Somalili roman yazari Nuruddin Farah'in dogum gunu ( 24 Kasim 1945 )
" Kisa sure once Harare'deki uluslararasi bir konferansa katilmam icin, toplantiyi duzenleyenler bana Londra'dan Addis Ababa'ya giden bir Lufthansa ucaginda yer ayirtmislar. Boylece, ABD'de baslamis olan SIKICI yolculugumun ilk duragi Londra olmustu. Ucagima yetisecek bir saatte Heathrow'da olabilmek icin sabah uc'te uyandim, iki taksiye bindim ve birbucuk saat sonra, Lufthansa'nin kontrol bankosuna vardigimda ucaga binme sansimin bulunmadigini anladim. Nedenini merak ettim, bagajimi alan yer hostesi Almanya vizemin sona ermis oldugunu soyledi. Sesimde ustunluk taslayan bir kinama ifadesiyle, seyahatimi Almanya'da bitirmeye niyetli olmadigim konusunda hanimi aydinlattim. Ve, sesimdeki igneleyici, kucumseyici tonun dozunu daha da arttirarak, zaten Frankfurt'ta sadece 40 dakika kalacagimi ve bu kirk dakikanin da bana, gecerli bir giris belgesine sahip oldugum bir ulkeye Etiyopya'ya giden ucagimi yakalamak igin ancak yetecegini soyledim. Yer hostesi, esine ender rastlanir bir yavaslikla konusarak, vizemi yenilemezsem ucaga binemeyecegim konusunda beni bilgilendirdi. Iste o zaman iyice ofkelendim ve bu sekilde asagilanmamda su ya da bu olcude dahil oldugundan kuskulandigim herkese hakaretler yagdirdim. Bunun uzerine bir Lufthansa Bilet Denetcisi sahneye cikti ve beni bir kenara cekerek, yolcu olarak kabul edilmemem konusundaki kararlarinin, ucak sirketinin Alman yetkililerden aldigi ayrintili bir yeni yasalar zincirinin, AB yurttasi olmayan herkesin Almanya'ya girisini kisitlayan gaddarca bir yeni yonetmelik serisinin parcasi oldugunu soyledi... "
" On my way to an international conference in Harare not lont ago, the organizerc had booked me on a Lufthansa flight from London to Addis Ababa, where I would break the first leg of my tedious trip which had begun in the USA. To get to Heathrow in time for my fllght, I woke up at three in the morning and took two taxis' only to discover one and a half hours later' once I got to Lufthansa's checking counter, that I had no chance of boarding the plane. I wondered why, and the ground hostess checking in my luggage pointed out that my visa to Germany had expired. With a touch of superior reproach in my voice I enlightened the lady that I hadn't planned to break my iourney in Germany. I went on, topping up the dose of sarcasm in my tone, that in any case I had only a 40-minute layover in Frankfurt, fofi sufticient minutes in which I would catch my flight to Ethlopie a country for which I had a valld document of entry. With singular slowness, the ground hostess informed me that I wouldn't be able to get on the flight unless I had my visa renewed. It was then that I lct go of my temper showering all manner of abusive terms on anybody whom I suspected had anphing whaBoeyer to do with this my humiliation. Whereupon a Lufthanse checking Supervisor arrived on the scene, and took me aside to inform me that their decislon not to accept me as a p.ss3nter was part of an elaborate chain of new leglslations that the airline had received from the German authorities, a draconian set of new regulations restricting entry of non-EU citizens into Germany... "
Alıntı yaparak yanıtla
Yer İmleri