Sanat Mozaik

[Terraluna]

Rus yazar Valentin Grigorevich Rasputin'in dogum yildonumu ( 15 Mart 1937 )



" Insan kendi ustune hic bir sey bilmiyor. Ve kendine inanmiyor, kendinden korkuyor. / A person doesn't know anything about himself. And doesn't believe himself, and fears himself. " Yasa ve Animsa



"Sevgim benim oylesine besisiz kaldi ki, siska bir kisrak gibi yasadi hep. Paramparca etme, zorlama onu. / My love hasn't been fed in ages, it's like a skinny mare, all sinew. Don't strain it, don't overdo."



" Aklimi kacirdigimi dusunuyorsun. Dogru, hic de normal degilim. Kah agliyor kah guluyorum. " Maria Icin Para



" Tu as dû supposer que j'étais devenue folle. C'est vrai que je suis pas normale. Tantôt je pleure, et tantôt voilà que je me mets à rire. "

[Terraluna]

Korku kurgusuyla etkili eserleri ile olumunden sonra unlenen Amerikali yazar Howard Phillips Lovecraft'in olum yildonumu ( 15 Nart 1937 )



“ Ne zaman basladigini tam olarak hatirlayamiyorum ama aylar onceydi. Herkes dehsetli bir gerilim hissediyordu. Siyasi ve toplumsal calkantilar yasanan doneme, korkunc bir fiziksel tehlikeden duyulan tuhaf ve karanlik endise de eklenmisti; yaygin ve her seyi kapsayan bir tehlike, ancak gecenin en berbat kuruntularinda insanin aklina hayaline gelebilecek bir tehlike. Insanlarin solgun, endiseli yuzlerle dolastigini, birbirlerine uyarilar ve kehanetler fisildadigini, kimsenin duyduklarini bilincli bir sekilde tekrarlamaya, kabullenmeye cesaret edemedigini hatirliyorum. Korkunc bir sucluluk duygusu hakimdi ulkeye, yildizlarin arasindaki bosluklarda insani karanlik, issiz yerlerine kadar urperten soguk ruzgarlar esiyordu. Mevsimlerin duzeninde seytani bir degisim vardi - sonbahar sicagi korkutucu bir sekilde uzamisti, herkes dunyanin, hatta belki evrenin bilinen tanrilarin ve guclerin kontrolunden cikip bilinmeyen tanrilarin ve guclerin kontrolune girdigini hissediyordu. “ Nyarlathotep



“ I do not recall distinctly when it began, but it was months ago. The general tension was horrible. To a season of political and social upheaval was added a strange and brooding apprehension of hideous physical danger; a danger widespread and all-embracing, such a danger as may be imagined only in the most terrible phantasms of the night. I recall that the people went about with pale and worried faces, and whispered warnings and prophecies which no one dared consciously repeat or acknowledge to himself that he had heard. A sense of monstrous guilt was upon the land, and out of the abysses between the stars swept chill currents that made men shiver in dark and lonely places. There was a daemoniac alteration in the sequence of the seasons—the autumn heat lingered fearsomely, and everyone felt that the world and perhaps the universe had passed from the control of known gods or forces to that of gods or forces which were unknown. “


" Kasabanin haritasini onceden gormustum; halkimdan insanlarin oturdugu evi nerede bulacagimi biliyordum. Kasaba efsaneleri uzun omurlu oldugundan denmisti, beni taniyacak ve iyi karsilayacaklardi; bu yuzden Back Street’ten Circle Court’a dogru hizli hizli yurudum ve kasabanin iri taslarla dosenmis tek yolundan yeni yagmis karlar uzerinde yuruyerek Market House’un ardindan baslayan Green Sokagina ulastim. Eski haritalar hala ise yariyordu ki hicbir guclukle karsilasmadim; Arkham’da bana, burada tramvay oldugunu soylediklerinde yalan soylemis olmaliydilar, cunku basimin uzerinde hic tel gormemistim. Oyle olsaydi bile, kar zaten raylari ortmus olurdu. Yurumeyi secmis olduguma memnundum; cunku beyazlara burunmus kasaba, tepeden cok guzel gorunmustu; simdi benim insanlarimin oturdugu, Green Sokaktaki soldan yedinci ev olan, 1650’den once insa edilmis, eski tarz sivri catili, ikinci kati cikintili evin kapisini calmak icin sabirsizlaniyordum. " Cthulhu’nun Cagrisi



" I had seen maps of the town, and knew where to find the home of my people. It was told that I should be known and welcomed, for village legend lives long; so I hastened through Back Street to Circle Court, and across the fresh snow on the one full flagstone pavement in the town, to where Green Lane leads off behind the Market House. The old maps still held good, and I had no trouble; though at Arkham they must have lied when they said the trolleys ran to this place, since I saw not a wire overhead. Snow would have hid the rails in any case. I was glad I had chosen to walk, for the white village had seemed very beautiful from the hill; and now I was eager to knock at the door of my people, the seventh house on the left in Green Lane, with an ancient peaked roof and jutting second storey, all built before 1650. "

[Terraluna]

Turk oyku yazari ve cevirmen Tomris Uyar'in dogum yildonumu ( 15 Mart 1941 )



" Ara sira olur. Cigara dumanlariyla dolu, bogucu, kalabalik bir odada, birbirlerine uzak kimselerin rastgele suruklendikleri bir odada, bir aksamustu, her sey kalakalir; catal-bicak seslerinden baska ses duyulmaz olur. Herkes, garip bir sucluluk duygusuyla ses cikarmamaya calisir elinden geldigince.

Ev sahibi ayaga kalkar, son bir atilimla geceyi kurtarmaya girisir; soguk bir saka yapar, siradan bir olay anlatir, ya da bilinen bir fikrayi yineler ama ne olursa olur, bir baska sey bosalir ansizin, sanki herkes, bu siradan, ucuz ortaklasmayi bekliyormuscasina koyverir kendini; bir agizdan gulusulur. Iste o anda, daha once hic karsilasmamis iki kisi, anlatilmaz bir cekime uyarak baslarini kaldirir, goz goze gelirler. Agizlarindan ayni sozler cikmak uzeredir, oysa agizlarini acmazlar, bakislarini kacirirlar. Ne var ki, o degisiklik olmustur bile; bir irmak gibi, bir col gibi dogal bir sinir cizgisi, onlari odadaki kalabaliktan ayirivermistir. Birbirlerini taniyorlardir. "



" It happens once in a while. One evening, in a crowded, stifling, smoke-filled room, a room in which strangers are randomly drifting, everything feels stuck, and no other sound is heard besides the clinking of the cutlery. Everyone, possessed by a strange feeling of guilt, tries their best not to make a peep.

The owner of the house gets up and makes a last-ditch effort to save the night. He cracks a dirty joke, relates an ordinary incident, or repeats a well-worn anecdote, and something happens, suddenly something releases, everyone relaxes, and as if they were waiting for this common, cheap mutuality, everyone laughs in unison. Right at that moment, two people who had never met before, conforming to an inexplicable gravitational pull, raise their heads. Their eyes meet. The same words are about to come out of their mouths, but they do not open their lips. They evade each other’s eyes, and yet the change has already taken place; like a river, like a desert, a border already separates them from the crowd in the room. They know each other now. "

[Terraluna]

Ingiliz roman ve senaryo yazari, eski aktris Lynda La Plante'nin dogum gunu ( 15 Mart 1943 )



" Mansetlerden inmeyen bir hayat. Gercegi ortaya cikaracak bir olum. Sessiz sakin bir hayat Amanda Delany'ye gore degildi. Delany, gununu gun etmesiyle ve birbirinden yakisikli aktorlerle yasadigi asklarla taniniyordu. Derken, bir gece setten eve dondu ve son kez oldugunu bilmeden, anahtarini kilide soktu. Ertesi sabah Amanda'nin cesedini buldular. Defalarca bicaklanmis, ancak guzel yuzune dokunulmamisti.

Anna Travis, Delany cinayetini cozmekle gorevlendirilen ekipteki polislerden biriydi. Amanda'yla ilgili gercekleri kesfettiginde sok gecirecekti. Uyusturucu bagimliligi, anoreksi, duygusuz ebeveynler, sahtekar bir menajer ve sadece kendi cikarlarini dusunen eski sevgililer. Anna ve ekibi, Amanda'nin katilinin izini surerken Anna'nin ustesinden gelmesi gereken kendi ozel sorunlari da vardi. Terfi etmeye cok yaklasmisti ama is, kurulun onune cikmaya gelince hicbir seyin gorundygy kadar kolay olmadigini ogrenecekti. " Olduren Sirlar



" Film star Amanda Delany has the world at her feet. Never one for the quiet life, she has had a string of affairs with the hottest actors around. Then, coming home late from a night shoot, Amanda puts the key in her front door for the very last time. The next morning, Amanda’s body is found, stabbed many times, only her beautiful face left unharmed.

DI Anna Travis is ordered to the team assigned to the Delany murder.Anna is shocked by the truth behind Amanda’s public image: her addictions to drugs and starvation diets; her cold, unemotional parents; her elusive film agent; and the former lovers so quick to distance themselves. But Anna has challenges of her own to overcome too. Promotion to Chief Inspector is within her grasp, but when the time comes for her to stand before the board, she faces a shocking accusation of personal misconduct. "

[Terraluna]

Aga Khan ve Man Booker Odulu de dahil olmak uzere bircok odul kazanan Nijeryali sair ve roman yazari Ben Okri'nin dogum gunu ( 15 Mart 1959 )



" Aglarimizi karanliga saliyoruz ve kendimizi cekiyoruz. Bazen eger sansliysak biraz da parlak mercanlar cekiyoruz. / We cast our nets out into the darkness and draw in ourselves. Sometimes, if we are fortunate, we also bring back. . .bright corals." Tehlikeli Ask

" Cogu kisi nesnelerin karanlik taraflarina, varolan gerceklere bakmaktan korkar. / Too many people are afraid to look at the dark side of things, to look at the things that are there. "

" 'Cirkin seylere yeterince bakmiyoruz' dedi. 'Cirkinlik hep basimizi cevirdigimiz taraf.' / 'We don’t look at ugly things enough,' he said. 'Ugliness is the face we alwaysturn away from.' ”

"Insanin icindeki karanlik disindaki karanliktan cok daha karanliktir. / An inner darkness is darker than an outer darkness. "



" Gercegi soylersen basin derde girer. Ama gercegi gorur de sessiz kalirsan ruhun olmeye baslar. / If you tell the truth you are in trouble. But if you see the truth and you keep quiet your spirit begins to die. "

" Kusursuzluk detaylardan olusur, ama detay kusursuzluk demek degildir. / Perfection is made up of details, but details is not perfection. "

" Nasil mutlu oluruz, kendimize yalan söyleyeceksek ? / How can we be happy if we lie to ourselves ? "

" Insanlari olduklari gibi gormek cok zor ve belki olduklari gibi sevmek de. / It's hard to see people for what they are; and maybe to love them for what they are. "

[Terraluna]

Uyumsuz tiyatro'nun onde gelen savunucularindan Rus - Ermeni asilli Fransiz oyun yazari Arthur Adamov'un olum yildonumu ( 15 Mart 1970 )

“ Her sey sanki buyuk, anlasilmaz ve temel bir varligin belirli olusumlarindan yalnizca biriymisim gibi meydana geliyor… Bazen yasamin bu buyuk butunlugu beni bir esriklige sokacak carpicilikta guzel gorunuyor. Ama daha cok, icime isleyip, beni asan ve her yerde, icimde ve disimda olan korkunc bir canavara benziyor… Ve korku her an daha guclu yakalayip, sariyor beni … Tek cikis yolum, bunu tek basima duyumsamak zorunda kalmamak ve ne denli kucuk olursa olsun bir parcasindan kurtulmak icin yazmak, baskalarinin bunun ayrimina vardirmak! ”



" Tout se passe comme si, d’un grand être incompréhensible et central, je n’étais qu’une des existences particulières...Parfois, cette grande vie totale me semble si dramatiquement belle qu’elle me plonge dans le ravissement. Mais plus souvent elle m’apparaît comme une bête monstrueuse, qui me pénètre et me déborde, et qui est partout, en moi et hors de moi... Et la terreur m’étreint et m’enserre plus fort, d’instant en instant...mon seul recours est d'écrire, d'en faire part pour ne plus l'éprouver toute entière. "



“ Orada ne var ? Her seyden once ben varim, biliyorum. Ama ben kimim? Kendimle ilgili butun bildigim aci cektigim. Ve eger aci cekiyorsam, bunun nedeni, kendi kaynagimda kopma, ayrilma olmasi. Ayriyim. Neden ayri oldugumu soyleyemem. Ama ayriyim! / Ce qu’il y a ? Je sais d’abord qu’il y a moi. Mais qui est moi ? Qu’est-ce que moi ? Tout ce que je sais de moi, c’est que je souffre. Et si je souffre, c’est qu’à l’origine de moi-même, il y a mutilation, séparation. Je suis séparé. Ce dont je suis séparé, je ne sais pas le nommer mais je suis séparé. "

[Terraluna]

Amerikali aktris, yapimci, yonetmen Eva Jacqueline Longoria'nin ( Bastón ) dogum gunu ( 15 Mart 1975 )

[Terraluna]

Ingiliz yazar, gazeteci, edebiyat elestirmeni ve seyahat yazari (Dame Cicily Isabel Fairfield) Rebecca West'in olum yildonumu ( 15 Mart 1983 )

“ Aslinda keder genclerin sandigi gibi berrak bir melankoli degildir. Keder tropik bir kentte kusatma altinda olmaktir. Col sicaginda yasamak gibidir; cilt kurur, bogaz kavrulur, su ve sarap ilik bir tat verir agziniza ve yiyecekler kumsu maddelerdir. Yanindakilere hirlar kisi; dusunceler uykuyu bolen sivrisinekler gibi sokar… “ Askerin Donusu



“ Indeed, grief is not the clear melancholy the young believe it. It is like a siege in a tropical city. The skin dries and the throat parches as though one were living in the heat of the desert; water and wine taste warm in the mouth, and food is of the substance of the sand; one snarls at one's company; thoughts prick one through sleep like mosquitoes. ”

" Hep yazmami engelleyen aile ici gorevlerim oldu. Daha iyi ve cok daha fazla yazabilirdim. Erkekler ne derlerse desinler, kendileriyle yaptiklari is arasinda hicbir engel yoktur, benim kesinlikle vardi. "



" I've always found I've had too many family duties to enable me to write enough … Oh, men, whatever they may say, don't really have any barrier between them and their craft, and certainly I had. "



" Benim bildigim, ne zaman bir paspastan ya da fahiseden farkimi ortaya koysam insanlar bana feminist dedi. ”