Yuliana Dlugaj 🇷🇺🇨🇳🇰🇵
@DlugajJuly
It is time for an honest discussion about Turkey’s role in destabilizing the Middle East.
Erdogan’s foreign policy began as a bold, rebellious, neo-Ottoman vision—an ambitious attempt to restore Turkey’s influence over former Ottoman territories. However, this vision was eventually co-opted to serve Western interests in the region. What proved intolerable to the West, however, was Erdogan’s growing hostility toward Israel, exemplified by incidents like the Mavi Marmara crisis.
The turning point came in 2016. On a fateful night, Erdogan found himself on the brink of elimination during the coup attempt. Forced to plead with his people over FaceTime—appearing like a character pulled from a bad parody—he narrowly escaped an assassination attempt by commandos at his resort in Marmaris. That night, the old Erdogan died.
The message from the West was clear: opposition to Israel’s agenda was unacceptable. Erdogan capitulated almost immediately. Since then, his resistance has been reduced to little more than hollow rhetoric. His behavior over the past 13 months underscores this transformation. Despite fiery speeches, Turkey continued to supply oil to Israel without interruption, and Erdogan has worked to undermine Assad—one of Israel’s staunchest adversaries in the region.
Critics are right to point out that the United States and Israel benefit most from these developments. Yet, their success would have been far harder to achieve without Turkey’s willing participation. Turkey has become a hub for militant state-sponsored Islamism, with its influence stretching from Syria through Central Asia to China’s Xinjiang region.
It is Turkey that targets so-called “Turkish brother nations” with a toxic blend of radical Islamism, revisionist history, pan-Turkism, and victimhood propaganda. This strategy not only extends Turkey’s influence but also radicalizes individuals, turning them into tools for Western geopolitical objectives. The infamous Crocus terrorist attack in Moscow, for instance, was traced back to Turkish training camps.
Meanwhile, the jihadis left festering in Idlib have been unleashed once more, spreading chaos across Syria as they did a decade ago. This chaos is not incidental—it is cultivated, supported, and funded by the Turkish state. Under Erdogan, Turkey has become the world’s largest state sponsor of terrorism, a willing accomplice in advancing the U.S. Empire’s objectives in the region.
The rest of Erdogan’s posturing is mere theater—smoke and mirrors designed to deceive only those still willing to believe in a dream that has long since died.
From Moscow to Beijing, it’s time to face this reality.
tarafýndan Ýngilizce dilinden çevrildi
Türkiye'nin Ortadoðu'yu istikrarsýzlaþtýrmadaki rolü hakkýnda dürüst bir tartýþmanýn zamaný geldi.
Erdoðan'ýn dýþ politikasý, cesur, asi, neo-Osmanlý bir vizyon olarak baþladý; Türkiye'nin eski Osmanlý topraklarý üzerindeki etkisini yeniden tesis etme yönündeki hýrslý bir giriþim. Ancak, bu vizyon sonunda bölgedeki Batý çýkarlarýna hizmet etmek için benimsendi. Ancak Batý için tahammül edilemez olan þey, Erdoðan'ýn Ýsrail'e karþý artan düþmanlýðýydý; Mavi Marmara krizi gibi olaylarla örneklendirildi.
Dönüm noktasý 2016'da geldi. Kaderin bir cilvesi olan gecede, Erdoðan darbe giriþimi sýrasýnda kendini yok olmanýn eþiðinde buldu. Halkýna FaceTime üzerinden yalvarmaya zorlandý -kötü bir parodiden alýnmýþ bir karakter gibi göründü- ve komandolarýn Marmaris'teki tatil köyündeki suikast giriþiminden kýl payý kurtuldu. O gece, eski Erdoðan öldü.
Batý'dan gelen mesaj açýktý: Ýsrail'in gündemine karþý çýkmak kabul edilemezdi. Erdoðan neredeyse hemen teslim oldu. O zamandan beri, direniþi içi boþ bir retorikten biraz daha fazlasýna indirgendi. Son 13 aydaki davranýþlarý bu dönüþümün altýný çiziyor. Ateþli konuþmalara raðmen, Türkiye Ýsrail'e kesintisiz petrol tedarik etmeye devam etti ve Erdoðan, Ýsrail'in bölgedeki en sadýk düþmanlarýndan biri olan Esad'ý baltalamak için çalýþtý.
Eleþtirmenler, ABD ve Ýsrail'in bu geliþmelerden en çok faydalandýðýný belirtmekte haklýlar. Ancak, Türkiye'nin gönüllü katýlýmý olmadan baþarýya ulaþmalarý çok daha zor olurdu. Türkiye, Suriye'den Orta Asya'ya ve Çin'in Sincan bölgesine uzanan etkisi ile militan devlet destekli Ýslamcýlýðýn merkezi haline geldi.
Sözde "Türk kardeþ milletleri"ni radikal Ýslamcýlýk, revizyonist tarih, pan-Türkizm ve maðduriyet propagandasýnýn zehirli bir karýþýmýyla hedef alan Türkiye'dir. Bu strateji yalnýzca Türkiye'nin etkisini geniþletmekle kalmaz, ayný zamanda bireyleri radikalleþtirerek onlarý Batý'nýn jeopolitik hedefleri için birer araç haline getirir. Örneðin, Moskova'daki kötü þöhretli Crocus terör saldýrýsýnýn kökeni Türk eðitim kamplarýna dayandýrýlmýþtýr.
Bu arada, Ýdlib'de çürüyen cihatçýlar bir kez daha serbest býrakýldý ve on yýl önce yaptýklarý gibi Suriye'de kaos yarattýlar. Bu kaos tesadüfi deðil; Türk devleti tarafýndan besleniyor, destekleniyor ve finanse ediliyor. Erdoðan yönetiminde Türkiye, dünyanýn en büyük terör destekçisi devleti haline geldi ve ABD Ýmparatorluðu'nun bölgedeki hedeflerini ilerletmede gönüllü bir suç ortaðý oldu.
Erdoðan'ýn geri kalan tavýrlarý sadece bir tiyatrodan ibaret; çoktan ölmüþ bir rüyaya inanmaya istekli olanlarý aldatmak için tasarlanmýþ bir duman ve ayna oyunu.
Moskova'dan Pekin'e, bu gerçekle yüzleþmenin zamaný geldi.
Platin Üye
))))))))))))))))))))))))
Originally Posted by ayvagobeknuri
Gönderi Kurallarý
Alýntý yaparak yanýtla
Yer Ýmleri