Rus sair ve yazar Alexander Pushkin'in dogum yildonumu (6 Haziran 1799)
Gozyasi dokecegim.
Belki de,
Uzuntulu gunbatimimda,
Ask pirildayacak.
Bir veda gulucugu gibi.
Akilsiz y.llarin sonmus nesesi,
Agir ve huzunlu,
Bir icki sersemligi gibi.
Ama, sarap misali,
Gecen gunlerin huznu,
Ruhumda yaslandikca,
Daha da gucleniyor.
Yolum, issiz.
Caba ve kahir bana,
Gelecegin calkantili denizini vaadediyor.
Fakat istemiyorum,
Ah! Dostlarim, olmeyi.
Yasamak dilegim,
Dusunmek ve kavga icin.
Ve biliyorum ki, eglenecegim,
Acilar, telaslar ve dertler arasinda.
Kimi zaman,
Yine uyumla icip, sarhos olup,
Uydurduklarım icin,
Sevmistim sizi, belki de seviyorum hala,
Sanirim ates henuz sonmus degil tamamen.
Fakat dert yaratmasin askim cok daha fazla,
Olmak istemem asla uzulmenize neden.
Sevmistim oylesine umitsizce ve sessiz,
Verirdi ya kiskanclik ya urkeklik istirap.
Dilerim benim gibi sefkatli ve hilesiz
Sevecek birisini nasip etsin size Tanri.
Ey sair! Deger verme sevgisine sen halkin
Tez gecer gurultusu zafer ovgulerinin;
Aptalin yargisina, soguk kalabaligin
Gulusune de bos ver, aldirissiz ol, sakin.
Sen carsin: Yalniz yasa. Yuru ozgur yolunda
Ozgur akil nereye goturuyorsa seni.
Yetistir emeginin sevgili meyvesini,
Odul beklemeksizin soylu cabalarina.
Odul sendedir, cunku en yuce yargic sensin;
Urunune en titiz deger bicebilensin,
Ey guc begenir usta, sen ondan hosnut musun?
Hosnutsan, kalabalik varsin kufretsin sana,
Tukursu atesinin tutustugu mihraba,
Simarik bir inatla rahleni sarsip dursun.




Alıntı yaparak yanıtla
















Yer İmleri