“Peki ama, daha once birbirimize iten sey yalnizligimiz disinda bir sey miydi yoksa? Ve bir grup icinde hareket ettigimizde neden asla boyle bir parcalanma tehdidi altinda bulunmuyorduk? Neden arkadaslik, baska birilerinin devreye girmesiyle temelsiz bir sey olmaktan cikiyor, ucuncu bir kisinin omzu ustunden goz goze gelindiginde, ayni ayrintilarin es zamanli olarak ayirdina varildiginda, kotu olan toplumca gormezden isitilmezden gelindiginde, insanin icini isitan, insani keyiflendiren bir sey olarak gorulmeye basliyordu? Kalabalik icinde biri otekini ancak sezinliyor olsa da biz arkadaslar arasinda, yan yollardan dolanarak, topluluktakilerin baslari ve bedenlerine degip gecerek olaylar birbirine anlatilir, goruntuler, sesler degis tokus edilir. Boylesi deneyimler sonucunda Epikur'un ‘Arkadaslik insanlik dunyasinin cevresinde dans ediyor.’ sozunu anlamaya basladim.” Peter Handke, Hickimse Koyu'nda Bir Yil
“But wasn't it more than simply our loneliness that had previously attracted us to each other? And why did this kind of falling-out never threaten us when we were in a group? Why, when it detoured through other people, did our friendship cease to be something flimsy, proving instead heartwarming, cheering, for instance in a glance exchanged over the shoulder of a third party, in our simultaneous noticing of the same detail, in a common determination to overlook or overhear something unpleasant? Also, when in the midst of hustle and bustle one merely sensed the presence of the other person, an exchange would take place between us friends, by roundabout ways, past the heads and bodies of the others, of events, sights, sounds. Such experiences helped me grasp Epicurus' epigram, "Friendship dances rings around the human world."
Alıntı yaparak yanıtla
Yer İmleri