110. Yýl dönümünde, 18 Mart Çanakkale Zaferi'nin büyük komutaný Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve kahraman askerlerini sevgi, saygý ve minnetle anýyorum.
Ýstese meydanlarda yuhalatabilecekken, Anzak anneleri için, onlarý birer düþman annesi olarak deði, evladýný yitirmiþ anneler olarak görüp yazdýðý meþhur mektubu burada paylaþmak istiyorum.
Her okuduðumda gözlerim dolar, sözlerin yüceliði karþýsýnda ezilirim.
"bu memleketin topraklarý üzerinde kanlarýný döken kahramanlar! burada bir dost vatanýn topraðýndasýnýz. huzur ve sükûn içinde uyuyunuz. sizler, mehmetçiklerle yanyana, koyun koyunasýnýz. uzak diyarlardan evlâtlarýný harbe gönderen analar! gözyaþlarýnýzý dindiriniz. evlâtlarýnýz bizim baðrýmýzdadýr. huzur içindedirler ve huzur içinde rahat uyuyacaklardýr. onlar, bu toprakta canlarýný verdikten sonra, artýk bizim evlâtlarýmýz olmuþlardýr."
18 mart 1934 - Atatürk
bunun üzerine Avustralyalý bir anne Ata'ya aþaðýdaki cevabý yollamýþtýr:
"Gelibolu topraklarýnda yitirdiðimiz evlatlarýmýzýn acýsýný, alicenap sözleriniz hafifletti. gözyaþlarýmýz dindi. bir ana olarak bana, bir güzelim teselli bahþetti. yavrularýmýzýn sonsuz uykularýnda, huzur içinde dinlendiklerinden hiç kuþkumuz kalmadý. majesteleri kabul buyururlarsa bizler de kendilerine ata demek istiyoruz. çünkü, yavrularýmýzýn mezarlarý baþýnda söylediðiniz sözler, ancak bir öz babanýn sözleri gibi yüce, ilahi. evlatlarýmýzý bir baba gibi kucaklayan büyük ata'ya tüm analar adýna þükran, sevgi, saygýyla"
Burada yazdýklarým kendi kiþisel görüþüm olup kesinlikle yatýrým tavsiyesi deðildir.
Yer Ýmleri