şu anda ev almak ne kadar doğru bir yatırım

[discretus]

özellikle uzun vadeli krediye muhtaç olan emlak sektörü de faize oldukça duyarlı ve beton lobisinin hamiliğini yapan mevcut zihniyet faizlerin artmasını istemiyor, ayrıca dogmatik bazı nedenleri de var ama girmeye gerek yok o konuya.

sürdürülebilirlik anahtar kavram. bunlar büyüme ile kalkınmayı aynı sanan bir kafa. 15 yılda iddialı olan bir ülke için basit sayılabilecek eğitim sistemini bile eskisinden daha kötü hale getiren bir zihniyetin makul ekonomik açıklamaları ve eleştirileri önemseyeceğini düşünmek iyimserlik olur.


kaliteli büyüme... hedeflenen bu olmalı. inşaata dayalı ve hormonlu büyüme bir çok ekonomik göstergenin anlamını yitirmesine neden oluyor. yanlış teşhislerin kapısını aralıyor.

bizim ana sorunumuz borçlanmaya ve israfa dayalı büyüme modeli tatbik etmemiz: bu borçları katmadeğeri olan alanlara dağıtarak maksimum fayda sağlayacağımız yerde inşaata gömerek heba ediyoruz. bu borçlanma ile gelecek kuşakları batının kölesi haline getiriyoruz.

[discretus]

başka bir topikte yazdığım yazı. konuyla çok alakası var. buraya da aldım. borçlu olmayı marifet olarak gören zihniyetin ibret alması için.

Aşağıda Bernard Lewis "The Middle East" isimli eserin 298. sayfasında Osmanlı borçları ile ilgili bölüm (Duyun u Umumiye mevzusu):

"...Since Turkey was seen as a poor risk, loans were usually granted on very unfavorable terms. The money was for the most part used to cover regular budgetary expenditure, or else was spent on uneconomic development projects. The result was the Crash of 6 October 1875, when the Ottoman Government defaulted on its payments of interest and amortization. After some negotiation, agreement was reached with representatives of the European bondholders, and incorporated into a decree of 20 December 1881 setting up a 'Council of the Administration of the Public Debt', directly controlled by and answerable to the foreign creditors. Its duty was to ensure the service of the consolidated Ottoman public debt, for which purpose certain revenues were ceded to the Council by the Ottoman government 'absolutely and irrevocably ... until the complete liquidation of the debt'. By 1911 the total staff of the Council of the Administration of the Debt stood at 8931 persons, more than that of the Ottoman ministry of Finance itself."


buraya göre (tam çevirmeden ana hatları ile)

1. Osmanlıya verilen borçlar genelde yüksek faizli imiş zira yüksek risk görülüyormuş. Bu borçlar genellikle bütçe harcamalarında ve ekonomik olmayan yatırım projelerine gidiyormuş.

2. 1875 de Osmanlı devleti borçlarının faizlerini ödeyememiş.

3. 1881 de avrupalı kreditörler ile anlaşmaya varılmış. bu anlaşmaya göre kurulan Konsül tamamıyla borcu verenlere hesap verecekmiş.

4. Konsülün amacı borcun ödenmesi sürecini kontrol etmek. bu amaçla Osmanlı devletinin bazı gelirleri borçlar ödeninceye kadar tamamıyla ve geri döndürülemez biçimde Konsüle devrediliyor.

5. 1911 yılına gelindiğinde bu Konsülün personel sayısı 8931 kişi. Bu sayı Osmanlı Maliye Bakanlığının personel sayısından fazla.

[discretus]

yukarıdan devam:

Duyunu Umumiye konusunda Faizin yüksekliği, risk algısının yüksekliği gibi konularda bugune benzer yanlar var. Abdulhamit in döneminin tamamında bu Konsül faal. bağımsızlık elbette yok, zira mali bagımsızlığını kaybetmişsin.

Bugun 450 milyar dolar civarı borç. bugun devlet de borçlu ancak özel sektör daha çok borçlu. yalnız bazı özel sektör borçları da devlet garantisinde.

Ülkede bazı kesimlerde görülen "itibarımız olduğu için borç alabiliyoruz yaaaaa" tarzı ifade var. çok sık görüyoruz. ülke çıkarlarını hiçe sayan ve milli bir duruştan uzak bir tavır bu.

Zira bir noktada borçları ödemen gerekiyor. bu bağımsızlığın bir yönünün kaybolmasına veya daha yuksek faiz istenmesine neden oluyor. bu "yüksek faiz istenmesi" noktası günümüze oldukça benziyor (CDS in yüksekliği ve tahvil faizlerinin yüksekliği ).

(***) başka bir topikte daha once discretus tarafından yazılmış bir yazı.

[Ahmetg]

yukarıdan devam:

Duyunu Umumiye konusunda Faizin yüksekliği, risk algısının yüksekliği gibi konularda bugune benzer yanlar var. Abdulhamit in döneminin tamamında bu Konsül faal. bağımsızlık elbette yok, zira mali bagımsızlığını kaybetmişsin.

Bugun 450 milyar dolar civarı borç. bugun devlet de borçlu ancak özel sektör daha çok borçlu. yalnız bazı özel sektör borçları da devlet garantisinde.

Ülkede bazı kesimlerde görülen "itibarımız olduğu için borç alabiliyoruz yaaaaa" tarzı ifade var. çok sık görüyoruz. ülke çıkarlarını hiçe sayan ve milli bir duruştan uzak bir tavır bu.

Zira bir noktada borçları ödemen gerekiyor. bu bağımsızlığın bir yönünün kaybolmasına veya daha yuksek faiz istenmesine neden oluyor. bu "yüksek faiz istenmesi" noktası günümüze oldukça benziyor (CDS in yüksekliği ve tahvil faizlerinin yüksekliği ).

(***) başka bir topikte daha once discretus tarafından yazılmış bir yazı.

Dunya finans piyasalari aptal degil belki arasira yanlis fiyatlandirmalar olabilir ama genelde risk yani bu kadar bariz risk varsa Turkiye nin o zaman Turkiyenin Eurobond fiyatlarinin cok dusmesi ve getirisininde yukselmesi gerekirdi

Ama boyle bir hareket yok, yani Turkiye yi izleyen yurtdisi finans piyasalari Turkiyede bir risk gormuyorlar ki Eurobond lar i ellerinden cikarmaya calisanlar gormuyoruz.

[Ahmetg]

başka bir topikte yazdığım yazı. konuyla çok alakası var. buraya da aldım. borçlu olmayı marifet olarak gören zihniyetin ibret alması için.

Aşağıda Bernard Lewis "The Middle East" isimli eserin 298. sayfasında Osmanlı borçları ile ilgili bölüm (Duyun u Umumiye mevzusu):

"...Since Turkey was seen as a poor risk, loans were usually granted on very unfavorable terms. The money was for the most part used to cover regular budgetary expenditure, or else was spent on uneconomic development projects. The result was the Crash of 6 October 1875, when the Ottoman Government defaulted on its payments of interest and amortization. After some negotiation, agreement was reached with representatives of the European bondholders, and incorporated into a decree of 20 December 1881 setting up a 'Council of the Administration of the Public Debt', directly controlled by and answerable to the foreign creditors. Its duty was to ensure the service of the consolidated Ottoman public debt, for which purpose certain revenues were ceded to the Council by the Ottoman government 'absolutely and irrevocably ... until the complete liquidation of the debt'. By 1911 the total staff of the Council of the Administration of the Debt stood at 8931 persons, more than that of the Ottoman ministry of Finance itself."


buraya göre (tam çevirmeden ana hatları ile)

1. Osmanlıya verilen borçlar genelde yüksek faizli imiş zira yüksek risk görülüyormuş. Bu borçlar genellikle bütçe harcamalarında ve ekonomik olmayan yatırım projelerine gidiyormuş.

2. 1875 de Osmanlı devleti borçlarının faizlerini ödeyememiş.

3. 1881 de avrupalı kreditörler ile anlaşmaya varılmış. bu anlaşmaya göre kurulan Konsül tamamıyla borcu verenlere hesap verecekmiş.

4. Konsülün amacı borcun ödenmesi sürecini kontrol etmek. bu amaçla Osmanlı devletinin bazı gelirleri borçlar ödeninceye kadar tamamıyla ve geri döndürülemez biçimde Konsüle devrediliyor.

5. 1911 yılına gelindiğinde bu Konsülün personel sayısı 8931 kişi. Bu sayı Osmanlı Maliye Bakanlığının personel sayısından fazla.

pardon anlamadigim bir sey var

Osmanlinin borcunu geri odemesini kontrol etmek icin 8931 kisiye ne gerek var?

ben anlamadim anlayanlar anlatirsa sevinirim