütün gün kolye küpe yapmak için uğraştım alan olmadı dedi. hiç satış yapamamışlar.dedim üzülme yarın belki satarsın.2 saat önce sahile çıktım.satış yaptıkları yerin 2 bank ötesine oturdum takip ediyorum.beni görmüyorlar.gelen giden bakıyor alan yok.üzüldüm.dayanamadım.önümden el ele tutuşmuş iki genç geçiyordu.gençleri durdurdum. Durumu anlatıp 20 ytl para verdim.şurdaki çocuklardan 20 ytl boncuk alırmısınız dedim.kabul ettiler.boncukları size geri verelim mi dediler.yok onlar sizin olsun dedim.gidip aldılar.uzaktan bakıyorum.sevinçten havaya uçuyorlar.10 dk sonra yanlarına gittim.yaptıkları küçüçük uyduruk tezgahı topluyorlar.
(20 ytl satış yaptılar ya :) )dedim nereye gidiyorsunuz.dondurma yemeye baba.
Bu devirde çocuk yetiştirmek çok zor. şimdi burada çocuk sahibi olan arkadaşlara danışmak istiyorum.yanlış mı yaptım acaba.

gemici
24-08-2005, 00:29
niye yanlış olsunki....çocuğun mutlu oldu ...onu mutlu gördün sen mutlu oldun...her gün de 20 kağıtmı vereceğim ben bunlara dersen o başka

Cinnamon
24-08-2005, 00:45
Bu birşeyler yapıp satma isteği benim kızım dahil çevremde gördüğüm bütün çocuklarda var. Hepsinin ticari yetenekleri var galiba !

Bence doğru yapmışsınız. Üretip, satıp, para kazanma isteğine destek vermişsiniz.

egecal
24-08-2005, 00:53
Bir çocuk olarak söylüyorum ki kısa vadede değerlendirirsek çok doğru;uzun vadede değerlendirirsek çok yanlış yapmışsınız...Yine de mutlu olmuşlar, o yüzden yaptığınız takdir edilecek bir davranış bey amca ... :D

Matematikçi
24-08-2005, 00:59
yeter ki cocuklar mutlu olsun...
önemli olan bu...

baytar657
24-08-2005, 01:01
11 yaşındaki kızım 2 arkadaşı ile anlaşmış.incik boncuktan kolye küpe yapıp sahilde halkın gezi yolunda satacaklarmış.
Ne yaptıysam vazgeçiremedim.kendi hallerine bıraktım.dün akşam eve geldiğimde baktım ağlıyor.baba bütün gün kolye küpe yapmak için uğraştım alan olmadı dedi. hiç satış yapamamışlar.dedim üzülme yarın belki satarsın.2 saat önce sahile çıktım.satış yaptıkları yerin 2 bank ötesine oturdum takip ediyorum.beni görmüyorlar.gelen giden bakıyor alan yok.üzüldüm.dayanamadım.önümden el ele tutuşmuş iki genç geçiyordu.gençleri durdurdum. Durumu anlatıp 20 ytl para verdim.şurdaki çocuklardan 20 ytl boncuk alırmısınız dedim.kabul ettiler.boncukları size geri verelim mi dediler.yok onlar sizin olsun dedim.gidip aldılar.uzaktan bakıyorum.sevinçten havaya uçuyorlar.10 dk sonra yanlarına gittim.yaptıkları küçüçük uyduruk tezgahı topluyorlar.
(20 ytl satış yaptılar ya :) )dedim nereye gidiyorsunuz.dondurma yemeye baba.
Bu devirde çocuk yetiştirmek çok zor. şimdi burada çocuk sahibi olan arkadaşlara danışmak istiyorum.yanlış mı yaptım acaba.

:bravo:
bence de iyi yapmışssınız.
çocuk işte ;sevinecek, umut edecek ,yaşamı oyun oynayarak öğrenecek,
gelecekleri güzel olsun.
saygılarımla

balaban
24-08-2005, 01:08
Bence de doğru yapmışsınız.

Hem takı almanız, hem de satış işinde destek olmanız, kızınızın kendine güvenini arttırır. Bunlar çok olumlu.

varyemez
24-08-2005, 01:14
iyi yapmışsınızda çocuklar 20 ytl ile daha büyük tezgah alıp işi büyütürlermi acaba?

adnanfd
24-08-2005, 01:23
Bir çocuk olarak söylüyorum ki kısa vadede değerlendirirsek çok doğru;uzun vadede değerlendirirsek çok yanlış yapmışsınız...Yine de mutlu olmuşlar, o yüzden yaptığınız takdir edilecek bir davranış bey amca ... :D

egecal kardeş Allah ikimizede uzun ömür versin, gün gelecek sizede hisse.nette bey amca diyecekler. :)
ne yazık ki banada dede diyecekler. :)

soros74
24-08-2005, 01:24
Çocuğum yok ama yine de birşeyler yazmak istedim.

Bence yanlış yapmışsınız. Çocuğunuz belki o an için mutlu olmuştur ama hayatın gerçeklerini anlaması açısından bu davranış olumsuz olmuştur. Hiçbirşey satamasa belki o an için mutsuz olacaktı ama hayatın gerçeklerinden birini daha anlayacak, herşeyin beklediği ve umduğu şekilde olmayacağını görme fırsatlarından birini yakalayacaktı.

Gözlemlediğim kadarıyla anne babalar çocuklarının mutlu olması için buna benzer birtakım yapay ortam veya olaylar yaratıyorlar. Ancak bana göre bu tip davranışlar, çocukların gerçek hayatla tanışmalarını geciktiriyor. Çocuklar hayatın gerçekleriyle ne kadar erken tanışırlarsa, bu gerçekleri o kadar kolay kabul edebilirler ve ileride daha az zorluk çekerler.

Unutmayın ki, hayatlarının sonuna kadar çocuklarınızın yanında olamayacak, onları hayat mücadelesinde er ya da geç yanlız bırakacaksınız. Çocuğunuzu hayat mücadelesinde kontrollu bir biçimde zorluklarla başbaşa bırakmanız, ona ilerisi için hem tecrübe hem de mücadele gücü sağlayacaktır. Etrafımdan da gözlemlediğim kadarıyla, çocukluğunda el bebek gül bebek şeklinde aşırı ilgiyle ve korumacı şekilde yetiştirilen çocuklar, ilerde hayat mücadelesinde daha çok zorluk çekiyorlar.

Birtakım anne babalar, belki çocuğun olmadığı için bu kadar kolay ahkam kesiyorsun diyebilirler. Belki de haklılar. Ama hayatta gördüğüm en öenmli şeylerden biri de hayatın gerçekleri ile duygularınızla değil, mantığınızı kullanarak mücadele edebilirsiniz...

adnanfd
24-08-2005, 01:27
iyi yapmışsınızda çocuklar 20 ytl ile daha büyük tezgah alıp işi büyütürlermi acaba?

zannetmem.çocuk değiller mi.iki sonra ben sattım sen sattım deyip tezgahı dağıtırlar.

adnanfd
24-08-2005, 01:41
Çocuğum yok ama yine de birşeyler yazmak istedim.

Bence yanlış yapmışsınız. Çocuğunuz belki o an için mutlu olmuştur ama hayatın gerçeklerini anlaması açısından bu davranış olumsuz olmuştur. Hiçbirşey satamasa belki o an için mutsuz olacaktı ama hayatın gerçeklerinden birini daha anlayacak, herşeyin beklediği ve umduğu şekilde olmayacağını görme fırsatlarından birini yakalayacaktı.

Gözlemlediğim kadarıyla anne babalar çocuklarının mutlu olması için buna benzer birtakım yapay ortam veya olaylar yaratıyorlar. Ancak bana göre bu tip davranışlar, çocukların gerçek hayatla tanışmalarını geciktiriyor. Çocuklar hayatın gerçekleriyle ne kadar erken tanışırlarsa, bu gerçekleri o kadar kolay kabul edebilirler ve ileride daha az zorluk çekerler.

Unutmayın ki, hayatlarının sonuna kadar çocuklarınızın yanında olamayacak, onları hayat mücadelesinde er ya da geç yanlız bırakacaksınız. Çocuğunuzu hayat mücadelesinde kontrollu bir biçimde zorluklarla başbaşa bırakmanız, ona ilerisi için hem tecrübe hem de mücadele gücü sağlayacaktır. Etrafımdan da gözlemlediğim kadarıyla, çocukluğunda el bebek gül bebek şeklinde aşırı ilgiyle ve korumacı şekilde yetiştirilen çocuklar, ilerde hayat mücadelesinde daha çok zorluk çekiyorlar.

Birtakım anne babalar, belki çocuğun olmadığı için bu kadar kolay ahkam kesiyorsun diyebilirler. Belki de haklılar. Ama hayatta gördüğüm en öenmli şeylerden biri de hayatın gerçekleri ile duygularınızla değil, mantığınızı kullanarak mücadele edebilirsiniz...

sn soros74 sadece bu gece üzüldüğüm için yaptım.zaten benim yaptığımdan haberi yok.yarın akşam tekrar çıkarsa hiç satış yapamadığını zaten görecek.bu davranışlar çocuklar için geçici bir heves.
bu gece kızımın o anki mutluluğunu gördüm ya o bana yeter.

egecal
24-08-2005, 01:44
sn soros74 ...
bu gece kızımın o anki mutluluğunu gördüm ya o bana yeter.


:bravo: :bravo: :bravo: :bravo: :bravo: :bravo: :bravo:

Saxofon
24-08-2005, 02:04
Girişimciliğin zor olduğunu, paranın zor kazanıldığını, dünyadaki insanların pek çoğunun sizin kadar bonkör olmadığını, dünyanın merkezinde olmadıklarını öğrenmiş ve ayrıca mutlu olmuşlar. :tamam:

flashest
24-08-2005, 04:05
Sayın Adnanfd,

Öncelikle çocuğunuza karşı bir davranışınızı sorgulamanızı tebrik etmek istiyorum..

Masum bir hile ile hem siz, hem çocuğunuz mutlu oldunuz.. Bundan daha güzel bir durum olamaz.. Doğru ya da yanlıştan ziyade sadece şimdilik "eksik" kalan bir davranış olmuş.. Ne zaman tamamlanır derseniz?

Bence onlara nasıl satacaklarını, tezgahta nelerin gideceğini, nasıl sunmaları gerektiğini vs anlatır ve kendilerinin bir satışı başardıklarını gördükten sonra ilk satışlarında aslında sizin de payınız olduğunu belirtirseniz, tamamlanır.. Çünkü şu an onların kendilerine güveni geldi belki ama her an bir hayal kırıklığına daha açık durumdalar.. Böylece metoduna uygun olarak çalıştıklarında başaramayacakları iş olmadığını da anlayacaklar ve daha cesur olacaklar.. Hatta muhtemelen bir girişimden önce sizden yardım isteyecekler..

Tabii, hevesleri geçmiş ve bir daha zaten satış yapma niyetleri de olmayabilir veya gösterdiğiniz metod ile hiç satış da yapamayabilirler.. O zaman bir sonraki girişimlerini kollamanız gerekecek.. Bu zamana kadar bu sırrı saklamanız gerekir diye düşünüyorum..

Çocuğum yok ama bu yaşlarda bir çok çocuğum (öğrencim) vardı bir zamanlar..

Okumadıysanız, Salzman'ın "Çocuğu kötü eğitmenin yolları" (diğer adı "yengeç kitap") kitabını tavsiye ederim.. Çeviren ve yayınlayan Yayın evi (Timaş) etkisi ile bazı yerlerinde islami yaklaşım çok gelebilir.. Ama çocuk eğitimine farklı bakış açısıyla okunmaya değer..

Saygılar & Sevgiler..

lutas
24-08-2005, 10:17
Özgüvenini kaybetmemesi ,
birşeyleri kendi başına başarabildiğini
hissederek yere daha sağlam basması adına ;

ilk sefer için yanlış değil.

Parasını kaybetsin,oturup üzülsün.
işi batırıp hatalarını görsün.
Tecrübe ederek öğreneceği doğruları
asla unutmayacaktır.

Belki bunu sizden alacağı borç parayla yapsın,
ve harçlıklarından kesilsin ;
kararlarının sonuçlarına katlanabilme
sorumluluğunu da öğrensin.

Eğer ders almasını öğrenebilirse
her seferinde düştüğü basamaktan
bir üsttekine çıkmayı öğrenecektir.

Ve o zaman onun başarabildiklerini
kendi kanatları ile uçabildiğini izlemek
yapabildiklerinin büyüklüğünü gördükçe

çok daha keyif ve huzur verici olacaktır.


Ama özgüvenini asla kaybetmesin.

Çünkü o zaman asla kazanamayacak
kazandıkları veya ona kalanlar da
bir bir elinden alınacaktır...

timsah
24-08-2005, 11:34
:roll: :roll: benimde dünyalar güzeli bir kızım var benim kızımda aynısını yapsaydı bende senin gibi yapardım sen mükkemel bir baba sın ama abartmamaya dikkat

Red Kit
24-08-2005, 11:52
Crash adlı filmi izledim. Burada odasına kör kurşun isabet etmiş küçük bir kız çocuğunun korkusu izleniyor. Kız çocuğu o kadar korkuyor ki yatağının altında yatıyor. babası ona bir öykü anlatıyor, güya evine gelen bir peri ona görünmez ve asla kurşun geçirmeyen bir pelerin vermiş ve o sayede yıllardır hiç kurşunlanmadan veya bıçaklanmadan yaşadığını kızına anlatıyor ve sonra o pelerini kızına verme zamanı geldiğini söyleyerek görünmez pelerini kızına giydiriyor. Böylece kız yatağın altından çıkıyor ve korkusu geçiyor.

Kızın babası çilingir ve bir gün İranlı bir müşterisi yaptığı kilidi beğenmiyor ertesi gün dükkanı soyuluyor ve sigorta kapısı kilitli olmadığı için adama hiç para vermeyince yıkılıyor ve çilingiri öldürmeye karar veriyor. Eline silahı alıp çilingiri beklemeye başlıyor. Çilingir eve gelirken kızı penceresinden babasına el sallıyor. İranlı ansızın ortaya çıkıyor ve elindeki silahi çilingire doğrultuyor, onu tehdit ediyor. Bunu gören küçük kız, üzerinde kurşun geçirmez pelerin olduğundan tamamen emin olarak evden dışarı çıkarak babasını kurşundan korumak üzere koşmaya başlıyor, koşuyor koşuyor ve tam İranlı ateş ederken kurşunla babasının vücudu arasına giriyor.

trakyalı
24-08-2005, 11:56
11 yaşındaki kızım 2 arkadaşı ile anlaşmış.incik boncuktan kolye küpe yapıp sahilde halkın gezi yolunda satacaklarmış.
Ne yaptıysam vazgeçiremedim.kendi hallerine bıraktım.dün akşam eve geldiğimde baktım ağlıyor.baba bütün gün kolye küpe yapmak için uğraştım alan olmadı dedi. hiç satış yapamamışlar.dedim üzülme yarın belki satarsın.2 saat önce sahile çıktım.satış yaptıkları yerin 2 bank ötesine oturdum takip ediyorum.beni görmüyorlar.gelen giden bakıyor alan yok.üzüldüm.dayanamadım.önümden el ele tutuşmuş iki genç geçiyordu.gençleri durdurdum. Durumu anlatıp 20 ytl para verdim.şurdaki çocuklardan 20 ytl boncuk alırmısınız dedim.kabul ettiler.boncukları size geri verelim mi dediler.yok onlar sizin olsun dedim.gidip aldılar.uzaktan bakıyorum.sevinçten havaya uçuyorlar.10 dk sonra yanlarına gittim.yaptıkları küçüçük uyduruk tezgahı topluyorlar.
(20 ytl satış yaptılar ya :) )dedim nereye gidiyorsunuz.dondurma yemeye baba.
Bu devirde çocuk yetiştirmek çok zor. şimdi burada çocuk sahibi olan arkadaşlara danışmak istiyorum.yanlış mı yaptım acaba.


Aynı şekilde benim küçük kızım (10 yaşında) ticareti çok seviyor.Evde biriken gazeteleri bir gün baba bunları satalım dedi.
Topladık çöpsana götürüp sattık onun adına kart falan aldık çok mutlu oldu kendisinin para kazanması onu çok mutlu etti para çok az olsada kendilerinin kazanması çocukları çok mutlu ediyor.
Çöpsana kadar arabamızla gittiğimiz yol kazandığı paradan yaktığımız benzin daha fazlaydı ama ona hissettirmedim.
Ayrıca evdeki eski kitaplarını oyuncaklarını arkadaşlarına çok cuzi bir fiatla sattığını gördüm.
Çocuklarınızı mutlu edecek ne varsa yapın bir daha o günlere geri dönemeyeceklerine göre bırakın istediklerini yapsınlar ama kontrolsüz de bırakmayın.
Saygılar...

ilke_ibrahim
24-08-2005, 12:03
sizinkiler yetişmiş olduğu için para olgusunu anlayabiliyorlar.benim kızım 2 yaş dört aylık.para ve paranın gücü kakkında hiçbirşey öğrenmiyor.yine de hergün kumbarasına atmak için benden istiyor.bunları da çoğu zaman kapıcıya kendi eliyle veriyor.
ağırlıklı insan,hayvan,doğa sevgisi ve paylaşım öğreniyor.

lutas
24-08-2005, 12:03
Çocuk ve film deyince ;

Roberto Benigni
Babası iki sene Nazi esir kampında işçi olarak çalıştırılmıştı.
Bir filmde İngilizce dışında bir dili konuşup
"En iyi erkek oyuncu Oskar"ını alan ilk aktör.

7 Oskar adaylı "Hayat Güzeldir" 1997
(La Vita e Bella/Life Is Beautiful) filmiyle ünlenmişti.

İzlediğim en güzel film ve oyunculuklardan biridir.
Film boyunca çocuğu için yaptıkları
ve filmin sonu...

trakyalı
24-08-2005, 12:06
+ geçen sene istedi ördek aldık bu senede tavşan besliyoruz.
Okullar açılınca da kapıcının memleketine gönderiyoruz.
Evde tavşan ördek nasıl bakılır tahmin edin artık ama kızımın isteğini yerine getirmek beni de çok mutlu ediyor.

gemici
24-08-2005, 12:09
çocuklarınızı mutlu etme fırsatlarının (15 yaşına kadar en fazla) kıymetini bilin.daha sonra ne verirseniz verin fayda etmiyor

ilke_ibrahim
24-08-2005, 12:15
çocuklarınızı mutlu etme fırsatlarının (15 yaşına kadar en fazla) kıymetini bilin.daha sonra ne verirseniz verin fayda etmiyor
iyi bir kişilik verebilmişsek bence 15 inden sonra başka şeye ihtiyaçları olmaz zaten. onlar bizi mutlu ederler.

Morientes
24-08-2005, 12:19
küçük çocuklara parayla ölçütlenebilen mutluluklar vermek ne derece doğru bilemiyorum...

tractact
24-08-2005, 12:31
Sn.adnanfd, kızınız ilk gün boncukları satamayınca hayatın her zaman istediği gibi gitmediğini anlamış. İkinci gün ise tekrar tezgahın başına geçmiş ve yılmayınca istediğini elde edebildiğini anlamış. Bence o yaşta bir çocuk için 1 günlük hayal kırıklığı yeterli. Yani bana göre ikinci gün aynı hayal kırıklığını yaşatmamayla iyi etmişsiniz... Ancak bundan sonrası daha da önemli. İstediğini elde ettiğinde maymun iştahlılık yapıp tezgah olayını bir kenara mı bırakacak yoksa başarısını devam ettirmek için hayat mücadelesine devam mı edecek???
Hikayenin devamını bekliyoruz efendim...!!!

Hadramut
24-08-2005, 12:33
Konuyla direkt ilgili olmamakla birlikte hergün binlerce gençle aynı ortamı paylaşan bir eğitimci olarak tüm ebeveynleri uyarmak istiyorum. Biz çektik, çocuklar çekmesin! ya da biz yaşamadık, onlar rahat etsin yaklaşımı hemen tüm ebeveynler için geçerli. Her şeye çocukluğundan itibaren fazlasıyla ulaşan birey doyumsuz oluyor. Sn . Gemicinin belirttiği gibi gelecekte onları mutlu etmek mümkün olmuyor. Yaşamdan beklentileri kalmıyor. İntihar dahil istenmedik yaşantılara yönelenlerin oranı hiçte az değil.

Çocuk yetiştirmek dünyanın en zor mesleği. Onlara önem verin ama doğal olun. Yapmanız gerekenden fazlasını yapmayın. Onları mutlu edecek girişimlerde bulunun ama bunu kendinize bir görev edinmeyin. sn. Soros'un belirttiği gibi yaşamı olduğu gibi öğrenmesini sağlayın. Her gün kuru fasulye yenmeyeceği gibi her gün gülünmezde. Ağlamakta yaşamın renklerinden biri ve acıyı tanımazsa mutluluğun tadını alamaz.

Yerinizde olsam izler ama müdahale etmezdim.

gemici
24-08-2005, 12:35
iyi bir kişilik verebilmişsek bence 15 inden sonra başka şeye ihtiyaçları olmaz zaten. onlar bizi mutlu ederler.
bazen diyorum daha ne verseydim...artık kontrol dışında kendi kaderini tayin etmek istiyor 17,5 yaşında ve lise 3 te

trakyalı
24-08-2005, 12:36
<<<Kızım bu kartonları ve ambalaj kaatlarını neden böyle kesip sarf ediyorsun yazık değil mi?
Beş yaşındaki kız babasına
<<<Ama babacığım sana hediye hazırlamıştım.
demiş.
<<<Ne hediyesiymiş o?
Küçük kız elindeki kutuyu babasına uzatmış.
Baba dikkatle kutuyu açınca içinin boş olduğunu görmüş.
<<<Aptal kızım bu boş bir kutu hani hediye vardı?
<<<Ama babacığım ben onun içini öpücüklerimle doldurmuştum.
Adam söylediğine bin pişman kızından özür dilemiş ve o kutuyu masasında saklamış aklına geldikçe kızını öpücüklerinden almış.
Çocuklar çok düşünceli ve hislidirler onları sizin hareketleriniz yönlendirir....

ilke_ibrahim
24-08-2005, 12:41
bazen diyorum daha ne verseydim...artık kontrol dışında kendi kaderini tayin etmek istiyor 17,5 yaşında ve lise 3 te
sevgili dostum.
endişeni anlayabiliyorum ama doğanın kanunu bu.günü gelince kuşlar nasıl kanat çırpmayı,sonra uçmayı ,ardından yuvadan ayrılmayı biliyorlarsa bizde de aynısı. sen de çocuğunu artık sadece gözleyip kollamalı,gerektiğinde hatalarını ve doğrularını vurgulamalısın. ancak artık kendi ayakları üzerinde duracaktır ve olması gereken de budur.
saygılarımla.

gemici
24-08-2005, 12:42
haklısın sanırım ilke

son_azrail
24-08-2005, 13:12
20 ytl fazla kaçmış .....bence daha gerçekci bir para kazansaydılar daha güzel olurdu...bir anda o yaşta bir çoçuğa bence 20 ytl fazla....ama güzel bir davranış...çok güzel düşünmüşsünüz helal olsun size.....ve bütün ailelere herşeye rağmen bütün anne babalar kendilerincede olsa çoçuklarının hep iyiliğini düşünür....

eymür
24-08-2005, 14:21
çocuklar, özgüven ve dürüstlük ile yetişmeli. çağımız Türkiyesi çok kötü dostlar, Allah tüm ana babalara kolaylıklar versin ve evlatlarımızı korusun.
Sn Adnanfd özgüvenli bir çocuk yetiştiriyorsunuz. O tezgahı açmakta, insanlar ile iletişim becerileride özgüvenin eseri. tebrikler size

Morientes
24-08-2005, 17:49
sanırım burda sorun herkesin başarıyı ve mutluluğu o yaştaki bir çocuk için paranın gücüyle eşleştirmesi olmuş.
çocuk ta sorgusuz sualsiz para kazanmayı ve paranın ona sağladığı olanakları yüzdeyüz başarı olarak algılamış.bence bu o yaş için sakat bir durum.cocugun girişimci ruhunun ve insanlarla iletişim kurabilmesinin desteklenmesi daha önemli.para kazananın değil bu işi yapabilmesinin çok önemli olduğu hissettirilmeliydi.o yaşlarda gelişen özgüven hiç bir paranın satın alamayacağı bir olgudur.yapay ve zorlamayla gelişen özgüven ise bir gün çöküntüye yolaçabilir ve paraya tamah eden bencil kuşaklar yetiştirilebilir.

sirius
28-11-2005, 23:57
Önemli olan mutlu olabilmek ve edebilmektir.Ama öncelik kişinin kendinin mutlu olmasıdır.Başkalarını mutsuz etmedikten sonra her hareket uygundur bence.Çocuklar büyüyecekler ve bu arada yollarını çizecekler her ne yaparsanız yapın.Kısa vadede onları etkilersiniz belki ama orta uzun vadede onlar çizer kendi yollarını ve önlerindeki potansiyellerden seçerler
Her zaman hislerinize güvenin
Saygılarımla

adnanfd
10-05-2006, 01:49
bu akşam kızım ağlıyordu.sebebini sordum söylemedi.kendi haline bıraktım.sonra yanıma geldi. baba yatağın altına sakladığım 140 ytl param yok dedi.belli ki para bir şekilde uçmuş.kendisine parayı başka bir yere koymuş olabilirsin dedim.baba çok iyi biliyorum param yatağın altındaydı.yatağın altını üstüne getirdik fakat para ortada yok.hiç bir arkadaşını şuçlamadan belki parayı başka bir yere koymuşsundur dedim.sen yat uyu yarın bütün kitaplarının arasına bakarız dedim.işin ilginç yanı aynı yaşta benim de (kızım 12 yaşında) binbir zorlukla biriktirdiğim param çalınmıştı.biranda geçmişe gittim ciğerim yanmıştı o çocuk yaşta.bu nedenle durumunu çok iyi anlıyorum.bu akşam uzun süredir bakmadığı , tatilde çalıştığı kitabının arasına 140
ytl koydum.yarın okuldan gelince onun yanında mahsus kitapların arasında arıyormuş gibi yaparak parayı bak buraya koymuşsun demeyi düşünüyorum.çünkü yatağının altına koyduğu parasını son bir aydır kontrol etmemiş.yani parayı nereye koyduğunuda unutmuş olabilir.çok gururlu bir çocuk paraya değil , parayı kaybettiğine ağlıyor.buda beni dahada üzüyor.parayı harcayıpta param kayboldu diyecek bir çocuk değil.zaten para birktirmek için kuruşun hesabını yapıyor.
benim korkum kaybolan paranın başka biryerden ortaya çıkması.işte o zaman kitabın arasına parayı benim koyduğum ortaya çıkar ki buda beni güvenilmez yapar.şimdi kızım okuldayken kaybolan parayı biran önce benim bulmam lazım.acaba nereye koymuş olabilir ki.büyük bir ihtimalle parayı koyduğu yeri unuttu.yazın kazandığı paralar gitti.hayat bu işte
kazanıyorsun.gün geliyor kaybediyorsun.para yerine gelir önemli olan sağlık ve yarın onun mutluluğunu görmek.çünkü ben o küçük yaşta günlerce ağlamıştım.ama param kitabın arasına gelmemişti.ben ağladım o ağlamasın.yanlış mı yapıyorum acaba?

PIERCE
10-05-2006, 02:03
parayı bir aydır kontrol etmemişse eve gelen temizlik&#231;iden tutun eve gelen 3. bir kişinin bir icraatı olabilir yerde bulduğu parayla ilgili (asla kimsenin g&#252;nahını almak istemem sadece bir ihtimal) o yaştaki cocuklar kendilerince bir değer olan meblağı nereye koyduklarını iyi hatırlarlar diye d&#252;ş&#252;n&#252;yorum

vel hasıl kelam ku&#231;&#252;k yaştaki cocukların &#252;zerindeki sorumluluğu hissettirmek adına kendisinin eline bir 140ytl "sonra bulunca ver tamam mı" gibi bir hafif meşrep yaklaşımla parayı verip cocuğa ikinci bir sorumluluk y&#252;klemek daha sonra da bulacağı bir yere ikinci bir 140 milyonu dediğiniz şekilde koyardım ve beklemeye koyulurdum -ben olsam-
benim yapacağım bu olurdu, size de kolay gelsin :)

12 yaşındaki &#231;ocuğun da harcamaları bellidir nasıl biriktirmiş o kadar parayı..lio spek&#252;lat&#246;r&#252;nden ders mi almış nedir

zaman
10-05-2006, 19:36
:) :) :) :)
Merhaba.Maşallah sayın Adnanfd,eski performansınıza yetişeceksiniz gibi.Bu da kim demeyin.:p Önceki hikayelerinizden okumuştum.:D
Bence yapmayın.Risk olduğu için kearınızı realize edemeyebilirsiniz.:düsün: Bunları tavsiye değil aslında kendi şahsıma söylüyorum.Çok üzerine düşmek,çok abartmak,çok sevmek,çok yermek iyi değil.Onu çok düşünmek,önünde nehir akarken susuz kalmaya sebep olabilir.Mümkün olduğunca serbest bırakmak oluruna bırakmak bence daha güzel.
Haddimi aşdımsa affola.:)

Cinnamon
11-05-2006, 00:34
"Anne babanın görevi çocuklarını mutlu etmek değil, onları hayata hazırlamaktır."

Doğru yerde birikim yapması için bankada bir hesap açın. Bu olaydan da "parayı yastık altında saklamanın doğru olmadığını" öğrenmesi konusunda onu yönlendirin. Ona bir kumbara alın.

Nostalji: Biz çocukken hepimizin bir İş Bankası kumbarası ve her ay para yatırdığımız bir hesabımız vardı. O zamanlar kimse "tüketin, tüketin, daha, daha ..." diye çıgırtkanlığa başlamamıştı. :)

adnanfd
11-05-2006, 23:37
sn.pıerce,sn. zaman, sn. cinnamon görüşleriniz için çok teşekkür ederim.zaten buraya yazmamdaki amaç daha önce böyle bir durumla karşılaşmış olan arkadaşlarımızın tecrübelerinden faydalanmak ve farklı görüşleri öğrenmek istememdir.
yalnız şöyle bir durum var . ben kızımın sadece mutlu olmasını görmek için bunu yapmadım.tek amacım bu olsaydı gözünün önünde parayı çıkartır hemen verirdim.esas amacım çocuğumun arkadaşlarına şüphe ile bakmasını engellemekti.çünkü kızımın ne kadar dalgın biri olduğunu biliyorum.artı parayı kesinlikle koyduğu yeri unuttuğunuda biliyorum.hatta kendisine parayı koyduğun yeri unutmuş olabilirsin dedim , kabul etmedi.anladım ki kafasında geçen arkadaşlarından birinin böyle birşey yapmış olabileceği.
arkadaşlarıda pırıl pırıl çocuklar mümkün değil böyle birşey yapmazlar.birde arkadaşlarına evdeki parasının kaybolduğundan bahsederse bu sefer arkadaşlarıda ister istemez şuçluluk duygusuna kapılabilirler .burada esas amacım arkadaşları ile arasında güven bunalımının oluşmasını engellemek istememdir. nitekim bugün okuldan eve geldiğinde yukarıda yazdığım gibi yaptım.gizlice kitabının arasına koyduğum parayı beraber ararken bulduk.para bulununca çok mutlu oldu.ve dedi ki baba akşam yattığımda acaba
hangi arkadaşım parayı aldı diye hep merak ettim.bende bak gördün mü boş yere arkadaşlarının günahını almışsın.iyi ki de okulda arkadaşlarına bahsetmemişsin dedim.eğer bu şekilde yapmasaydım çocuğun içinde sürekli bir acaba kalacaktı.140 ytl yerine gelir ama kaybolan güven yerine gelmez.

zaman
12-05-2006, 19:03
Bu gidişle Yılın babası olacaksınız.:) :roll: :tamam:

kuzucuk
12-05-2006, 19:34
teşvik olmuş , kutlarım.

BORSAHİSSE
13-05-2006, 00:26
11 yaşındaki kızım 2 arkadaşı ile anlaşmış.incik boncuktan kolye küpe yapıp sahilde halkın gezi yolunda satacaklarmış.
Ne yaptıysam vazgeçiremedim.kendi hallerine bıraktım.dün akşam eve geldiğimde baktım ağlıyor.baba bütün gün kolye küpe yapmak için uğraştım alan olmadı dedi. hiç satış yapamamışlar.dedim üzülme yarın belki satarsın.2 saat önce sahile çıktım.satış yaptıkları yerin 2 bank ötesine oturdum takip ediyorum.beni görmüyorlar.gelen giden bakıyor alan yok.üzüldüm.dayanamadım.önümden el ele tutuşmuş iki genç geçiyordu.gençleri durdurdum. Durumu anlatıp 20 ytl para verdim.şurdaki çocuklardan 20 ytl boncuk alırmısınız dedim.kabul ettiler.boncukları size geri verelim mi dediler.yok onlar sizin olsun dedim.gidip aldılar.uzaktan bakıyorum.sevinçten havaya uçuyorlar.10 dk sonra yanlarına gittim.yaptıkları küçüçük uyduruk tezgahı topluyorlar.
(20 ytl satış yaptılar ya :) )dedim nereye gidiyorsunuz.dondurma yemeye baba.
Bu devirde çocuk yetiştirmek çok zor. şimdi burada çocuk sahibi olan arkadaşlara danışmak istiyorum.yanlış mı yaptım acaba.

kesinlikle ii yapmışınız takdir edilecek bi durum ayrıca duygulandım daa çocukların durumuna:(

gubu99erd
13-05-2006, 08:10
bu akşam kızım ağlıyordu.sebebini sordum söylemedi.kendi haline bıraktım.sonra yanıma geldi. baba yatağın altına sakladığım 140 ytl param yok dedi.belli ki para bir şekilde uçmuş.kendisine parayı başka bir yere koymuş olabilirsin dedim.baba çok iyi biliyorum param yatağın altındaydı.yatağın altını üstüne getirdik fakat para ortada yok.hiç bir arkadaşını şuçlamadan belki parayı başka bir yere koymuşsundur dedim.sen yat uyu yarın bütün kitaplarının arasına bakarız dedim.işin ilginç yanı s. aynı yaşta benim de (kızım 12 yaşında) binbir zorlukla biriktirdiğim param çalınmıştı.biranda geçmişe gittim ciğerim yanmıştı o çocuk yaşta.bu nedenle durumunu çok iyi anlıyorum.bu akşam uzun süredir bakmadığı , tatilde çalıştığı kitabının arasına 140
ytl koydum.yarın okuldan gelince onun yanında mahsus kitapların arasında arıyormuş gibi yaparak parayı bak buraya koymuşsun demeyi düşünüyorum.çünkü yatağının altına koyduğu parasını son bir aydır kontrol etmemiş.yani parayı nereye koyduğunuda unutmuş olabilir.çok gururlu bir çocuk paraya değil , parayı kaybettiğine ağlıyor.buda beni dahada üzüyor.parayı harcayıpta param kayboldu diyecek bir çocuk değil.zaten para birktirmek için kuruşun hesabını yapıyor.
benim korkum kaybolan paranın başka biryerden ortaya çıkması.işte o zaman kitabın arasına parayı benim koyduğum ortaya çıkar ki buda beni güvenilmez yapar.şimdi kızım okuldayken kaybolan parayı biran önce benim bulmam lazım.acaba nereye koymuş olabilir ki.büyük bir ihtimalle parayı koyduğu yeri unuttu.yazın kazandığı paralar gitti.hayat bu işte
kazanıyorsun.gün geliyor kaybediyorsun.para yerine gelir önemli olan sağlık ve yarın onun mutluluğunu görmek.çünkü ben o küçük yaşta günlerce ağlamıştım.ama param kitabın arasına gelmemişti.ben ağladım o ağlamasın.yanlış mı yapıyorum acaba?
sn.adnanf benim de 12yasında kızım var.O da buna benzer bir olay yasamıştı.Ben dışardan izledim.Parasını buldu..Bu da yasamın bir gerçeği.Yaşamalı ve öğrenmeli.

radyolog
13-05-2006, 19:01
sn adnanfd merhaba ge&#231;te olsa mesajınızı okudum

benim de 19 yaşında bir oğlum var gazi makine &#246;ğrencisi bizlerde ge&#231;mişte benzer sorunlar yaşadık her anne baba gibi benim na&#231;izane &#246;nerim şudur:

bırakın giden para olsun giden paraya rağmen kızınız bilsin ki anne baba sı yanındadır her zaman o na destek olacak ve olmaya hazıdır bence hi&#231; şuraya buraya para koymayın bu konuyu da bir daha hi&#231; a&#231;mayın

kızınız şu an bir bir su&#231;luluk,bir utanga&#231;lık duygusu i&#231;inde ,,olaylar bırakın kendi doğal akışları i&#231;inde ge&#231;sin..

zaten hayat dediğimiz de biraz da bu değil mi??

sevgilerimle

chemeng
20-05-2006, 13:23
11 yaşındaki kızım 2 arkadaşı ile anlaşmış.incik boncuktan kolye küpe yapıp sahilde halkın gezi yolunda satacaklarmış.
Ne yaptıysam vazgeçiremedim.kendi hallerine bıraktım.dün akşam eve geldiğimde baktım ağlıyor.baba bütün gün kolye küpe yapmak için uğraştım alan olmadı dedi. hiç satış yapamamışlar.dedim üzülme yarın belki satarsın.2 saat önce sahile çıktım.satış yaptıkları yerin 2 bank ötesine oturdum takip ediyorum.beni görmüyorlar.gelen giden bakıyor alan yok.üzüldüm.dayanamadım.önümden el ele tutuşmuş iki genç geçiyordu.gençleri durdurdum. Durumu anlatıp 20 ytl para verdim.şurdaki çocuklardan 20 ytl boncuk alırmısınız dedim.kabul ettiler.boncukları size geri verelim mi dediler.yok onlar sizin olsun dedim.gidip aldılar.uzaktan bakıyorum.sevinçten havaya uçuyorlar.10 dk sonra yanlarına gittim.yaptıkları küçüçük uyduruk tezgahı topluyorlar.
(20 ytl satış yaptılar ya :) )dedim nereye gidiyorsunuz.dondurma yemeye baba.
Bu devirde çocuk yetiştirmek çok zor. şimdi burada çocuk sahibi olan arkadaşlara danışmak istiyorum.yanlış mı yaptım acaba.
abi bence iyi tarafı da var kötü tarafı da var..iyi tarafı onları mutlu etmişsiniz..onları mutlu görmek sizide mutlu etti..kötü tarafına gelince hayatlarının sonuna dek onları mutlu etmek için yanında siz olamayabilirsiniz..bir gün gelip yanlız kalacaklar o zaman ne yapacaklar abi...zorluklarla kendileri başa çıkmayı öğrenmeleri daha doğru olmazmıydı?bence onlara para kazanmamın zor olduğundan bahsetmeli her zaman emeklerinin karşılığını alamayabileceklerini anlatmak daha mantıklı olmazmıydı..hem mutlu olmak insanın kendi elindedir nasıl bakarsanız öyle görürsünüz diye düşünüyorum abi..neticede bence kötü tarafı daha ağır basıyor..bu arada ben daha yeni evliyim.tecrübe falan olduğundan yada başıma geldiğinden değilde bir fikir olsun diye yazdım..

bu akşam kızım ağlıyordu.sebebini sordum söylemedi.kendi haline bıraktım.sonra yanıma geldi. baba yatağın altına sakladığım 140 ytl param yok dedi.belli ki para bir şekilde uçmuş.kendisine parayı başka bir yere koymuş olabilirsin dedim.baba çok iyi biliyorum param yatağın altındaydı.yatağın altını üstüne getirdik fakat para ortada yok.hiç bir arkadaşını şuçlamadan belki parayı başka bir yere koymuşsundur dedim.sen yat uyu yarın bütün kitaplarının arasına bakarız dedim.işin ilginç yanı aynı yaşta benim de (kızım 12 yaşında) binbir zorlukla biriktirdiğim param çalınmıştı.biranda geçmişe gittim ciğerim yanmıştı o çocuk yaşta.bu nedenle durumunu çok iyi anlıyorum.bu akşam uzun süredir bakmadığı , tatilde çalıştığı kitabının arasına 140
ytl koydum.yarın okuldan gelince onun yanında mahsus kitapların arasında arıyormuş gibi yaparak parayı bak buraya koymuşsun demeyi düşünüyorum.çünkü yatağının altına koyduğu parasını son bir aydır kontrol etmemiş.yani parayı nereye koyduğunuda unutmuş olabilir.çok gururlu bir çocuk paraya değil , parayı kaybettiğine ağlıyor.buda beni dahada üzüyor.parayı harcayıpta param kayboldu diyecek bir çocuk değil.zaten para birktirmek için kuruşun hesabını yapıyor.
benim korkum kaybolan paranın başka biryerden ortaya çıkması.işte o zaman kitabın arasına parayı benim koyduğum ortaya çıkar ki buda beni güvenilmez yapar.şimdi kızım okuldayken kaybolan parayı biran önce benim bulmam lazım.acaba nereye koymuş olabilir ki.büyük bir ihtimalle parayı koyduğu yeri unuttu.yazın kazandığı paralar gitti.hayat bu işte
kazanıyorsun.gün geliyor kaybediyorsun.para yerine gelir önemli olan sağlık ve yarın onun mutluluğunu görmek.çünkü ben o küçük yaşta günlerce ağlamıştım.ama param kitabın arasına gelmemişti.ben ağladım o ağlamasın.yanlış mı yapıyorum acaba?
işte bu mükemmel bir davranış kutlarım abi...kalın sağlıcakla...

LUCKY INVESTOR
22-03-2015, 03:18
kemal uzan da trenlerde sakız satarak iş hayatına başlamıştı... hey gidi günler hey