Platin Üye
Muhtemel öyledir
Sen yanma ben yanma o yanmasin
Elbet birileri yancak
Þöyle bi savaþ yok
Bana biþey olmasýn. Düþmaný temizliyim maksimum güvende oluym. Þehir efsanesi o
Ýstediðin robocop kýyafeti giy gene olur gene olur
Anca mücadeleden kaçan guvendedir o da her daim arzulanan çözüm yolu deðildir
Ölüm güzel þey, budur perde ardýndan haber...
Hiç güzel olmasaydý ölür müydü Peygamber?
Öleceðiz müjdeler olsun, müjdeler olsun!
Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun!
Kapý kapý, yolun son kapýsý ölümse;
Her kapýda aðlayýp o kapýda gülümse!
O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner,
Azrail’e hoþ geldin, diyebilmek de hüner...
O dem çocuklar gibi sevinçten zýplar mýsýn?
Topraðýn altýndaki saklambaçta var mýsýn?
Ölüm ölene bayram, bayrama sevinmek var;
Oh ne güzel, bayramda tahta ata binmek var!
Ufka bakarlar; ölüm uzakta mý uzakta...
Ve tabut bekler, suya inmek için kýzakta...
Sultan olmak dilersen, tacý, sorgucu, unut!
Zafer araban senin, gýcýrtýlý bir tabut!
N.Fazýl Kýsakürek
TABUT
Tahtadan yapýlmýþ bir uzun kutu;
Baþ tarafý geniþ, ayak ucu dar.
Çakanlar bilir ki, bu boþ tabutu,
Yarýn kendileri dolduracaklar.
Her yandan küçülen bir oda gibi,
Duvarlar yanaþmýþ, tavan alçalmýþ.
Sanki bir taþ bebek kutuda gibi,
Hayalim, içinde uzanmýþ kalmýþ.
Cýlýz vücuduma tam görünse de,
Ýçim, bu dar yere sýðýlmaz diyor.
Geride kalanlar hep dövünse de,
Ýnsan birer birer yine giriyor.
Ölenler yeniden doðarmýþ; gerçek!
Tabut deðildir bu, bir tahta kundak.
Bu aðýr hediye kime gidecek,
Çakýlýr çakýlmaz üstüne kapak?
Necip Fazýl KISAKÜREK
Anlatacaktým ölümlerini bir sonbahar eþliðinde
Bir kýþ güneþliðinde
Fakat baktým bu ölüm deðil diriliþtir
Tabiatý aþan bir bildiriþtir
Ne güz ne sarý renk bu göçü anlatýr
Bu kan rengi bu kýpkýzýl öçü anlatýr
Görünüþte kýrmýzý gerçekte yeþil
Görünüþte öç hakikatte deðil
Faninin sonsuzla barýþmasý
Affýn maðfiretle yarýþmasý
Yapraðýn düþüþü deðil bu topraða
Bir yýldýrým çarpýþýdýr daða
Sonbahar deðil ilkbahardýr
Ölümden sonra ölümsüz hayat vardýr
Bulutlar açýlýr güneþ çýkar
Yaðmur taneleri inci tanelerine dönüþür
Deniz çalkanýr saçar ortaya hazinesini
Anladým onlar ölmediler
Ölüm adýna
Ölüm maskesini takýnarak
Dönüþtüler bir ýþýða
Sezai Karakoç
Sezai karakoç güzel anlatmýþ ölümü
Mevlana Celaleddin Rumi, ölümü Rabb'ine, sevgiliye kavuþma gecesi olarak düþündüðü Düðün Gecesi olarak adlandýrýr.
Damla damla oluþuyor hayat
Ölüm kýmýl kýmýl
Duymak kolay
Anlatmak deðil
Her an
Farkýndayým
Az az öldüðümün
Bilincindeyim doðan ayýn
Eriyen karýn akan suyun
Ve usul usul tükenen zamanýn
Tekrarlayýp duruyor saat
Vakit te mahluktur
Vakit te mahluktur
Ýþliyor kalbim
Eskiyor saçlarým
Ve gözlerimin en ince hücreleri
Okuyorum hayatý
Topraðýn üstünden çok
Altýndakilerle var olduðunu
Toprak
Ölüme aç
Ölüme muhtaç
Hayat
Ölüm muhakkak
Ve ölüm mutlak
Tek kapýsýdýr ölümsüzlüðün
Ölümle tanýþtýktan sonra anladým
Sadece bir kimlik belgesi olduðunu yaþamanýn
Kesitler
Mahlukta devinen
Gürül gürül bir ýrmaktýr ölüm
Babalar ölür
Dolaþýr eli ölümün
Saçlarýnda analarýn oðullarýn
Analar ölür
Kök salar hasret yüreklere
'Bir evlat pir olsa da'
O zaman anlar ancak neymiþ öksüzlük
Oðullar ölür
Bir kafes olur ölüm
Ana kalbi bir kuþtur
Azad kabul etmez
Sevgililer ölür
Bir hicret olur ölüm
Bir sýla
Mesela arkadaþlar
Arkadaþlýklar vardýr okullarda
Bakarsýn biri gelmez bir gün
Ve artýk hiç gelmeyecektir
Simsiyah bir gölge düþmüþtür adeta
Bahçeye koridorlara sýnýflara
Bir fýsýltý dolaþýr dudaklarda
Kimi kirpikleri ýslak
Çökmüþ bahçenin tenha bir yerine
Elinde bir çöp resmini çizer topraða
Anýlarýn
Kimileri öbek öbek toplanýp
Çaresizliði dile getirirler anlamsýz sözcüklerle
-Nasýl olur daha dün beraberdik
-Salýncakta Ýki Kiþi'yi izlemiþtik daha dün nasýl olur
-Geçen pazar kýrlarda dolaþmýþtýk
''Göçmen kuþlar yerli kuþlardan daha mutlu olmalýlar
Hayatý dolu dolu yaþýyorlar'' demiþti unutamýyorum
Sonra bir mezarlýkta Bir çukurun baþýnda
Bir kapýnýn aðzýnda
Herkez susar
Konuþur ölüm
Ve sürer hayat.
Bazan bir tekerlek altýnda
Ansýzýn gelir ölüm
Apansýz biter sýnav
Bir elektrik kesilmesi gibi
Kesilir tulu emel
Bazan ölüm vardýr
Ölümden önce gelir
Mesela bir hapishanede bir hücrede yaþanýr
Sorular hep yanýtsýz kalýr orada
Sadece konuþan rüyalardýr
Yahut hayaller suskun duvarlarda
Gözler kabul eder parmaklar kabul eder
Ama beyin hep umuttan yanadýr
Bazan akan bir film þeridinin
Tek kare donan bir fotoðrafý gibidir
Ölüm
Karþýda bir manga asker
Gözler namlularýn karanlýk aðýzlarýný görmez de
Takýlýp kalýr masmavi gökyüzünde
Asýlýp kalmýþ bembeyaz bir buluta
Ölümden uzak ölümler vardýr
Gazete ilanlarýnda rastlanýlan
Dünyaya baðlýlýðýn zavallý
Ve muannit
Bir belgesidir
Daha çok kalanlara ait.
Bir de bir örümcek aðýnýn ortasýna düþmüþ
Bir sineðin titrek bacaklarýnda seyretmiþtim ölümü
Ölümler vardýr:
Can kuþ gibi uçar gider
Bir martýnýn süzülüp
Kaybolmasý gibi maviliklerde
Bir Portre
Engin sakin berrak bir denize
Uçsuz bir kumsaldan aðýr aðýr
Nasýl yürürse insan
Sokrates öyle yürüdü ölüme
Tilmizleri aðlaþýrken
O vasiyet ediyordu:
-Asklepyos'a bir horoz borçluyuz
Unutmayýnýz.
Ne tuhafsýnýz dostlar
Güçsüz kadýnlar gibi aðlaþmak niye
Yükselmek varken ölümsüzlüðe
Ýnancýna sahip olmak
Ýnsan olmanýn þartý
Kölelikler içinde en onulmaz kölelik
Hayatýn ölümcül yanýna
Takýlýp kalmak deðil mi?
Ýlkin ayaklarýnda duydu Sokrates
Zehirin soðukluðunu
Ve yavaþ yavaþ ölüm
Yükseldi göðsüne çenesine
Dudaklarýnda donan son bir tebessümle
Bir iþaret taþý da böylece
Sokrates dikmiþ oldu ölüme
Ölümün Sesi
Ölümden bir iþaret var her þeyde
Ölümün sesini duyuyorum þarkýlarda türkülerde:
-Kýþlanýn önünde redif sesi var
Namlularýn ucunda ölümün sesi!
-Bir ay doðdu geceden oy oy
Karanlýðýn aðzýnda ölümün sesi!
-Erzurum daðlarý kan ile boran
Vadilerin koynunda ölümün sesi
-Ezo gelin durmuþ bakar yollara
Umudun ardýnda ölümün sesi!
-Bir ihtimal daha var
Umuddan da öte ölümün sesi!
Kendi Ölümüme Ait Bir Deneme
Bir gün öleceðim biliyorum
Bunu her an ölür gibi biliyorum
Anamýn yüreðinde bir kor
Ölene dek sönmeyecek bir ateþ
Kýmýldanýp duracak hep
Karým bomboþ bulacak dünyayý
-N'olurdu birlikte ölseydik, deyip duracak
Oysa insan yalnýz ölür
Ama o olmayacak dualarla teselli arayacak
Kýzlarýmýn gýrtlaklarýnda bir düðüm
Bir süre kaçacaklar insanlardan
Boþluða düþmüþ gibi bir duygu içlerinde
Sonunda onlar da kabullenecekler öylesine
Ölümüme en çabuk dostlarým alýþacaklar
-Yaþayýp gidiyorduk yahu
Ne vardý acele edecek!
Diyecekler
Biliyorum yaklaþýyoruz her an
Biliyorum oruçlu doðar insan
Ölümün iftar sofrasýna
Son Söz
Ve zaman döne döne
Gelmiþti baþlangýç noktasýna
Ýlk yaratýlýþ düðümüne
Mahlukatýn var olduðu
Yüzüsuyu hürmetine
Evrenin Efendisinin
Kavuþmak vakti gelmiþti sevgilisine.
Hayatýn menbaý
Merhametin son duraðý
Madeni, muhabbet ocaðýnýn
Ateþler içindeydi
Yataðýnda.
Ýltica etmiþti sanki Kainat
Kutsal tenine
Hayata þafak olan alnýnda
Ter taneleri
Her biri insanlýk çilesinden
Bir haberdi sanki
Bir an oldu
Aralandý gözleri
Sonsuzu kuþatan bakýþlarý
Süzdü ciðerparesi Fatýma'yý
Süzdü tek tek çevresindeki
Can dostlarýný
Kýpýrdadý dudaklarý, dedi:
-Ebu Bekir kýldýrsýn namazý
Sonra daldý daldý uyandý
Son defa aralandý
Bakýþlarý
Yöneldi bir noktaya
Karar kýldý bir noktada
Ve dedi:
-Merhaba ey refik-i ala!
Olacak oldu
Akýllar kamaþtý
Kalpler tutuþtu
Feryat ve figan gökleri tuttu
Çekti kýlýcýný Faruk olan
Sýçradý orta yere:
-Kim derse ''O öldü'', öldürürüm!
Ayrýlýk ateþinden
Ateþin þiddetinden
Sanki bendler çözülmüþ
Felekler çökmüþtü
Þuur tutuþmuþ
Akýl iflas etmiþti.
Sonra Sýddýyk olan
Yetiþti geldi
Baktý baktý yataðýnda hareketsiz yatan sevgiliye
Maðarada arkadaþýna Hicrette yoldaþýna
Sonra baktý çevresine
Mahþerden önce mahþer hali yaþayan
Ashabýna
Aline
Ebu Bekir dedi:
-Ey nas, susun!
Kim ki Resulullaha tapmaktadýr
Bilsin ki Resul ölmüþtür
Kim ki Allaha tapmaktadýr
Bilsin ki Allah ölmez
Hayy ve Layemuttur
Ey nas, susun!
''Ýnna Lillah ve inna ileyhi raciun''
Sonra eðildi sevgilinin yüzüne
Sürdü bulutlanmýþ gözlerini
O güzellikler ülkesine
Baktý baktý ve dedi:
-Hayatýnda güzeldin
Ölümünde güzelsin
Öldün
Bir daha ölmeyeceksin
Erdem Bayazýt
Erdem BAYAZIT ölüm bu kadar mý güzel anlatýlýr
Gönderi Kurallarý
Alýntý yaparak yanýtla
Yer Ýmleri