Nasreddin Hoca bir ahbabýndan borç almýþ. Elde avuçta olsa Hoca hemen ödeyecek ama yoksulluðun iki gözü de kör olsun. Daha vadesi gelmeden adam alacaðý için Hoca'nýn kapýsýný aþýndýrmaya baþlamýþ. Bir böyle iki böyle derken yine bir gün adam borcunu istediðinde;

– Þu anda yok ama demiþ, çok yakýnda ödeyeceðim,
Böylesi düþman baþýna, adam yüzsüz mü yüzsüz:

– Söyle Hoca, ne zaman vereceksin, kimden bulup vereceksin!
– Evin önüne çalý ektim!
– Niye?
– Koyun sürüsü geçerken yünleri çalýya takýlacak.
– Sonra?
– Bizim hatun bu yünleri toplayacak, yýkayacak, tarayacak, eðirecek, dokuyacak, ben de götürüp satacaðým.
– Eee?
– Ne e'si be adam, sordun ya, senin paraný o zaman öyle ödeyeceðim.
Buna kim gülmez; adam da kasýklarýný tuta tuta gülünce Hoca:

– Gidi hâlden bilmez, demiþ, peþin parayý gördün ya gül bakalým!