19. yuzyilin en buyuk Italyan sairlerinden Giovanni (Placido Agostino) Pascoli'nin dogum yildonumu (31 Aralik 1855)
Iste aciliyor gece cicekleri
sevdiklerimi andigim saatte.
Kartoplari arasinda gorundu
aksam kelebekleri.
Bir suredir sustu cigliklar:
Orada, yalnizca bir tek ev fisildar.
Kanatlar altinda uyur yuvalar
tipki kirpiklerin altindaki gozler gibi.
Acilmis yapraklardan yayiliyor
kokusu kirmizi cileklerin.
Bir isik parliyor orada, salonda.
Ot bitiyor mezarlar uzerinde.
Gec kalmis bir ari vizildiyor
coktan dolmus petekleri gorunce.
Boga grubu yildizlari mavi gokte
civildayarak geziniyor.
Gece boyunca yayiliyor
ruzgarla gelen koku.
Isik suzuluyor merdivenden;
birinci katta parliyor: Sondu…
Ve safak: Yapraklari kapaniyor
biraz boynu bukuk; yeseriyor
islak ve gizli vazoda
bilmem hangi yeni mutluluk.
Ve vadiye baktim: silinmisti!
Her sey! batmisti! buyuk bir denizdi
duz, gri, dalgasiz, kumsalsiz, tekduze
Ve tuhaf sesler vardi cevrede
Kisa ve vahsi cigliklar:
O bos dunyada kaybolmus kuslar.
Ve yukarida, gokte, kayin agaci iskeletleri,
Havada asili gibi, ve yikinti ve sessiz
Ve issiz yerlerin dusleri.
E guardai nella valle: era sparito
tutto! sommerso! Era un gran mare piano,
grigio, senz'onde, senza lidi, unito.
E c'era appena, qua e là, lo strano
vocìo di gridi piccoli e selvaggi:
uccelli spersi per quel mondo vano.
E alto, in cielo, scheletri di faggi,
come sospesi, e sogni di rovine
e di silenzïosi eremitaggi.


Alıntı yaparak yanıtla












Yer İmleri