Tarihte Bugün

[metin]

Alman polisinin ateşe verdiği bodrum katından İngiliz askerlerince kurtarılan Rus köle işçiler - Osnabruck, 7 Nisan 1945

[metin]

1900'lerin başında, sömürge Kore'de devriye gezen Japon askerler

[metin]

Filipinler İspanyollara karşı bağımsızlık mücadelesi verirken, ülkenin yönetimi ABD ile İspanya arasındaki Paris Anlaşmasıyla, 20 milyon dolara ABD’ye geçmiştir. 1898

Filipinli vatanseverler, 1899-1913 yılları arasında Amerikan güçleri tarafından büyük bir kıyıma uğradılar.

[metin]

Bud Dajo Katliamı 7 Mart 1906 - Filipinler
Binbaşı General Leonard Wood'un komutasındaki ABD birlikleri, Güney Filipinler'deki Jolo adasındaki bir volkanik krater dağı olan Bud Dajo'ya sığınan yaklaşık 1.000 Filipinli Müslüman'ı katlettiler.

Amerika 1904 yılının Mart ayında Bates Antlaşmasını iptal ettikten sonra Moros, Amerikan makamlarına karşı direnişlerini değiştirdi. Bu, dağınık şiddet ve vergi ödemeyi reddetti. Moro Valiliği Genel Sekreteri Leonard Wood, Jolo Adası'ndaki isyancıları sindirme çabalarında başarısız olmuştu. Sonuç olarak, Moro saldırıları daha sık hale geldi ve isyancılar Amerikalıların onları durdurmak için çok zayıf olduklarına inanmaya başladılar.

Amerikalıların onları imha etmeyi planladıklarına dair söylentilere yanıt olarak, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere yüzlerce Moros, Bud Dajo'ya taşındı. Efsaneye göre, bu ruhların sınıra kadar savaşçılara yardım ettiği söyleniyordu. Soyu tükenmiş bir yanardağın krater olan Bud Dajo, Jolo kentine yaklaşık altı mil mesafededir. Yaklaşık 2.100 feet'i dik, ağır ormanlık yamaçlarla yükselterek yalnızca üç dar yolla erişilebilirdi.

Yapılan görüşmeler direnişçileri teslim olmaya ikna etmedi. Amerikalılar 5 Mart 1906'da Bud Dajo'daki ayaklanmayı sona erdirmek için saldırı hazırlığına başladı. Albay Joseph W. Duncan'ın komutasında ABD ve kukla hükümeti yanlısı Filipin birliklerini gönderildi.

Bu arada, müzakere için yapılacak bir başka girişim de 6 Mart'ta başarısızlıkla sonuçlandı.
Amerikan topçuları, Bud Dajo'daki direnişi kırmak için yoğun bombardımana başladı.
Direnişçiler dağın dik yamaçlarında ve ormanda tutundu.

6 Mart akşamı, Duncan'ın adamları dağın orta yamacında durdu ve karargah kurdu. Karanlıkta, Moro'nun keskin nişancıları düzenli olarak birliklere ateş ederken, volkanik dağın zirvesinden Moro davulları ve şarkı sesleri duyuluyordu.

Ertesi gün, Amerikan askerleri topçularının ateş desteğinde zirve ilerlemesi sürdürdü.
7 Mart'ta dağın tepesine yaklaştıklarında Duncan'ın kuvvetleri topçu bataryaları ve kurdukları ağır makinalı tüfeklerle hareket eden herşeye ateş açtılar.

Amerikalıların tarihe savaş olarak kaydettikleri bu katliamda 18 Amerikalı askere karşın ağırlığı kadın ve çocuk olmak üzere 800 Filipinli direnişçi öldü. Cesetlerin çoğunda onlarca kurşun yarası vardı ve bir çoğu top atışlarında parçalanmıştı. Ölü sayısı yer yer 1000 olarak tahmin edildi.
Dağın zirvesinde sadece yedi kişi, üç kadın ve dört çocuk ele geçirildi. Sekiz erkeğin kaçtığı idda edildi.
Amerikan basınında ve Filipinlerde Bud Dajo ile ilgili haberler sansürlendi. Askerlerin mektupları bile sıkı denetime tabi tutuldu.

ABD makamları Bud Dajo Savaşı'nı önemli bir zafer olarak kabul ettiler ve Wood'un eylemleri için övgüde bulunmalarına karşın, ABD basınının bir kısmında, birçoğu savaşa muhtaç olmayan kişilerin ölümleri nedeniyle, katliam tanımlaması yapıldı.. Wood'un arkadaşı olan Başkan Theodore Roosevelt ona tebrik telgrafı gönderdi ve Savaş Sekreteri William Howard Taft da onayladı.

Wood, çok sayıda kadının ve çocuk öldürülmesi eleştirilerine cevap olarak :
"Bud Dajo'nun kadınlarının erkek gibi giyinip dövüştüklerini ve erkeklerin çocukları canlı kalkan olarak kullandıklarını söyledi."
İkinci bir açıklama, Filipinler Genel Sekreteri Henry Clay Ide tarafından yapıldı ve kadın ve çocukların topçu atışları sırasında istemeden öldürüldüklerini söyledi..

Yerel datus ve bölgenin dini liderlerinden Sulu'nun bu katliamın bölgede uzun süre istikrar sağlayacağı beklentileri boşa çıktı. Çünkü Moro direnişi ve inancı devam etmiş ve 1911'de bir başka Bud Dajo tarzı direnişle Haziran 1913'te Bud Bagsak Savaşı başlamıştır.

[metin]

Saigon'un yaklaşık 45 kilometre kuzeydoğusundaki Michelin lastik fabrikasına yapılan Viet Cong'a saldırısında öldürülen ABD ve Güney Vietnam askerlerinin cesetleri. 27 Kasım 1965

[metin]

Yang Kyoungjong, Japon, Sovyet ve Alman ordularında savaşarak tarihe geçen Koreli asker.
Fotoğraf Amerikalılara Utah Plajında esir düştü anda çekilmiş. Haziran 1944

Yang, İkinci Dünya Savaşı'nın başında Japon kontrolündeki Mançurya'da çalışan bir Kore'li iken çıkan ikinci dünya savaşında, 1938'de askere alındı ve sadece 18 yaşında Kwantung Ordusu'nda görev yapmaya zorlandı.

Khalkhin Gol Savaşları sırasında Sovyet Kızıl Ordusu tarafından yakalandı ve bir çalışma kampına gönderildi.
Nazi Almanyasına karşı savaşta Sovyetlerin karşılaştığı insan gücü sıkıntısı nedeniyle, 1942'de Kızıl Ordu'da binlerce tutukluyla birlikte kurulan taburlarda zorla savaşa girdi.

Yang'ın Sovyet ordusundaki görevi yaklaşık bir yıl sürdü ve bu süre boyunca Doğu Cephesinde, özellikle de Kharkov'un Üçüncü Savaşı'nda çeşitli operasyonlarda yer aldı. Bu savaşta kendini bir kez daha başka bir ulus için bir savaş esiri olarak buldu.

Almanlar, bir Koreli'nin Ukrayna'da Sovyetler Birliği ordusunda ne aradığıyla ilgilenmediler.
Nazilerin, tutukluları Wehrmacht'la hizmet etmeleri için "gönüllü" olmaları halinde serbest bırakıp orduya almaları ona yeni bir sayfa açtı.

Bu uygulamanın sonucu olarak, Yang, Wehrmacht'ın 709 Infanterie Bölüğünde bir Alman Ostbataillone'sunda (kelimenin tam anlamıyla: Doğu Taburu) savaşmak üzere askere alındı . Ostbataillones, Nazi Almanyası kontrolündeki Avrupa'nın çeşitli bölgelerinde gönüllülerden oluşan küçük tabur gruplarıydı. Bunlar şok birliklerine hizmet etmek ve daha deneyimli Wehrmacht taburlarına yedek olarak kullanılıyorlardı.

Üçüncü Reich için savaşmak üzere askere alındıktan sonra Yang, D-Day'ın hemen öncesinde Fransa'daki Cotentin yarımadasını savunmaya yardımcı olmak üzere gönderildi. D Günü geldiğinde ve Müttefik birlikleri plajları başarılı bir şekilde çıkarma yaptığında Yang, Birleşik Devletler'in 506. Paraşüt Piyade Alayı tarafından yakalanan bir avuç askerden biriydi.

Başlangıçta Teğmen Robert Brewer tarafından "Alman üniforması içinde dört Asyalı" yakaladıkları rapor edildi. Bu teknik olarak doğru idi ancak teğmen bu dört adamın Japon olduğuna inanıyordu.

Gerçekte üç adam Türkistan uyruklu iken Yang, Kore kültürüne sahipti. İngilizce veya almanca bilmediği için Yang ile iletişim kurmak mümkün olmadı. Yang, başka bir POW kampına gönderildi, bu sefer savaşın sonuna kadar İngilterede esir olarak kaldı.

İkinci Dünya Savaşı sona erdiğinde Yang, evine dönmemeyi seçti. Amerika'ya göç etti ve Cook County'de yerleşti. Orda 1992'de sessizce öldü.
Yang bu karmakarışık hayat hikayesi ile savaş tarihine geçti

[metin]

Hüzünlü bir fotoğraf.. Cenaze sevki için bekleyen Kore şehitlerimiz.. 1951

[metin]

Hikayesi Ayla filmine konu olan ve dün hayatını kaybeden Kore Gazisi Emekli Astsubay Süleyman Dilbirliği'nin eşi Nimet Dilbirliği'de eşinin acısına dayanamayarak bu sabah saatlerinde hayatını kaybetti.
Gazimize ve eşine Allahtan rahmet diliyoruz. Mekanları cennet olsun.