Zar zor da olsa ancak yazabilmeye baþladým.Ben 67 yaþýmdayým.Originally Posted by arpaci55
27 Nisan'da Süreyyapaþa Göðüs hastalýklarý Hastanesinde Beþ gün içinde aldýðým Plaquenil (Hidroksiklorokin) ile yanýnda baþka alternatifi olmayan bir antibiyotik olan Azitromisin kullandým.3 kez çok miktar kan alýnarak tahliller yapýldý. Ýlk çekilen BT ile sonra çekilen 2 kez Akciðer röntgeni'ni takiben uygun gördüler ve evde kullanmam için 1 kutu Avelox400 yazarak evime gönderdiler.
Hastanede 4 kiþilik bir odada tek kiþi olarak tecrit edildim.5 gün boyunca Çýkan ve doktrolarýn da iðrenç olarak tabir ettikleri yemeklerden hepsini toplasan 1 öðün yemek yiyebildim.Doktorlar da evden getiriyorlarmýþ. Kahraman ilan ettikleri saðlýk personelimize reva görülen bu idi.Çünkü yemekleri ihale ile veriyorlar ve en ucuz verene veriyorlar.
5 gün boyunca ateþle boðuþtum.Hemþirelere ne olur parol verin ateþimi düþürün yalvarmalarým sonuçsuz kaldý.Bir yerde herkes kahraman deðil.Ateþimi düþük hangi amaçla düþük göstemek için bilemem ama önce ölçüp sonra git alnýný soðuk suyla yýka gel diyen hemþire kýz yýkayýp geldikten sonra ölçtüðü deðeri esas alýyordu.O hemþirenin nöbet deðiþmesi için dua ediyordum.
Souçta 22 Nisanda yatýp 27 Nisan'da evime geldim.Aldýðým aðýr ilaçlarýn, artan ciðer iltihabýnýn ve vücudun virüsle mücadelesi ile 38,38,5 derecelerde seyreden ateþim evde daha da azdý.Ölmeyi gerçek anlamda istedim.Vücüdümun bana ihanetine kýzýp,þimdi de ben sana ihanet edeyim de gör dedim.Ama ölmedim.
Þimdi insanlar sanýyorlar ki,bu hastalýk da grip gibi geçecek...Asla.Büyük bir kasýrga geldi.Þehri yarým saatte yýktý geçti.Ama fýrtýna bitince o þehir eski haline hemen gelir mi?
Burada ýsrarla vurgulamak istediðim bir husus da; Yüce Allah öyle bir yaratmýþ ki,en büyük güçleri en zor zamanda veriyor.Buna inanýn. Þu an iyileþme aþamasýndayým.Eþim ayrý odada ve o da covitli.Ýkimiz de binalarýnda birçok covitli aile bulunan kayýnpederi mecbur hissedip evimize alýnca meðer o da covitliymiþ ve biz ondan kaptýk.83 yaþýndaki kayýnpederim 30 Nisan'da hakkýn rahmetine kavuþtu.Dünya üzerinde eþi benzeri görülmemiþ babaya ve anneye hayýrlý bir evlat olan eþim henüz öldüðünü bilmiyor. Bu aþamalarda Dr.Uzman Klinik Psikolog olan kýzýmýn da psikologluðunun kendi iþine hiç yaramadýðýný gördüm.Bizi kaybedecek korkusuyla çocuk terapiye muhtaç hale geldi.
Daha yazarým elbet.. Þimdilik deðerli kardeþimin nezdinde beni okuyan tüm kardeþlerime Allah bu hastalýðý yaþatmasýn.Selam ve sevgi ile...
Alýntý yaparak yanýtla
Yer Ýmleri