ÝÞTE TÜRK ASKERÝ BUDUR

Yurdumuzu gezin görün, nerede bir yeþillik var, neresi nakýþ nakýþ
iþlenmiþ biliniz ki ya orasý Mehmetçiðin kýþlasýdýr ya da oraya Mehmetçiðin eli
deðmiþtir. Sanmayýn ki o güzellikler önceden kalma; tamamý Mehmetçiðin
zekâsýnýn, zevkinin, emeðinin ve vatan sevgisinin ürünüdür. Mehmetçiðin
ayak bastýðý her toprak parçasý onun geliþiyle vatanlaþmýþtýr. Ýhmalden dolayý
çoraklaþmýþ olan vatan parçalarý onunla hayat bulmuþtur.
Bütün bu güzellikler Mehmetçiðin bir yönü; onun bir de itaatkârlýðý, azmi
ve dayanýklýlýðý yönü var ki onu da aþaðýdaki anekdotta Mehmetçiði hayatýnýn
her anýnda ayrý bir heyecanla seven büyük Mehmetçik ATATÜRK’ün, kendi
aðzýndan dinleyelim:
Bir gün ATATÜRK’e Türk askeri hakkýnda ne düþündüðünü
sormuþlardý.
-Durun size bu konuda bir öykü anlatayým, dedi:
Yýldýrým Ordularý kumandaný idim. Liman von Sanders Paþa da o sýrada
kýt’alarýmýzý teftiþe gelmiþti. Hastahaneden yeni çýkmýþ bir eri de her nasýlsa
bölüklerin arasýna karýþtýrmýþlar. Von Sanders:
-Caným... böyle adamlarý da niye buraya gönderirler? diye söylenerek
hasta ve cýlýz eri göðsünden itti. Mehmetçik derhâl yere yuvarlandý.
Alman generali davasýný ispat etmiþ olmanýn gururu içinde:
-Ýþte gördünüz ya, dedi, düþmek için bahane arýyormuþ!...
O sýrada Von Sanders’e bir azizlik yapmak aklýma geldi. Erin yanýna
sokularak:
-Ne kof þeymiþsin sen, dedim. Dikkat etsene, seni yere yuvarlayan
adam bizden deðildi. Ne diye karþý durmadýn. Þimdi yeniden yanýna gelirse
sýký dur. Gücün yetiyorsa bir kakma da sen ona vur, dedim.
Sonra da Von Sanders’e dönerek:
-Sizin güçsüz sandýðýnýz er, boþ bulunduðu için yere yýkýlmýþ. Türk
askeri amir karþýsýnda dünyanýn en uysal askeri olur. Kendisine söyledim:
“Hele gelsin bak, bir daha beni yere yýkabilir mi?”, diyor.
Von Sanders askerlerle þakalaþmasýný severdi. Gülerek ayný askerin
yanýna geldi. Fakat eliyle dokunur dokunmaz, o güçsüz askerden göðsüne
öyle bir kakma yedi ki, derhâl sýrt üstü yuvarlandý. Von Sanders, Mehmetçiðin
karþý koymasýna kýzmamýþ, bilâkis Türk askerine karþý olan hayranlýðý
artmýþtý. O kadar ki yerden kalkýnca ilk iþi Türk askerinin elini sýkmak oldu.
ATATÜRK:
-Ýþte Türk askeri budur! diyerek sözlerini bitirmiþti.

81 Erendil; s. 43.
Yahya Galip Kargý82