Italyan asilli Fransiz yazar Henri Bosco'nun olum yildonumu (4 Mayis 1976)
"Ev korkusuzca mucadele ediyordu. Baslangicta yakiniyordu; firtinanin tuyler urperten solugu, kendini acikca belli eden bir kin ve ofkeli gurlemelerle dort bir yandan oyle bir cullandi ki, zaman zaman korkudan titredim. Ama ev dayandi. Daha firtinanin en basinda hircin ruzgar catinin bir bolumune saldirmisti. Yerinden sokmeye, belini kirmaya, catiyi paramparca etmeye, yutmaya calisti. Ne var ki, cati sirtini kabartarak kocamis dam iskelesine yapisti. Bunun uzerine baska ruzgarlar da geldi, yeri yalayarak duvarlara yuklendi. Bu siddetli carpmayla her sey belini buktu, ama esnek ev, bukulup o azgin hayvana direndi. Adanin zeminine koparilmaz koklerle bagliydi kuskusuz, oyle ki, citirdayan sazlari andiran ince duvar ve dosemeleri dogaustu bir guc kazaniyordu. Kepenklere ve kapilara istedigi kadar kufurler yagsin, en buyuk tehditler savrulsun, sominenin icinde borazanlar calinsin, bedenimi barindirdigim bu insansi varlik firtinaya pabuc birakmadi. Ev, disi bir kurt gibi ustume kapandi, kokusunun zaman zaman anneye ozgu bicimde kalbime kadar indigini hissediyordum. O gece bana gercek analik yapti. Ondan baska beni koruyacak, kollayacak kimsem yoktu. Ikimiz basbasaydik."
" La maison luttait bravement. Elle se plaignit tout d'abord ; les pires souffles l'attaquèrent de tous les côtés à la fois, avec une haine distincte et de tels hurlements de rage que, par moments, je frissonnais de peur. Mais elle tint. Dès le début de la tempête des vents hargneux avaient pris le toit à partie. On essaya de l'arracher, de lui casser les reins, de le mettre en lambeaux, de l'aspirer. Mais il bomba le dos et s'accrocha à la vieille charpente. Alors d'autres vents arrivèrent et se ruant au ras du sol ils foncèrent contre les murailles. Tout fléchit sous le choc impétueux, mais la maison flexible, ayant plié, résista à la bête. Elle tenait sans doute au sol de l'île par des racines incassables, d'où ses minces parois de roseaux crépis et de planches tenaient une force surnaturelle. On eut beau insulter les volets et les portes, prononcer des menaces colossales, claironner dans la cheminée, l'être déjà humain, où j'abritais mon corps, ne céda rien à la tempête. La maison se serra contre moi, comme une louve, et par moments je sentais son odeur descendre maternellement jusque dans mon cœur. Ce fut, cette nuit-là, vraiment ma mère. Je n'eus qu'elle pour me garder et me soutenir. Nous étions seuls."


Alıntı yaparak yanıtla







Yer İmleri