Kimseyi tanýmadým ben senden daha güzel

[BEYAZSAKAL]

BÝR KARIÞ SAKAL

Uygar insan; kin ve nefret duygularýndan uzak ve sevgiyi kendisine
hareket noktasý olarak seçmiþ insandýr. Bu nedenledir ki ATATÜRK
Cumhuriyet’in yeni eðitim sisteminin her þeyden önce Türk insanýndaki sevgi
ve hoþgörüyü kuvvetlendirecek bir esasa dayanmasýný istemiþtir. Kendi
yaþamýnda da sevgi hep ön plânda olmuþtur. Kendisiyle barýþýk, baþkalarýyla
barýþýk, doðayla barýþýk... Ýþte ATATÜRK’ün görmek istediði Türk insaný.

ATATÜRK, bilime ve bilgeye saygý duyar, ülkesi ve insanlýk yararýna
üretenleri takdir ederdi. O Türk kültürünün sevgi ve hoþgörü pýnarýndan
beslenmiþ olan düþünceleriyle bilge insanlara hep saygýyla yaklaþmýþtýr.
Aþaðýdaki anekdot onun bu güzel anlayýþýný yansýtan düþündürücü bir
örnektir:
Tarihçi Ahmet Refik, bir süre önce bir tartýþma nedeniyle ATATÜRK’le
aralarýnda meydana gelen gerginliðin, yakýn çevresindekiler arasýnda bir
dedikodu konusu yapýldýðýný biliyordu.
Bir gece, birdenbire onu ATATÜRK’ün Yat Kulüp bahçesinde
beklediðini söylediler. Ahmet Refik, ATATÜRK’ü bekletmiþ olmamak için
smokinini giymiþ, fakat týraþ olmaya vakit bulamadan onun masasýna gelmiþti.
Çevredekiler merakla izlerken ATATÜRK ona:
-Buyurunuz beyefendi, dedi ve tam karþýsýnda Nuri Conker’in yanýna
oturttu.
Þakacý arkadaþý Nuri Conker, Ahmet Refik’i ATATÜRK’e gösterdi:
-Paþa, çenesindeki þu bir karýþ sakala bakýnýz, dedi.
ATATÜRK Ahmet Refik Beye dönerek:
-Beyefendi, siz Conker’e bakmayýnýz. O, insanýn baþýndaki kütüphaneyi
görmez de çenesindeki sakalý görür.
Böylece birkaç hafta önceki olayýn gerginliði bir anda silinivermiþti.
Mithat Cemal Kuntay3837 Arýburnu; Atatürk’ten Anýlar, s. 308-309.

[MADEN_AVCISI]

eþsiz insan her zaman izindeyiz.

[BEYAZSAKAL]

ÝTÝRAF EDERÝM KÝ DÜÞMANLARIMIZ ÇOK ÇALIÞIYOR

ATATÜRK, evrensel kiþiliðiyle tam bir dünya insanýydý. Dünyanýn hangi
köþesinde olursa olsun acý çeken uluslarýn karþý karþýya olduklarý sorunlara
ilgi duymuþ ve o sorunlarýn çözümüne katkýda bulunmak istemiþtir. Özellikle
de Ýslam dünyasýnýn geri kalmýþlýkla ilgili sorunlarýnýn tespiti ve çözümleri
konusunda büyük bir gayret göstermiþtir. Halka hitap etme ortamýný bulduðu
her yerde halký bilinçlendirmeye yönelik mesajlar vermiþtir. Aþaðýda yer alan
05 Þubat 1923’te, Akhisar Belediyesi’nde yaptýðý konuþma da bunlardan
birisidir. Bu konuþmasýnda, dünyadaki Müslümanlarýn geri kalýþ sebeplerini
þöyle analiz etmiþtir:

“Efendiler; yalnýz biz zulüm görmedik, bütün Ýslam dünyasý zulüm gördü
ve esaret altýnda kaldý, düþmanlar bizi esaret zinciri altýnda býrakmak istediler,
fakat milletimizin azmi bu zincirleri parçaladý, baðýmsýzlýðýný elde etti.
Müslümanlarýn karþýlaþtýðý zulüm ve sefaletin elbette birçok sebebi vardýr.
Ýslam alemi, Allah’ýn emrini yerine getirmiþ olsaydý bu sorunlarla
karþýlaþmazdý. Allah’ýn emri çok çalýþmaktýr. Ýtiraf ederim ki düþmanlarýmýz
çok çalýþýyor. Biz de onlardan daha çok çalýþmaya mecburuz. Çalýþmak
boþuna yorulmak, terlemek demek deðildir. Zamanýn gereklerine göre ilim, fen
ve uygarlýðýn nimetlerinden azami derecede yararlanmak zorunludur. Hepimiz
itirafa mecburuz ki bu konudaki hatalarýmýz çok büyüktür. Sizin de anladýðýnýz
ve þimdi kabul ettiðiniz gibi Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti yasal bir
þekilde kurulmuþtur. Dinimizin talep ettiði çalýþma sayesindedir ki üç buçuk
senelik az bir süre içerisinde çok önemli sonuçlar elde edilmiþtir. Türkiye
Büyük Millet Meclisi Hükümeti, pekala bilirsiniz ki, eski Osmanlý Hükümeti
deðildir. Eski Osmanlý Devleti deðildir. Onlar artýk tarihe karýþmýþtýr.
Düþmanlarýmýz Osmanlý Devleti’ni yýkarak devletin kurucusu olan Türk
milletini de yok etmek istiyorlardý. Hâlbuki Türk milleti büyük bir azim ile yeni
bir devlet kurmuþtur. Bu devletin dayandýðý ilkeler, ‘tam baðýmsýzlýk’ ve
kayýtsýz þartsýz ‘millî egemenlik’ten ibarettir. Millet, bu egemenlikten bir
zerresini feda etmeyecektir; gözünü açmýþtýr. Bizim dinimiz, milletimize hor
görülmeyi ve tembelliði tavsiye etmez. Aksine Allah da Peygamber de
insanlarýn ve milletlerin þereflerini korumalarýný emrediyor. Her yerde olduðu
gibi buradaki görüþmeden de anladým ki millet, egemenliðini koruma
konusunda büyük bir azim göstermektedir. Gerçeði gören ve anlayan
milletimiz elbette bundan sonra candan ve gönülden çalýþacak, mutluluða
ulaþacaktýr.”

ATATÜRK’ün Söylev ve Demeçleri; ATATÜRK Araþtýrma Merkezi, Ankara
2006, s. 459.

[BEYAZSAKAL]

TÜRK ASKERÝ

Kiþi egemenliðine dayanan devlet anlayýþlarýnda uluslarýn savaþ
meydanlarýndaki zaferleri dâhil bütün baþarýlarýnda tek pay sahibi ülkeyi
yöneten ailedir. Baþarýsýzlýk ise hangi alanda olursa olsun egemen aile üyesi
olmayan herkesindir. Bu kural Osmanlý devlet anlayýþý için de geçerliydi.
Savaþlardaki baþarý padiþahýn, baþarýsýzlýk ise onun kulu durumundaki
komutan ve askerlerindi. Oysa bir ülkedeki baþarý ve baþarýsýzlýkta yönetici
yönetilen ayrýmý yapmaksýzýn toplumun ortak sorumluluðu vardýr.
“Ben yaptým, ben baþardým, benim eserim.” gibi kaynaðýný bencillikten
alan yaklaþýmlar ufku dar günü yaþayan insanlarýn anlayýþýdýr. Yarýnýn adamý
olmayý hedefleyen ATATÜRK, her türlü bencil yaklaþýmý þiddetle reddetmiþ ve
her baþarýnýn sahibi olarak yüce Türk ulusunu görmüþtür. Millî Kurtuluþ
Savaþý’nýn önderi olmasýna raðmen baþarýyý sahiplenmemiþ, cephede omuz
omuza savaþtýðý askerlerinin hakkýný teslim ederek kendi baþarýsýný
önemsememiþtir. O, alçakgönüllü kahraman,.ulusunu ve ordusunu .yücelterek
kendisine yakýþaný yapmýþtýr. Aþaðýdaki anekdot bu gerçeði yansýtan sayýsýz
örnekten sadece birisidir:
Þafak söküyordu. Doðacak güneþ 30 Aðustos sabahýnýn güneþi idi.
Bütün Ýstanbul, bu büyük zafer bayramýnýn hazýrlýklarýný tamamlamýþtý.
Sofrada bulunanlardan bir kýsmý, o sabah Taksim meydanýnda yapýlacak olan
kutlama törenine gidecekti.
Hep birden kalkýldý. ATATÜRK’ü, Türk yurdunu ve Türk ulusunu
kurtaran en büyük zaferin yýl dönümünü kutluyorduk.
Ulu önder, kutlamalarý -derinlere bakan gözlerinin dalgýnlýðý içindedinledi,
dinledi:
“Bu zaferi kazanan ben deðilim. Bunu asýl, tel örgüleri hiçe sayarak
atlayan, savaþ meydanýnda can veren, yaralanan, kendini esirgemeden
düþmanýn üzerine atýlarak Akdeniz yolunu Türk süngülerine açan kahraman
askerler kazanmýþtýr. Ne yazýk ki onlarýn her birinin adýný Kocatepe sýrtlarýna
yazmak mümkün deðildir. Fakat hepsinin ortak bir adý vardýr: Türk askeri.
Tebriklerinizi onlarýn adýna kabul ediyorum.”

Ýbrahim Necmi Dilmen77

[BEYAZSAKAL]

ÝÞTE TÜRK ASKERÝ BUDUR

Yurdumuzu gezin görün, nerede bir yeþillik var, neresi nakýþ nakýþ
iþlenmiþ biliniz ki ya orasý Mehmetçiðin kýþlasýdýr ya da oraya Mehmetçiðin eli
deðmiþtir. Sanmayýn ki o güzellikler önceden kalma; tamamý Mehmetçiðin
zekâsýnýn, zevkinin, emeðinin ve vatan sevgisinin ürünüdür. Mehmetçiðin
ayak bastýðý her toprak parçasý onun geliþiyle vatanlaþmýþtýr. Ýhmalden dolayý
çoraklaþmýþ olan vatan parçalarý onunla hayat bulmuþtur.
Bütün bu güzellikler Mehmetçiðin bir yönü; onun bir de itaatkârlýðý, azmi
ve dayanýklýlýðý yönü var ki onu da aþaðýdaki anekdotta Mehmetçiði hayatýnýn
her anýnda ayrý bir heyecanla seven büyük Mehmetçik ATATÜRK’ün, kendi
aðzýndan dinleyelim:
Bir gün ATATÜRK’e Türk askeri hakkýnda ne düþündüðünü
sormuþlardý.
-Durun size bu konuda bir öykü anlatayým, dedi:
Yýldýrým Ordularý kumandaný idim. Liman von Sanders Paþa da o sýrada
kýt’alarýmýzý teftiþe gelmiþti. Hastahaneden yeni çýkmýþ bir eri de her nasýlsa
bölüklerin arasýna karýþtýrmýþlar. Von Sanders:
-Caným... böyle adamlarý da niye buraya gönderirler? diye söylenerek
hasta ve cýlýz eri göðsünden itti. Mehmetçik derhâl yere yuvarlandý.
Alman generali davasýný ispat etmiþ olmanýn gururu içinde:
-Ýþte gördünüz ya, dedi, düþmek için bahane arýyormuþ!...
O sýrada Von Sanders’e bir azizlik yapmak aklýma geldi. Erin yanýna
sokularak:
-Ne kof þeymiþsin sen, dedim. Dikkat etsene, seni yere yuvarlayan
adam bizden deðildi. Ne diye karþý durmadýn. Þimdi yeniden yanýna gelirse
sýký dur. Gücün yetiyorsa bir kakma da sen ona vur, dedim.
Sonra da Von Sanders’e dönerek:
-Sizin güçsüz sandýðýnýz er, boþ bulunduðu için yere yýkýlmýþ. Türk
askeri amir karþýsýnda dünyanýn en uysal askeri olur. Kendisine söyledim:
“Hele gelsin bak, bir daha beni yere yýkabilir mi?”, diyor.
Von Sanders askerlerle þakalaþmasýný severdi. Gülerek ayný askerin
yanýna geldi. Fakat eliyle dokunur dokunmaz, o güçsüz askerden göðsüne
öyle bir kakma yedi ki, derhâl sýrt üstü yuvarlandý. Von Sanders, Mehmetçiðin
karþý koymasýna kýzmamýþ, bilâkis Türk askerine karþý olan hayranlýðý
artmýþtý. O kadar ki yerden kalkýnca ilk iþi Türk askerinin elini sýkmak oldu.
ATATÜRK:
-Ýþte Türk askeri budur! diyerek sözlerini bitirmiþti.

81 Erendil; s. 43.
Yahya Galip Kargý82

[utkuran]

[BEYAZSAKAL]

ATATÜRK VE MÝLLÎ BÝRLÝK

“Bir elin nesi var iki elin sesi var.” atasözünün iþaret ettiði gerçek,
birlikten güç doðduðudur. Yaþam ve tarih aile içerisine atýlan nifakýn aileyi,
ulus içine atýlan nifakýn ise ulusu yok ettiðini çok kez göstermiþtir. Tarihte bu
acýlarý belki de en fazla yaþamýþ olan Türk ulusudur. Bunun içindir ki
ATATÜRK; millî birlik ve bütünlüðü milletin varoluþ nedenlerinden biri olarak
görüp üzerinde önemle durmuþtur. O, 23 Mart 1923’te Afyon’da halkla yaptýðý
konuþmada bu konuyu þöyle dile getirmiþtir:
“Yurttaþlarým,
Gördüðünüz bütün o felâketlerden sonra, sizleri o felâkete sürükleyen
sebepleri anlamýþsýnýzdýr ve o felâketlerden nasýl kurtulduðunuzu, elbette
takdir etmiþsinizdir. Sizler ve bütün millet o felâketlere kendine güvenmediði,
geleceðini þunun bunun eline verdiði, þunun bunun esiri olduðu için
uðramýþtýr. O, felâketlerden ancak millî benliðinize hâkim olduðunuz için
kurtuldunuz; amaca doðru bütün bir millet hâlinde yürüdünüz; üzerinize çöken
felâketlere tahammül gösterdiniz, sebat gösterdiniz ve ancak bu sayede
baþarýlý oldunuz.
Bundan sonra da egemenliðinizi canýnýz gibi koruyarak ulusal
egemenliðinize, namusunuza, kutsal deðerleriniz gibi dört elle sarýlarak hiç
durmadan bütünlük içinde geleceðe doðru yürüyecek, bugünden daha
saadetli, daha þerefli ve mutlu günlere kavuþacaksýnýz.
Yurttaþlarým,
Allah birlik ve beraberlik içinde çalýþan, þerefini, namusunu koruyan
uluslarý mutlu eder. Biz de bundan önce olduðu gibi bundan sonra da bu
anlayýþla çalýþýrsak, Allah’tan böyle bir mutluluðu istemeyi hak ederiz.”96

96 Erendil; s. 64.

[utkuran]

"Belgeselde Mustafa Kemal Atatürk'ün hayatý, Osmanlý Ýmparatorluðu'nun son dönemi, Kurtuluþ Savaþý ve Cumhuriyet Türkiyesi'nin ilk yýllarýndaki geliþmelere paralel olarak anlatýlýyor.

Michael Adams tarafýndan hazýrlanan belgesel hem 1970 yýlýnda Çanakkale, Samsun, Amasya, Sivas ve Ankara'da BBC tarafýndan yapýlan kayýtlar, hem de tarihi görüntülerden oluþuyor.

Belgeselde röportajlarý yer alan isimlerse þunlar:

- Türkiye'nin ilk Baþbakaný ve ikinci Cumhurbaþkaný Ýsmet Ýnönü

- Türkiye'nin ilk kadýn avukatý Süreyya Aðaoðlu

- Kurtuluþ Savaþý'ný genç bir gazeteci olarak izleyen ünlü Ýngiliz tarihçi Arnold Toynbee

- Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu kadrolarýndan, Atatürk'ün yakýn arkadaþlarýndan asker ve siyasetçi Ali Fethi Okyar'ýn oðlu Prof. Dr. Osman Okyar"
https://www.youtube.com/watch?v=tpUx1nA3WqU