Sanat Mozaik

[Terraluna]

Fransiz fotograf sanatcisi Henri Cartier-Bresson, Karar Ani (L'instant décisif - The Decisive Moment) kitabini 15 Ekim 1952'de New York'ta Simon and Schuster; Paris'te, Verve Editions araciligiyla yayimladi.



"Fotograf cekmek, ayni anda beynin, gozun ve kalbin bir olayi hedeflemesidir."

[Terraluna]

Amerikali yazar E. B. (Elwyn Brook) White Charlotte'un Sevgi Agi (Charlotte's Web - La tela di Carlotta) cocuk kitabini 15 Ekim 1952’de Harper & Brothers araciligiyla Amerika’da yayimladi.

“Bir sakiz parcasi buyuklugundeydi. Sekiz bacagi vardi, bunlardan bir tanesini de, Wilbur'i dostca selamlamak icin salliyordu. ‘Beni gordun mu simdi?’ diye sordu.”



“She was about the size of a gumdrop. She had eight legs, and she was waving one of them at Wilbur in friendly greeting. ‘See me now?’ she asked.”

[Terraluna]

Steve McQueen, Ann-Margret ve Edward G. Robinson’in rol aldigi drama Kumarbazlar krali (The Cincinnati Kid) 15 Ekim 1965’te New Orleans, Louisiana’da gosterime girdi.

[Terraluna]

Ispanyol ressam Ramón Gaya'nin olum yildonumu (15 Ekim 2005)

El Nacimiento de la pintura, 1958




Ponte Vecchio, 1962

[Terraluna]

Turk sair Fazil Husnu Daglarca’nin olum yil donumu (15 Ekim 2008)

Bu eller miydi masallar arasindan
Ruyalara uzattigim bu eller miydi.
Arzu dolu, yasamak dolu,
Bu eller miydi resimleri tutarken uyuyan.

Bilyelerin aydinlik dunyaciklari
Bu eller miydi hayati o dunyalarin.
Altin bir oyun gibi eserdi
Altin tuylerinden mevsimin ruzgari.

Topraktan evler yapan bu eller miydi
Ki simdi degmekte toprak olan evlere.
El isi vazifelerin onunde
Tirnaklarini yiyerek dusunmek ne iyiydi.

Kaybolmus o cizgilerden
Falcinin saadet dedikleri.
O koylu cakisinin kestigi yer
Sogut dallarindan duduk yaparken...

Bu eller miydi kesen mavi serceyi
Birkac damla kan ki zafer ve kahramanlik.
Yorganin altina saklanarak
Bu eller miydi sevmeyen geceyi.

Ayrilmis sevgili oyuncaklardan
Kirmis kucucuk siselerini.
Ve her seyden ve her seyden sonra
Bu eller miydi Allaha acilan !



Erano queste mani che attraverso le favole
Tendevo ai sogni, erano queste mani?
Piene di desiderio, piene di vivezza
Erano queste mani a dormire mentre tenevano immagini?

Piccoli mondi chiari di biglie
Erano questa mani la vita di quei mondi?
Uguale ad un gioco d'oro soffiava
Il vento di stagione tra piume d'oro.

A fare casa di terra erano queste mani
Che ora poggiano su case che sono di terra?
Davanti ai compiti di lavoro a mano
Com'era bello pensare mangiandosi le unghie.

Da quelle linee è scomparsa
Ciò che gli indovini chiamano felicità.
Dove ha ferito quel temperino da campagnolo
Modellando lo zufolo dai rami del salice...

Erano queste mani ad uccidere il passero azzurro
Per qualche goccia di sangue ch'è vittoria e coraggio?
Nascoste sotto le coperte
Erano questa mani a non amare la notte?

Si sono separate dai cari giocattoli
Han rotto quelle minuscole bottiglie.
E dopo ogni altra, ogni altra cosa
Erano queste mani ad aprirsi a Dio!

[Terraluna]

Bruce Willis, Helen Mirren ve Morgan Freeman’in rol aldigi aksiyon-komedi-macera RED, 15 Ekim 2010’da Amerika, Kanada, Turkiye, Litvanya, Filipinler ve Polonya’da vizyona girdi.

[Terraluna]

Ingiliz yazar Dame Hilary (Mary) Mantel, 15 Ekim 2012’de Oluleri Getirin (Bring Up the Bodies - Anna Bolena, una questione di famiglia) romani ile Man Booker Odulunu kazandi.

“ ‘Benim tac giyme torenimden beridir, yeni bir Ingiltere var. O Ingiltere, bensiz varligini surduremez.’

‘Oyle degil hanimefendi. Gerekirse sizi tarihten silebilirim.’ ”



“ ‘Since my coronation there is a new England. It cannot subsist without me.’

‘Not so, madam, he thinks. If need be, I can separate you from history.’ “

[Terraluna]

Bu adam olmustur ama,
Dusmedi topraga henuz vakit.
Hayatini devrettik agaclara
Kalbi kimlere ait.

Bu adam olmustur ama,
Basucundan ayrilamadik.
Sonsuz kederinde gecelerimizin
Nedendir hala bu beyazlik.

Bu adam olmustur ama,
Henuz durmadi nehir.
Ve nasibi muhtesem kuslar gibi
Onu goturebilir.



Este hombre está muerto y ausente pero
el tiempo no se desplomó en el suelo mucho rato.
Le entregamos la vida de ese hombre a los árboles.
¿A quién le pertenece su corazón?

Este hombre está muerto y ausente pero
no podíamos apartarnos de su lado.
En el interminable lamento de nuestras noches,
¿por qué esta palidez nunca disminuye?

Este hombre está muerto y ausente pero
el río aún no se atreve a decirlo,
y su fe, como pájaros gloriosos,
es capaz de llevárselo lejos.

Fazil Husnu Daglarca