Gormuyoruz artik birbirimizi ayni isikta,
Artik gozlerimiz ayni degil, ayni degil ellerimiz.
Agac daha yakin ve kaynaklarin sesi daha canli,
Adimlarimiz daha derin, oluler arasinda.
Olmayan tanri, koy elini omzumuza,
Geri donusunun agirligiyla tasarla bedenlerimizi,
Bu gunleri ve golgeleri, bu kus cigliklarini, bu korulari,
Bu yildizlari ruhlarimiza katmayi birak.
Bir meyve yarilircasina vazgec kendinden bizde,
Erit bizi kendinde. Goster bize
Asksiz sozcukler arasinda ates sacmadan dusmus, ve sadece
Ama sadece yalin olanin esrarli anlamini.
Yves Bonnefoy


Alıntı yaparak yanıtla




Yer İmleri