MUTLU OLMA ÞANSI
Hayat bize mutlu olma þansý vermedi sevgili
biz kendimizden baþka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz, acýsýný
acýmýz yaptýk çünkü.
Dünyanýn öbür ucunda hiç tanýmadýðýmýz bir insanýn gözyaþý bile
içimizi parçaladý.
Kedilere aðladýk, kuþlarýn yasýný tuttuk...
Yüreðimizin zayýflýðý kimi zaman hayat karþýsýnda bizi zayýf yaptý.
Aslýnda ne güzel þeydir insanýn insana yanmasý sevgili...
Ne güzeldir bilmedið...Hayat bize mutlu olma þansý vermedi sevgili
biz kendimizden baþka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz, acýsýný
acýmýz yaptýk çünkü.
Dünyanýn öbür ucunda hiç tanýmadýðýmýz bir insanýn gözyaþý bile
içimizi parçaladý.
Kedilere aðladýk, kuþlarýn yasýný tuttuk...
Yüreðimizin zayýflýðý kimi zaman hayat karþýsýnda bizi zayýf yaptý.
Aslýnda ne güzel þeydir insanýn insana yanmasý sevgili...
Ne güzeldir bilmediðin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak.
Ben bütün hayatýmda hep üzüldüm, hep yandým.
Yaþamak ne güzeldir be sevgili...
Sevinerek, severek, sevilerek, düþünerek...
Ve o vazgeçilmez sancýlarýný duyarak hayatýn...
Beni Severmisin
Çok güzelsin,
Çekicisin,
En önemlisi dizlerimi titreten,
Kalbimi hoplatansýn
Desem sana ne dersin.
" Git baþýmdan be adam " deyip
Surat mý asarsýn, yoksa
Komik gelir içinden
Güler geçer misin ?
Söyle bana ne dersin ?
Ama dilin suçu yok.
Ey gökçek kýz !
Tüm özellikler sende,
Seni tarif etmek bende.
Seni düþünüp kaderimi düþlüyorum.
Senin hakkýndaki
Düþüncelerimi söyleyemiyorum ama
Bu satýrlar sana.
Oku da cevap ver bana ?
Beni sever misin ?
Bana evet der misin ?
Ben evli sen bekar !
Beni kabul eder misin ?
Hasbihal gib!
Dinlemiyor ki hiç seni
Konuþma yeter diyorsun
Yormazdým böyle çenemi
Duyar diye söylüyorum
Dost inan ki gücün var
Ama sen ne yapýyorsun
Sabrettim bugüne kadar
Biter diye korkuyorum
Hayat devam etmiyor mu ?
Unut be ne duruyorsun
Çoktan deðiþtirdim onu
Anlar diye duruyorum
Harcadýn böyle kendini
Deðmez ona biliyorsun
Çekmezdim bunca çileyi
Deðer diye çekiyorum
Hayat bu sunar sonradan
Lakin sen bilmiyorsun
Giderdim ben bu diyardan
Sever diye bekliyorum
KASÝDE (ÝSTANBUL)
(18. Yüzyýl - Kaside der vasf-ý Ýstanbul ve sitayiþ-i Sadrazam Ýbrahim Paþa)
Bu þehr-i Sitanbul ki bi misl ü behâdýr
Bir sengine yek pâre Acem mülkü fedâdýr
Bir gevher-i yekpare iki bahr arasýnda
Hurþîd-i cihan-tâb ile tartýlsa sezâdýr
Bir kân-ý niamdýr ki anýn gevheri ikbâl
Bir bað-ý iremdir ki gülü izz ü alâdýr
Altýnda mý üstünde midir cennet-i a'lâ
El-hak bu ne halet bu ne hoþ âb u hevâdýr
Her baðçesi bir çemenistân-ý letâfet
Her kûþesi bir meclis-i pür-feyz ü safâdýr
Ýnsaf deðildir âný dünyaya deðiþmek
Gülzarlarýn cennete teþbih hatadýr
Herkes iriþür anda muradýna ânýnçün
Dergahlarý melce-i erbab-ý recâdýr
Kala-yý meârif satýlýr sûklarýnda
Bazâr-ý hüner ma'den-i ilm ü ulemâdýr
Camilerinin her biri bir kûh-i tecellî
Ebrû-yi melek andaki mihrâb-ý duâdýr
Mescidlerinin her biri bir lücce-i envâr
Kandilleri meh gibi lebrîz-i ziyâdýr
Ser-çeþmeleri olmada insana revân-bahþ
Germ-âbeleri câna safâ cisme þifâdýr
Hep halkýnýn etvarý pesendîde-i makbul
Derler ki biraz dilleri bî-mihr ü vefâdýr
Þimdi yapýlan âlem-i nev-resm ü safânýn
Evsafý hele baþka kitâb olsa sezâdýr
Nâmý gibi olmuþdur o hem sa'd hem âbâd
Ýstanbul'a sermâye-i fahr olsa revâdýr
Kûh-sarlarý baðlarý kasrlarý hep
Güya ki bütün þevk ü tarab zevk u safâdýr
Ýstanbul'un evsafýný mümkün mi beyân hiç
Maksûd heman sadr-ý kerem-kâra senâdýr
Beyaz Güller Gibiydi Bembeyaz Güvercinim
Beyaz Güller Gibiydi Bembeyaz Güvercinim
Çocukken içimde beyaz bir güvercin vardý.
Ýþte insanlýk dostluk yüreðimi öylesine sardý
Beyaz güller gibiydi bembeyaz güvercinim.
Bilseniz gönlündeki güzelliði,. seveceði bir yardý.
Büyüdüðüm de o da büyüdü büyüdü sonra uçtu gitti
Onsuzum þimdi ama ayrýlýk ateþi de canýma yetti
Beyaz güller gibiydi bembeyaz güvercinim.
Hedefine ulaþtý sevdasýnda ama sevdiði baþka bir yardý.
Yer Ýmleri