Bora Yaşar
11 Şubat 2018 ·

Durup dururken, tabir caizse pat diye,hatırlayamadığım kadar eski bir tarihte bildiğim sevdiğim bir şarkının, bir türkünün sözü ve ezgisi düşüverir ağzıma, dilime...Nasıl olur bilmem.

Hafızamla öğünenlerden değilim. Ama 4-5 yaşlarında Yenice'de istasyon binası ve çevresinde günün popüler şarkılarını söyleyen o küçük çocuğu hatırlayıveririm...

"Bu da nereden çıktı?" diye sorar kızlarım...İşte öyle derim.

Bellek denen şey mucize gibi. En olmadık yerde, unutulup gitmesi gereken bir şey fırlayıp önünüze düşüveriyor.

Eniştemin çok güzel bir gırtlak sesi vardı. Klasik Türk musikisini iyi söylerdi. Ölmeden önce beyin kanamasıyla konuşma yetisini yitirdi. Ablamla bizi ziyarete geldiklerinde çok sevdiği Selahattin Pınar CD si koydum, dinlesin diye...İnanılmaz bir şekilde, eski sesi kadar güzel olmasa da, şarkılara eşlik etmeye başladı. Heyecanla telefona sarıldım ve doktor olan kardeşine durumu muştuladım. Sanki bir ümitvar gelişme var diye. O da, bu durumun, beyin ve belleğin bir oyunu olduğunu, durumda bir ilerleme olmasının imkansız olduğunu bildirdi.

Beyin ve bellek böyle bir şey işte dostlar. Kendi temizliğini kendi yaptığı gibi, istediğimizi servis edemezken, istemediğimizi de önümüze koyabiliyor.

Bugün dilime gene bir türkü düşüverdi geçmişten. En son ne zaman söylediğimi hatırlamıyorum bile. O kadar eski benim için...

Sözleri şöyle...

Meşeler gövermiş varsın göversin.
Söyleyin huysuza durmasın gelsin.
Varmasın kötüye asılsın ölsün.
Köt'adamın var ömrünü yok eder...

Hüzünlüdür tabi...,

Hüzün esas bu coğrafyada.

Olmazsa olmaz.