BÝRGÜN ANLARSIN
Uykularýn kaçar geceleri, bir türlü sabah olmayý bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uðultudur baþlar kulaklarýnda
Ne çarþaf halden anlar ne yastýk.
Girmez pencerelerden beklediðin o aydýnlýk.
Onun unutamadýðýn hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmiþçesine dolar içine.
Kapanýr yataðýna çaresizliðine aðlarsýn.
Sevmek ne imiþ bir gün anlarsýn.
Bir gün anlarsýn aslýnda her þeyin boþ olduðunu.
Þerefin, faziletin, iyiliðin, güzelliðin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun baþýný soðuk taþ duvarlara.
Büyür gitgide incinmiþliðin kýrýlmýþlýðýn.
Duyarsýn,
Ta derinden acýsýný, çaresiz kalmýþlýðýn.
Sevmek ne imiþ bir gün anlarsýn.
Bir gün anlarsýn ne iþe yaradýðýný ellerinin.
Niçin yaratýldýðýný.
Bu iðrenç dünyaya neden geldiðini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliðini.
Boþuna geçip giden günlerine yanarsýn.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imiþ bir gün anlarsýn.
Bir gün anlarsýn tadýný sevilen dudaklarýn.
Sevilen gözlerin eriþilmezliðini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düþer saçlarýn önüne, ama bembeyaz.
Uzanýr, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman geçmiþ günlerin hayaline dalarsýn.
Sonra dizilir birbiri ardýna gerçekler, acý.
Sevmek ne imiþ bir gün anlarsýn.
Bir gün anlarsýn hayal kurmayý;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çýkarýp atasýn gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yaþadýðýna…
Maziden ne kalmýþsa yýrtar atarsýn.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliðinden.
Seni sevdiðimi iþte o gün anlarsýn.
Alýntý yaparak yanýtla
Yer Ýmleri