Sanat Mozaik

[Terraluna]

Amerikali cocuk kitaplari yazari Louisa May Alcott, Kucuk Kadinlar (Little Women - Piccole donne) romanini 1 Ekim 1868 tarihinde Amarika'da Roberts Brothers of Boston araciligiyla yayinladi.

Jo, halinin uzerine uzanmis, "Hediyesiz Noel olur mu hic?"diye soyleniyordu.

Meg, eskimis giysilerine bakarak icini cekti ve "Fakir olmak ne kotu!"� dedi.

Kucuk Amy burnunu cekerek "Bazi kizlarin bir suru seyi varken bazilarinin hicbir seyinin olmamasi bana hic de adil gelmiyor,"� diye onlara katildi.



"Christmas won't be Christmas without any presents," grumbled Jo, lying on the rug.

"It's so dreadful to be poor!" sighed Meg, looking down at her old dress.

"I don't think it's fair for some girls to have plenty of pretty things, and other girls nothing at all," added little Amy, with an injured sniff.

[Terraluna]

Amerikali sair, antolog, elestirmen ve editor Louis Untermeyer’in dogum yildonumu (1 Ekim 1885)



Unutur zihnim, fakat hatirlar kanim.
Orada, mantigin oyunu bittigi zaman
En karanlik odadaki son, ciliz kivilcim
Tutar asktan ve asiktan kalanlari toptan.

Sozcuklerin savasi, hicle sonuclanacak
Kendine karsi suren omurluk savasin;
O olu siyaha elbisesinden haykiracak
Kiraz kizili mercan silsilesinden daha azini anlatsin.

Nesi var ki zihnin, daha da surmesini umut eden?
Unutulmus siddetten yola koyulur kan,
El yordamiyla, sesindeki kirik hiddetten.
Yalnizca renk ve sessizliktir kalan.

Kalir bunlar, arastirir hayati damarlarinda
Bunlar, hayatin atesi yanarken icin icin;
Omuzlarindaki yildizlarla daglarin safaga
Yurudugunu ikinizin gordugu o gece icin;

Kendine cekerken onu, yatistirarak agrisini
Fiskiran kavaklarin tutuk fiskiyelerinde;
Notalar, sozcukler degil, bitmemis bir cumlenin yarisi;
Muzik, sessizlik. . . Iste bunlar kalacak geriye.



The brain forgets but the blood will remember.
There, when the play of sense is over,
The last, low spark in the darkest chamber
Will hold all there is of love and lover.

The war of words, the life-long quarrel
Of self against self will resolve into nothing;
Less than the chain of berry-red coral
Crying against the dead black of her clothing.

What has the brain that it hopes to last longer?
The blood will take from forgotten violence,
The groping, the break of her voice in anger.
There will be left only color and silence.

These will remain, these will go searching
Your veins for life when the flame of life smolders;
The night that you two saw the mountains marching
Up against dawn with the stars on their shoulders;

The jetting poplars’ arrested fountains
As you drew her under them, easing her pain;
The notes, not the words, of a half-finished sentence;
The music, the silence. . . . These will remain.

[Terraluna]

Akademi Odullu Amerikali aktor vw komedyen Walter Matthau'nun dogum yildonumu (1 Ekim 1920)

[Terraluna]

Il Postino (Postaci) filminde Pablo Neruda karakterini canlandiran Fransiz aktor Philippe Noiret'nin dogum yildonumu (1 Ekim 1930)





https://www.youtube.com/watch?v=FEwWhoERAyg

[Terraluna]

Alman arastirmaci gazeteci ve yazar Gunter Wallraff’in dogum gunu (1 Ekim 1942)

“Seriflerden biri, bir vardiya sonu arkadaslari oteki vardiyaya zorlarken ben de oradayim. Hukuk dilinde buna -zor kullanmak- derler; cezalandirilmasi gereken bir santaj bu. Vardiya sonrası, minubusle toplanma yerimize goturuluyoruz. Bitmisiz hepimiz de. Arabanin icinde dalip gidenler var yorgunluktan. Ustabasilardan biri minubusu durduruyor. Havadan sudan soz edermiscesine: '’Calismaya devam!’ diyor; ‘Cift vardiiya bugun!’ Kimimiz itiraz ediyor. Eve gitmek isteyenler, gitmesi gerekenler var. Canlari cikmis, besbelli. Ustabasi orali degil. Thyssen'den emir var. Bir vardiya daha calisilacak. Mutlaka eve gitmesi gereken Cezayirli isci T., oracikta isten atiliyor. Minubusten zorla indirilip yolun ortasinda birakiyorlar. Ne hali varsa gorsunmus.” En Alttakiler



“Als uns der Sheriff regelrecht zwingt — juristisch erfüllt es den Tatbestand der Nötigung —, wieder mal , eine Doppelschicht zu machen. Wir werden gerade im Bus zum Sammelplatz gefahren. Wir sind fix und fertig. Einige sind im Sitzen schon eingeschlafen, als der Vorarbeiter unseren Bus stoppt und mehr beiläufig sagt: ‘Es wird weitergearbeitet! Doppelschicht!’ Einige protestieren, müssen, wollen nach Hause, sind total ka¬ putt. Es wird ihnen klargemacht, Thyssen verlangt das, es wird wei¬ tergearbeitet. Der algerische Kollege T., der unbedingt nach Hause muß, wird auf der Stelle entlassen. Er wird aus dem Bus ‘rausgeholt und auf die Straße gesetzt. Er kann sehen, wo er bleibt.”



“Remmert'in Sanayi Temizlik Isleri Komandit Sirketi'nde calisan 36 yabancinin durumu daha da kotu. Remmert'in adami olarak Mannesmann'a devredilen bir Turk arkadasimiz, nasil yanlis vaadlerde bulunuldugunu anlatiyor: ‘Ise baslarken bize gunde 20 tondan fazla yakmayi becerirseniz, her fazladan ton icin ayrica iki mark zam verecegiz,' dediler. Biz de olanca gucumuzle giristik ise. Ayin sonunda fazladan 1600 ton atik yakmistik. Uc bin iki yuz mark ederdi. Sekiz Turk, uc de Alman'dik. Hepimize ayrica ucer yuz mark ek ucret odemeleri gerekirdi. Fazladan tek kurus vermedi Remmert.”



“Die 36 Ausländer bei Remmerts »Industriereinigung GmbH sind noch schlechter dran. Ein Türke, der für Remmert bei Mannesmann arbeiten mußte, berichtet, daß der Betriebsleiter die Arbeiter mit falschen Versprechungen zu höheren Leistungen anspornt: ‘Man hat uns gesagt, wenn ihr mehr als 20 Tonnen am Tag brennt, dann zahlen wir euch für jede weitere Ton¬ne 2 Mark zusätzlich.’ Wir haben dann besonders reingehauen, und am Monatsende hatten wir 1600 Tonnen zusätzlich gebrannt, das wären 3200 Mark gewesen. Für jeden Brenner, wir waren da acht türkische Kollegen und drei deutsche, hätte es knapp 300 Mark mehr geben müssen. Tatsächlich hat uns der Remmert aber keinen Pfennig extra bezahlt.”

[Terraluna]

Fransiz yonetmen, senarist ve yapimci Jean-Jacques Annaud’nun dogum gunu (1 Ekim 1943)

[Terraluna]

Amerikali roman ve kisa oyku yazari William Timothy ‘Tim’ O'Brien’in dogum gunu (1 Ekim 1946)

"Serttiler.

“Olebilecek adamlarin butun duygusal yukunu tasirlardi. Elem, dehset, sevgi, ozlem — soyut seylerdi bunlar, fakat soyut seylerin de somut bir agirligi vardi. Utanc verici anilar tasirlardi. Zor zaptedilen korkakliklarinin ortak sirrini tasirlardi, kacma veya donup kalma ya da gizlenme icgüdusu ve pek cok acidan yuklerin en agiriydı bu, cunku hicbir zaman sirtindan indiremezdin, mukemmel bir denge ve durus gerektirirdi. Onurlarini tasirlardi. Bir askerin en buyuk utancini tasirlardi, yuz kizarikligini. Oldurur ve olurlerdi. Cunku bunu yapmasalar utanirlardi. Savasta bu yuzden vardilardi zaten, olumlu hicbir sey yoktu, ne dus, ne gorkem, ne de onur; onursuzlugun yuz kizarikligi olmasin yeter ki. Utanctan olmemek icin olurlerdi."



“They were tough.

They carried all the emotional baggage of men who might die. Grief, terror, love, longing— these were intangibles, but the intangibles had their own mass and specific gravity, they had tangible weight. They carried shameful memories. They carried the common secret of cowardice barely restrained, the instinct to run or freeze or hide, and in many respects this was the heaviest burden of all, for it could never be put down, it required perfect balance and perfect posture. They carried their reputations. They carried the soldier’s greatest fear, which was the fear of blushing. Men killed, and died, because they were embarrassed not to. It was what had brought them to the war in the first place, nothing positive, no dreams of glory or honor, just to avoid the blush of dishonor. They died so as not to die of embarrassment.“

[Terraluna]

Hollandali kemanci, besteci, orkestra sefi ve Johann Strauss Orkestrasi'nin kurucusu André (Léon Marie Nicolas) Rieu’nun dogum gunu (1 Ekim 1949)



https://www.youtube.com/watch?v=s_cH0xGWblM