Bu Kitabý Yeni Bitirdim...

[seref9]

Jacques Ranciere/ Cahil Hoca Zihinsel Özgürleþme Üstüne Beþ Ders

Felsefenin elmasý Joseph Jacotot`nun baþýna düþmüþtür: 1818`de sürgünde bir devrimci olan Jacotot Belçika`da Fransýz edebiyatý okutmaný olarak yarý-zamanlý bir iþ bulur. Tek kelime Fransýzca bilmeyen Flamanlara, kendisi de tek kelime Flamanca bilmediði halde hocalýk etmek zorundadýr... Ýki dilli bir Fénelon baskýsý koþar imdadýna; "öðrencileri"nin kendi kendilerine Fransýzca ve Telemak`ý öðrenmelerine kýlavuzluk eder. Ýnsanýn bilmediðini de öðretebileceðini gösteren bu tuhaf deneyin sezdirdiði kaçýnýlmaz sonucu anlamakta hiç gecikmez Jacotot: Bilen ile bilmeyenin, öðreten ile öðrenenin, kol emekçisi ile zihin emekçisinin, kýsacasý zekâlarýn eþitliði. Bu þaþýrtýcý hikâyeyi ve Jacotot`nun felsefesini anlatan Jacques Rancière hem eðitim üzerine çok özgün bir düþünce sunuyor hem de zekâlarýn eþitsizliðini ve bilgi hiyerarþisini bahane eden toplumsal eþitsizlik tasavvurlarýna önemli eleþtiriler getiriyor. "Özgürleþtirmeksizin eðiten aptallaþtýrýr," diyen Cahil Hoca, eðitimciler ve eðitim sistemi üzerine kafa yoranlar için olduðu kadar siyaset felsefesiyle ilgilenenler için de ufuk açýcý bir kitap.
1940 Cezayir doðumlu Fransýz filozof. Paris 8 (St. Denis) Üniversitesi`nde felsefe dersleri vermiþ olan Rancière`in adý ilk kez Althusser`in iki ciltlik Lire le Capital (1965; Kapital`i Okumak) derlemesine yazdýðý yazýyla öne çýktý. 1990`da yayýmlanan Siyasalýn Kýyýsýnda ile birlikte, Batý geleneðinde "siyasal"ýn kuruluþu üzerine odaklanmaya baþladý ve Le Mésentente (1995, Uyuþmazlýk, Aralýk, 2005), La haine de la démocratie (2005, Demokrasi Nefreti, Ýletiþim, 2014) ve Chronique des temps consensuels (2005, Mutabakat Dönemlerinin Vakayinamesi) gibi kitaplarýnda çok özgün ve ufuk açýcý bir siyaset düþüncesi geliþtirdi. Estetik, tarih teorisi, edebiyat ve sinema hakkýnda yazdýklarýyla da yanký uyandýrdý.

[ayurdakok]

Jacques Ranciere/ Cahil Hoca Zihinsel Özgürleþme Üstüne Beþ Ders

Felsefenin elmasý Joseph Jacotot`nun baþýna düþmüþtür: 1818`de sürgünde bir devrimci olan Jacotot Belçika`da Fransýz edebiyatý okutmaný olarak yarý-zamanlý bir iþ bulur. Tek kelime Fransýzca bilmeyen Flamanlara, kendisi de tek kelime Flamanca bilmediði halde hocalýk etmek zorundadýr... Ýki dilli bir Fénelon baskýsý koþar imdadýna; "öðrencileri"nin kendi kendilerine Fransýzca ve Telemak`ý öðrenmelerine kýlavuzluk eder. Ýnsanýn bilmediðini de öðretebileceðini gösteren bu tuhaf deneyin sezdirdiði kaçýnýlmaz sonucu anlamakta hiç gecikmez Jacotot: Bilen ile bilmeyenin, öðreten ile öðrenenin, kol emekçisi ile zihin emekçisinin, kýsacasý zekâlarýn eþitliði. Bu þaþýrtýcý hikâyeyi ve Jacotot`nun felsefesini anlatan Jacques Rancière hem eðitim üzerine çok özgün bir düþünce sunuyor hem de zekâlarýn eþitsizliðini ve bilgi hiyerarþisini bahane eden toplumsal eþitsizlik tasavvurlarýna önemli eleþtiriler getiriyor. "Özgürleþtirmeksizin eðiten aptallaþtýrýr," diyen Cahil Hoca, eðitimciler ve eðitim sistemi üzerine kafa yoranlar için olduðu kadar siyaset felsefesiyle ilgilenenler için de ufuk açýcý bir kitap.
1940 Cezayir doðumlu Fransýz filozof. Paris 8 (St. Denis) Üniversitesi`nde felsefe dersleri vermiþ olan Rancière`in adý ilk kez Althusser`in iki ciltlik Lire le Capital (1965; Kapital`i Okumak) derlemesine yazdýðý yazýyla öne çýktý. 1990`da yayýmlanan Siyasalýn Kýyýsýnda ile birlikte, Batý geleneðinde "siyasal"ýn kuruluþu üzerine odaklanmaya baþladý ve Le Mésentente (1995, Uyuþmazlýk, Aralýk, 2005), La haine de la démocratie (2005, Demokrasi Nefreti, Ýletiþim, 2014) ve Chronique des temps consensuels (2005, Mutabakat Dönemlerinin Vakayinamesi) gibi kitaplarýnda çok özgün ve ufuk açýcý bir siyaset düþüncesi geliþtirdi. Estetik, tarih teorisi, edebiyat ve sinema hakkýnda yazdýklarýyla da yanký uyandýrdý.

Eger klasik edebiyat okumak isterseniz fransiz devrimini bir aþk hikayesiyle harmanlayan charles dickensin iki þehrin hikayesi adlý romanini okumanizi tavsiye ederim