Sanat Mozaik

[Terraluna]

Fransiz roman ve kisa oyku yazari Guy de Maupassant'in olum yildonumu (6 Temmuz 1893)

"Halk budala bir surudur, kimi zaman alikca sabirlidir, kimi zaman vahsice baskaldirir. 'Eglen,'derler. Eglenir. 'Git komsunla dovus,' derler. Gidip dovusur. 'Oyunu imparatora ver,' derler. Oyunu imparatora verir. Sonra 'Oyunu Cumhuriyet'ten yana kullan.' derler. Oyunu Cumhuriyetten yana kullanir.

Kendisini yonetenler de budaladir; ama insanlarin buyruguna uyacak yerde, ilkelere uyarlar, ilkeler de ancak bonce, kisir ve yanlis olabilir, yalnizca ilke olduklari icin, yani her sey bir yanilsama olduguna gore, gurultu de yanilsama olduguna gore, hicbir sey konusunda kesinlige varamadigimiz bu dunyada, kesin ve degismez diye bilinen dusunceler oldugu icin." Ay Isigi



"Le peuple est un troupeau imbécile, tantôt stupidement patient et tantôt férocement révolté. On lui dit : 'amuse-toi.' Il s’amuse. On lui dit : 'Vote pour l’Empereur.' Il vote pour l’Empereur. Puis, on lui dit : 'Vote pour la République.' Et il vote pour la République.

Ceux qui le dirigent sont aussi sots, mais au lieu d’obéir à des hommes, ils obéissent à des principes, c’est-à-dire des idées réputées certaines et immuables, en ce monde où l’on n’est sûr de rien, puisque la lumière est une illusion, puisque le bruit est une illusion."




"Yasal bir opusme asla calinti bir opusme kadar guzel olamaz. / Un baiser légal ne vaut jamais un baiser volé. / A lawful kiss is never worth as much as a stolen one. / Ein erlaubter Kuss ist niemals soviel wert wie ein gestohlener. / Un beso legal nunca vale tanto como un beso robado. "

[Terraluna]

Meksikali Surrealist ressam (Magdalena Carmen Frida Kahlo Calderon) Frida Kahlo'nun dogum yildonumu (6 Temmuz 1907)

Frida Kahlo'nun sevgilisi ressam Diego Rivera'ya yazdigi mektuplardan birinin el yazmasi:

"Yillardir vucutlarımızda hapis kalan susuzluktu bu. Ruyalarimizin dudaklarindan ayri soyleyemedigimiz zincirli sozcukler. Her sey vucudunun duzlugunun yesil mucizeleri etrafinda dizilmisti. Bedeninin uzerindeki dokunusumu, derelerin fisiltilarini ciceklerin kirpikleri karsiladi. Dudaklarinin suyunda her cesit meyve vardi, narin kani, saf ananas ve mammee elmasinin ufuklari.Seni gogsume bastirdim ve vucudunun mucizesi parmak uclarimdan butun bedenime isledi. Mese ozunün kokusu, cevizin hatirasi, kül agacinin yesil nefesi.Ufuk ve tarlalar, onlari opucuklerle takip ettim. Sozlerin kayitsizligi kapali gozlerimizin bakislarini anlatmak icin bir lisana donusecek. Sen elle tutulamaz bicimde buradasin, odamin bicimine SIKISTIRDIGIM butun evren, sensin.Yoklugun saatlerin vurusunu ve odamin isigini titretiyor, aynadan nefesini duyuyorum.

Senden ellerime dogru butun vucudunu oksuyorum, bir an seninleyim, bir an kendimle. Damarlarimdaki kan, kalbimden seninkine uzanan hava kanallarindan akan mucize. Vucudumun duzlugunun yemyesil mucizesi seninkinde doganin tamamina donusuyor. Yuvarlak tepeleri parmak uclarimla oksamak icin hepsinin arasindan ucuyorum, ellerim golgeli yariklara daliyor, nazik dallarin kucaklamasina birakiyorum kendimi, yemyesil ve serin. Butun dunyanin cinsiyetine giriyorum, sicakligi beni yakiyor ve vucudum yapraklarinin tazeligine dolaniyor. Yapraklarin bugusu yepyeni bir sevgilinin teri gibi. Ask, sefkat ya da ilgi degil bu, hayatin ta kendisi, benim hayatim, senin ellerinde, goguslerinde ve ayinda gordugum, buldugum sey. Agzimda senin dudaklarindan kalan badem tadi var. Dunyalarimiz hic disari cikmadi. Bir dagin icini ancak baska bir dag bilebilir.

Varligin bir anligina havada ucusuyor, sanki butun varligimi sabirsiz bir sabahi bekleyise mahkum eder gibi, o an farkediyorum ki seninleyim. O anda, butun duyumlarin icinde, ellerim portakallarin icine daliyor ve vucudum sanki senin kollarina sariliymis gibi hissediyorum."



"Era sed de muchos años retenida en nuestro cuerpo. Palabras encadenadas que no pudimos decir sino en los labios del sueño. Todo lo rodeaba el milagro vegetal del paisaje de tu cuerpo. Sobre tu forma, a mi tacto respondieron las pestañas de las flores, los rumores de los ríos. Todas las frutas había en el jugo de tus labios, la sangre de la granada, el tramonto del mamey y la piña acrisolada. Te oprimí contra mi pecho y el prodigio de tu forma penetró en toda mi sangre por la yema de mis dedos. Olor a esencia de roble, a recuerdo de nogal, a verde aliento de fresno. Horizontes y paisajes, que recorrí con el beso. Un olvido de palabras formará el idioma exacto para entender las miradas de nuestros ojos cerrados.

Estás presente, intangible y eres todo el universo que formo en el espacio de mi cuarto. Tu ausencia brota temblando en el ruido del reloj; en el pulso de la luz; respiras por el espejo. Desde ti hasta mis manos, recorro todo tu cuerpo, y estoy contigo un minuto y estoy conmigo un momento. Y mi sangre es el milagro que va en las venas del aire de mi corazón al tuyo. El milagro vegetal del paisaje de mi cuerpo es en ti la naturaleza entera. Yo la recorro en vuelo que acaricia con mis dedos los redondos cerros, penetran mis manos los umbríos valles en ansias de posesión y me cubre el abrazo de las ramas suaves, verdes y frescas. Yo penetro el sexo de la tierra entera, me abraza su calor y en mi cuerpo todo roza la frescura de las hojas tiernas. Su rocío es el sudor de amante siempre nuevo. No es amor, ni ternura, ni cariño, es la vida entera, la mía, que encontré al verla en tus manos, en tu boca y en tus senos. Tengo en mi boca el sabor almendra de tus labios. Nuestros mundos no han salido nunca afuera. Solo un monte conoce las entrañas de otro monte.

Por momentos flota tu presencia, como envolviendo todo mi ser en una espera ansiosa de mañana. Y noto que estoy contigo. En este momento lleno aún de sensaciones, tengo mis manos hundidas en naranjas, Y mi cuerpo se siente rodeado por tus brazos."



"Kendi portrelerimi yapiyorum, cunku cogu zaman yalnizim ve en iyi bildigim insan da benim. / I paint self-portraits because I am so often alone, because I am the person I know best."

[Terraluna]

Fransiz ressam (Bertrand-Jean Redon) Odilon Redon’unolum yildonumu (6 Temmuz 1916)

Le Char d'Apollon, 1904 – 1914




Dante e Beatrice (Dante et Béatrice,1914)

[Terraluna]

Amerikali sair ve yazar Harold Norse’un dogum yildonumu (6 Temmuz 1916)



Ben erkek degilim.
Aile gecindiremem, yeni seyler alamam onlara.
Sivilcelerim ve kucuk bir de cukum var.
Ben erkek degilim.
Futbolu, boksu ve arabalari sevmem.
Duygularimi ifade etmeyi severim.
Hatta kollarimi arkadasimin boynuna dolamayi. Ben erkek...
Ben erkek degilim.
Aile gecindiremem, yeni seyler alamam onlara.
Sivilcelerim ve kucuk bir de cukum var.
Ben erkek degilim.
Futbolu, boksu ve arabalari sevmem.
Duygularimi ifade etmeyi severim.
Hatta kollarimi arkadasimin boynuna dolamayi. Ben erkek degilim.
Bana verilen rolu oynamayacagim – Madison Avenue, Playboy’, Hollywood ve Oliver Cromwell’in yarattigi o rolu.
Televizyon bana nasil davranacagimi soyleyemez.
Ben erkek degilim.
Bir sincabi oldurdugum gun bir daha oldurmeyecegime yemin ettim.
Et yemeyi biraktim.
Kan midemi bulandirir.
Cicekleri severim.

Ben erkek degilim. Hic frengi olmadim
Ben erkek degilim. En sevdigim dergi Playboy degil.
Ben erkek degilim. Mutsuz oldugum zaman aglarim.
Ben erkek degilim. Kendimi kadinlardan ustun gormem.
Ben erkek degilim. Kasik-destegi giymiyorum.
Ben erkek degilim. Siir yaziyorum.
Ben erkek degilim. Baris ve sevgi icin meditasyon yapiyorum.
Ben erkek degilim. Seni yok etmek istemiyorum…

[Terraluna]

Vikingler (The Vikings, 1958), Bitmeyen Balayi (Touch of Evil, 1958), Sapik (Psycho,1960), Casuslara Karsi (The Manchurian Candidate, 1962) gibi filmlerde rol alan Amerikali aktris, sarkici, dansci ve yazar (Jeanette Helen Morrison) Janet Leigh’in dogum yildonumu (6 Temmuz 1927)

[Terraluna]

Iskoc-Ingiliz cocuk kitaplari yazari Kenneth Grahame’in olum yildonumu (6 Temmuz 1932)

"Kostebek, butun sabah evini bahara hazirlamak icin cok ama cok calismisti. Once supurge ve toz bezleriyle bogusmus; sonra bir elinde firca diger elinde boya kovasi merdivenlerin, basamaklarin, sandalyelerin uzerinde, bogazina ve gozlerine toz dolana, siyah kurku boyaya bulanana, agriyan bir sirt ve yorgun kollara sahip olana kadar kosturup durmustu.Sonsuz arayis ve ozlem ruhu ile Kostebegin karanlik ve basik tavanli kucucuk evine bile yayilan bahar, her yerdeydi; nefes aldigi havada, ayak bastigi toprakta... Onu cevreleyen her yerde... Tam da bu yuzden Kostebegin ‘Bahar temizligi de neymis!’ diye soylenerek elindeki fircayi yere firlatip ceketini bile almadan disariya firlamasina sasmamak gerekir. Yukarilardan bir sey, emredercesine onu cagiriyordu. Bu cagriya uyan Kostebek, dik tunelin yolunu tuttu. Evleri gunese ve havaya yakin olan hayvanlar icin cakil kapli binek arabasi yollari ne ise bu tunel de Kostebek icin oydu."



"The Mole had been working very hard all the morning, spring-cleaning his little home. First with brooms, then with dusters; then on ladders and steps and chairs, with a brush and a pail of whitewash; till he had dust in his throat and eyes, and splashes of whitewash all over his black fur, and an aching back and weary arms. Spring was moving in the air above and in the earth below and around him, penetrating even his dark and lowly little house with its spirit of divine discontent and longing. It was small wonder, then, that he suddenly flung down his brush on the floor, said, "Bother!" and "O blow!" and also "Hang spring-cleaning!" and bolted out of the house without even waiting to put on his coat. Something up above was calling him imperiously, and he made for the steep little tunnel which answered in his case to the gravelled carriage-drive owned by animals whose residences are nearer to the sun and air."

[Terraluna]

Alman akademisyen, yargic ve yazar Bernhard Schlink'in dogum gunu (6 Temmuz 1944)

"Benim isaret parmagimi Hanna'ya cevirmem gerekirdi aslinda. Ama Hanna'ya yonelen parmak, donup beni gosteriyordu. Onu sevmistim. Yanlizca sevmekle kalmamis, onu 'secmistim'. "



"Ich mußte eigentlich auf Hanna zeigen. Aber der Fingerzeig auf Hanna wies auf mich zurück. Ich hatte sie geliebt. Ich hatte sie nicht nur geliebt, ich hatte sie 'gewählt.' "



"Tolstoy'un tarih, buyuk adamlar, Rusya, ask ve evlilik uzerine o tum acilimlariyla dolu 'Savas ve Baris'ini okudum, kirk - elli saat surmus olmali. Hanna kitabin akisini yine heyecanla izledi. Ama daha once oldugundan farkliydi, yargida bulunmuyordu. Natasa, Andrey ve Pierre'i; Luise ve Emilia'ya yaptigi gibi, kendi dunyasinin bir parcasi haline getirmiyor, tersine onlarin dunyasina giriyordu. Insan uzaklara yaptigi bir yolculugu nasil saskin bir ilgiyle surdururse yada icine alindigi bir satoya nasil cekinerek girer ve bir sure yasamasina izin verilen o satoyu nasil uzerindeki cekingenlikten asla busbutun kurtulamadan taninirsa. O gune dek Hanna'ya okudugum kitaplari onceden taniyordum. 'Savas ve Baris' ise benim icin de yeniydi. O uzak yolculuga birlikte ciktik. "



"Ich habe 'Krieg und Frieden' vorgelesen, mit allen Darlegungen Tolstois über Geschichte, große Männer, Rußland, Liebe und Ehe, es müssen vierzig bis fünfzig Stunden gewesen sein. Wieder ist Hanna dem Fortgang des Buchs gespannt gefolgt. Aber es war anders als bisher; sie hielt sich mit ihren Urteilen zurück, machte Natascha, Andrej und Pierre nicht zum Teil ihrer Welt, wie sie das mit Luise und Emillia getan hatte, sondern betrat ihre Welt, wie man staunend eine ferne Reise tut oder ein Schloß betritt, in das man eingelassen ist, in dem man verweilen darf, mit dem man vertraut wird, ohne doch die Scheu je völlig zu verlieren. Was ich ihr bisher vorgelesen hatte, hatte ich davor schon gekannt. 'Krieg und Frieden' war auch für mich neu. Wir taten die ferne Reise gemeinsam."



"O geceleri nasil da iple cekmistim. Sevisecegimizi, uykuya dalacagimizi, yeniden uyanip, yeniden sevisecegimizi, yine uyuyacagimizi, yeniden uyanacagimizi, vs. kurmustum; hem de her gece. Ama yalnizca ilk gece uyandim. Sirti bana donuk yatiyordu; uzerine egildim ve optum onu; donup sirtinin uzerine yatti, beni icine aldi ve kollariyla sardi. 'Oglancigim, oglancigim.' Onun uzerinde uyuyup kaldim. Diger geceler pedal cevirmekten, gunes ve ruzgardan yorgun dusup deliksiz uyuduk. Sabahları sevisiyorduk."



"Wie hatte ich mich auf die Nächte gefreut. Ich hatte mir vorgestellt, daß wir uns lieben, einschlafen, aufwachen, uns wieder lieben, wieder einschlafen, wieder aufwachen und so fort, Nacht für Nacht. Aber nur in der ersten Nacht bin ich noch mal aufgewacht. Sie lag mit dem Rücken zu mir, ich beugte mich über sie und küßte sie, und sie drehte sich auf den Rücken, nahm mich in sich auf und hielt mich in ihren Armen. 'Mein Jungchen, mein Jungchen.' Dann schlief ich auf ihr ein. Die anderen Nächte schliefen wir durch, müde vom Fahren, von Sonne und Wind. Wir liebten uns am Morgen."

[Terraluna]

Amerikali ressam Horace Pippin’in olum yildonumu (6 Temmuz 1946)

Lady of the Lake, 1936




Interior (also known as Interior of Cabin), 1944