Pulitzer Odullu Amerikali sair ve roman yazari Sylvia Plath'in dogum yildonumu (27 Ekim 1932)
“Ne kadar hevesli olursan ol, karakterinin kaderin oldugundan ne kadar emin olursan ol, elektrik lambasinin sahte neseli parlakliginda, saatin yuksek sesli tiktaklarinin esliginde yapayalniz odandayken ne gecmis ne gelecek, hicbir seyin gercek olmadigina dair ciplak ve aci gercegin farkina varmaktan kendimi alikoyamam. Ve neticede su ani olusturan yegane sey olan gecmis ya da gelecekten yoksunsan, neden simdinin bos kabugunu kirip canina kiymiyorsun ki? Ancak kafatasimin icinde duran, ‘Dusunuyorum, oyleyse varim!’ sozunu papagan gibi yineleyen, mantik yurutebilen, o soguk, gri organ parcasi her zaman bir sapak, bir yokus, yeni bir cikis olacagini fisildiyor. Iste bu yuzden bekliyorum.” Gunlukler
“I can't deceive myself that out of the bare stark realization that no matter how enthusiastic you are, no matter how sure that character is fate, nothing is real, past or future, when you are alone in your room with the clock ticking loudly into the false cheerful brilliance of the electric light. And if you have no past or future which, after all, is all that the present is made of, why then you may as well dispose of the empty shell of present and commit suicide. But the cold reasoning mass of gray entrail in my cranium which parrots, ‘I think, therefore I am,’ whispers that there is always the turning, the upgrade, the new slant. And so I wait.”
Gulumseseydi ay, sana benzerdi.
Guzel bir seyle ayni izlenimi
Birakirsin, fakat yok edicisin.
Ikiniz de isigin buyuk odunc alicilarisiniz.
Acilanir dunyaya onun O-agzi; seninkiyse umursamaz.
Ve her seyi tasa dondurmek senin ilk katkin.
Bir anit mezara uyaniyorum; buradasin,
Tikirdatarak parmaklarini mermer masaya, sigara ariyorsun,
Bir kadin kadar kindarsin, fakat o denli urkek degilsin,
Ve yanitlanamayacak bir seyler soylemeye can atiyorsun.
Ay da hor gorur tebaasini,
Fakat gunduz vakti maskaranin biridir.
Hosnutsuzluklarin, ote yandan,
Ulasir mektup kutusuna hos araliklarla,
Beyaz ve yazisiz, karbon monoksit gibi yayilir.
Hic bir gun yok ki senden haber gelmesin,
Dolanip durursun belki Afrika’da, fakat dusunursun beni.
(Sylvia Plath, Venedik’te, 8 Nisan 1956)
Alıntı yaparak yanıtla
Yer İmleri