Sanat Mozaik

[Terraluna]

" 'Butun yolculuklar gecmisini yeniden yasamak icin mi ?' diye sordu bu noktada Han. Soyle de sorabilirdi aslinda: 'Butun bu yolculuklar gelecegini yeniden bulmak icin mi ?'

Soyle cevap verdi Marco: 'Baska yer, negatif bir aynadir. Yolcu sahip oldugu tenhayi tanir, sahip olmadigi ve olmayacagi kalabaligi kesfederek.' " Italo Calvino, Gorunmez Kentler

[Terraluna]

"Eger birini tum kalbinle seversen, yalnizca bir kisi olsa bile, hayatin kurtulmus demektir. O kisiyle asla bir araya gelemesen bile. / Amare qualcuno dal profondo del cuore è comunque una grande consolazione. Anche se si è soli e non si riesce a stare con quella persona." Haruki Murakami, 1Q84

[Terraluna]

Ispanyol ressam (Jusepe de Ribera) Lo Spagnoletto'nun olum yildonumu (2 Eylul 1652)

El Gusto (The sense of taste, 1613-16169




La mujer barbuda (The bearded woman, 1631)

[Terraluna]

Fransiz ressam Noël Hallé'nin dogum yildonumu (2 Eylul 1711)

Antiochus tombant de son char (Antiochus Falling from His Chariot, 1738)




La justice de Trajan (The Justice of Trajan, 1765)

[Terraluna]

Italyan yazar, oyun yazari ve fotograf sanatcisi Giovanni (Carmelo) Verga’nin dogum yildonumu (2 Eylul 1840)



Saman Yigini Uzerindeki Kucuk Coban, Temmuz 1900, Tèbidi, Catania, Sicilya

Fotografi ceken: Giovanni Verga


“Henuz gun agarmamisti. Uzaklarda, gepgenis, kapkara Alia duzlugunde yalniz bir komurcu isigi goz kirpiyordu, biraz daha uzayip giden Paradiso yaylasinda tan sokumunu ikiye bicen koskocaman alcak bir bulutun ustunde sabah yildizi isildiyordu. Butun kira ugursuz, acikli bir kopek ulumasi yayiliyordu. Ve hemen asagi mahalleden San Giovanni kilisesinin koca caninin tok sesi geldi, o da tehlikeyi bildiriyordu; onu San Vito’nun catlak cani izledi ve daha uzaktan buyuk kilisenin cani; Sant’Agata cani ise, minicik meydanin sakinlerinin tepesine iner gibi caldi. Birbiri ardindan Collegio, Santa Maria, San Sebastiano, Santa Teresa manastirlarinin ufak canlari da uyanmislardi. Hepsinden yukselen toplu can tangirtisi karanlikta, korku icinde, damlarin ustunde kosturuyordu.

-Hayir! Hayir! Yangin var! Trao’larin konagi tutusmus!”

Duvarci Ustasi Don Gesualdo



“Era ancora buio. Lontano, nell’ampia distesa nera dell’Alìa, ammiccava soltanto un lume di carbonai, e più a sinistra la stella del mattino, sopra un nuvolone basso che tagliava l’alba nel lungo altipiano del Paradiso. Per tutta la campagna diffondevasi un uggiolare lugubre di cani. E subito, dal quartiere basso, giunse il suono grave del campanone di San Giovanni che dava l’allarme anch’esso; poi la campana fessa di San Vito; l’altra della chiesa madre, più lontano; quella di Sant’Agata che parve addirittura cascar sul capo agli abitanti della piazzetta. Una dopo l’altra s’erano svegliate pure le campanelle dei monasteri, il Collegio, Santa Maria, San Sebastiano, Santa Teresa: uno scampanìo generale che correva sui tetti spaventato, nelle tenebre.

– No! no! E’ il fuoco!… Fuoco in casa Trao!… San Giovanni Battista!”




"Onu yureginin derininden kopan bir iniltiyle, bir hastanin sizlanmasiyla; yuzunu sicak, sessiz gozyaslariyla islanmis yastigina gomerek cagirmisti da, bir yanit bile vermemisti."



“Senza rispondere a lei che lo chiamava dal fondo del cuore, con un gemito, con un lamento d'ammalata, affondando il viso nel guanciale bagnato di lacrime calde e silenziose.”

[Terraluna]

Neoklasik Italyan ressam Vincenzo Camuccini'nin olum yildonumu (2 Eylul 1844)

La principessa Alexandra A. Dietrichstein, c1800




La morte di Cesare (The Assassination of Julius Caesar, 1804-1805)

[Terraluna]

Fransiz roman yazari ve elestirmen Paul Charles Joseph Bourget'nin dogum yildonumu (2 Eylul 1852)



"Flort gunahkar bir erdem ve erdemli bir gunahtir. / Flirting is the sin of the virtuous and the virtue of thesinful."







"Insan ya dusundugu gibi yasamali ya da yasadigi gibi dusunmekten vazgecmeli. / Bisogna vivere come si pensa, se no, prima o poi, si finisce col pensare come si è vissuto. / One must live the way one thinks or end up thinking the way one has lived."

[Terraluna]

Ukrayna dogumlu Avusturyali yazar ve gazeteci Moses Joseph Roth’un dogum yildonumu (2 Eylul 1894)

“Kendimi iyi hissediyordum, evime geri donmustum. Hepimiz pozisyonumuzu, mevkimizi, ismimizi, evimizi ve paramizi yitirmistik. Gecmisi, gunu ve gelecegi. Her sabah uyanirken, her aksam yatarken, o muhtesem solenine bizi bosu bosuna cagiran olume lanet okuyorduk. Ve hepimiz savasta olenlere gipta ediyorduk. Onlar topragin altinda huzurluydular ve gelecek ilkbaharda kemiklerinden menekseler fiskiracakti. Oysa biz, degersiz, ise yaramayan kisiler olarak geri donmustuk. Topal bacaklariyla, olumun begenmedigi,olume adanmis bir nesil. Saglik Komisyonunun karari kesindi: ‘Durumu olmeye uygun degildir.’ " Imparator Mezarligi



“It felt good to be home again. All of us had lost name and rank and station, house and money and net worth, past, present and to come. In the morning when we woke up, and at night when we went to bed, we cursed Death, who had invited us to his great gala celebration. Every one of us envied the fallen. They were resting under the ground, and in springtime violets would sprout from their bones. Whereas we had returned home incurably infertile, with paralysed loins, a doomed race scorned by Death. The verdict of the Commission of Enquiry was without appeal. It read: 'Found unfit for death.' ”




“1934 yili. Bir bahar aksami. Yasini basini almis bir beyefendi, Seine’in uzerindeki koprulerden birinin tas basamaklarindan asagiya, kiyiya dogru iniyordu. Burada, tum dunyanin da bildigi uzere – yeri gelmisken, bir kez daha insanlari yoklayalalim- Paris’in evsizleri yatar. Ya da soyle diyelim: Konaklar.

Bu evsizlerden biri; hani yukarida bahsettigimiz, epey yaslica, SIK ve yabanci kentlerdeki guzellikleri gorme istegiyle yanip tutusan bir gezgin goruntusu veren beyefendiyle, tesaduf eseri karsilasti. Hos, bu evsiz de, tipki kader bagi kurdugu diger yersiz yurtsuzlar gibi, derbeder ve acinasi bir gorunuse sahipti. Ama yaslica ve SIK giyimli beyefendi icin, anladigimiz kadariyla, ozel bir muameleyi hak ediyordu. Neden bilmiyoruz.” Aziz Ayyasin Efsanesi



“An einem Frühlingsabend des Jahres 1934 stieg ein Herr gesetzten Alters die steinernen Stufen hinunter, die von einer der Brücken über die Seine zu deren Ufern führen. Dort pflegen, wie fast aller Welt bekannt ist und was dennoch bei dieser Gelegenheit in das Gedächtnis der Menschen zurückgerufen zu werden verdient, die Obdachlosen von Paris zu schlafen, oder besser gesagt: zu lagern.

Einer dieser Obdachlosen nun kam dem Herrn gesetzten Alters, der übrigens wohlgekleidet war und den Eindruck eines Reisenden machte, der die Sehenswürdigkeiten fremder Städte in Augenschein zu nehmen gesonnen war, von ungefähr entgegen. Dieser Obdachlose sah zwar genauso verwahrlost und erbarmungswürdig aus wie alle die anderen, mit denen er sein Leben teilte, aber er schien dem wohlgekleideten Herrn gesetzten Alters einer besonderen Aufmerksamkeit würdig; warum wissen wir nicht.”