“Eski zamanlarda Polikrat adinda birinin mutlulugu oylesine buyukmus ki, basina bir sey gelmesinden korkarak, Tanrilari yumusatmak icin yuzugunu adak vermis. Boyle bir soylence biliyor musun? Tipki Polikrat gibi bende mutlulugumun buyuklugunden korkuyorum. Garip degil mi? Sabahtan aksama dek yuregimi, tum benligimi sevinc dolduruyor yalnizca, sanki icimde baska duyguya yer kalmiyor. Huzun, uzuntu, can sikintisi nedir bilmiyorum hayli zamandir. Cok ciddiyim. Anlamiyorum bir turlu.”
“Bunda anlamayacak ne var? Sevinc olagandisi bir duygu degil ki. Sevinc de oteki duygular gibi normal insanlarin tadabilecekleri bir duygu. Insanoglu akil ve ahlak yonunden gelisip yuceldikce daha bir ozgurlesir, yasamdan alacagi zevk artar. Sokrates, Diyojen, Marcus Aurelius elem nedir bilmezlerdi, onlar yalniz sevinc duyarlardi. Havarilerden biri ne demis? ‘ Sevincin surekli olsun.’ Sende sevincli ve mutlu ol.”
"In ancient times a happy man grew at last frightened of his happiness ¬¬it was so great!¬¬ and to propitiate the gods he brought as a sacrifice his favourite ring. Do you know, I, too, like Polykrates, begin to be uneasy of my happiness. It seems strange to me that from morning to night I feel nothing but joy; it fills my whole being and smothers all other feelings. I don't know what sadness, grief, or boredom is. Here I am not asleep; I suffer from sleeplessness, but I am not dull. I say it in earnest; I begin to feel perplexed."
"But why?" the monk asked in wonder. "Is joy a supernatural feeling? Ought it not to be the normal state of man? The more highly a man is developed on the intellectual and moral side, the more independent he is, the more pleasure life gives him. Socrates, Diogenes, and Marcus Aurelius, were joyful, not sorrowful. And the Apostle tells us: 'Rejoice continually'; 'Rejoice and be glad.'"
Alıntı yaparak yanıtla
Yer İmleri