Dolarda yükseliş kaçınılmaz xxvı

[Sagittarius A*]

gemini 'buyuk olasikla olabilr' diyor. umarim bu forumun yeni bir ozelligi degil de disaridan bir sarkmadir.

"Teknik analiz olmadan yapay zekanın yazarlığını kesin olarak doğrulamak imkansız olsa da, 'seref9'un yanıtının karmaşıklığı, yapılandırılmış argümantasyonu, akademik üslubu ve kapsamlı yapısı, yanıtın gelişmiş bir yapay zeka modeli veya resmi, deneme benzeri bir üslupla yazan yüksek eğitimli bir kişi tarafından yazıldığını güçlü bir şekilde düşündürüyor. Konudaki diğer kullanıcıların ortak görüşü, yanıtın büyük olasılıkla yapay zeka tarafından oluşturulduğu yönünde."

[seref9]

Değerli dostlar…
Bazen bir söz gelir; bir selam gibi çalar kalbine. Ve o söz, yorgun bir yürekte yeniden hayat bulur. Sizlerin içten, zarif ve övgü dolu cümleleri benim için tam da böyleydi. Sağ olun, var olun, iyi ki varsınız.

Ben; bozuk bir radyonun içinden geleceği kurcalayan, pas tutmuş lehim teliyle hayal kurmayı öğrenen bir mühendisim. Tebrik ediyorum sizi, mühendis olduğumu hemen fark ettiniz. Sanırım mühendislerin sayısal kafası her yerde kendini belli ediyor. Ama bilmenizi isterim ki ben yalnızca rakamların, devrelerin, çizimlerin arasında yaşayan biri değilim.

Kalbinde millet sevgisini mühür gibi taşıyan, vatan toprağını haritadan değil, dualardan ezberleyen biriyim. Gündüzleri şantiyelerde toz yutan, geceleri hayallerini bir çay bardağında demleyen, yeri geldiğinde sessizliğe direnen, yeri geldiğinde tek kelimeyle dünyayı sarsan bir yürek taşıyorum.

Son üç yılda borsadaki portföyüm dolar karşısında eridi. Alın terim, döviz kuru karşısında küçüldü. Ama ben küçülmedim. Çünkü değerimi bankalardan değil, vicdanımdan alırım. Geleceğimi borsa tablolarında değil, halkımın gözlerinde okurum.

Yollar mı? Ah, yollar… Ben o yolların çocuğuyum. Gide gele eskittiğim ayakkabılarım, yapa yapa bitiremediğim tünellerim, köprülerim, kavşaklarım… Köy kahvesinde tanımadığım bir amcanın “Çay içer misin evlat?” sözü… Hepsi bu yolda yazılmış satırlar oldu hayatımda.

Ben; asfaltın sıcağında yanmış bir taban, tünelin ucunda yanan zayıf bir ışık ve bazen de şehir kalabalığında unutulmuş bir sessizliktim. Ama ben hâlâ buradayım. Sistemin tanımadığı bir parametre, algoritmaların çözemediği bir denklem, yapay zekânın taklidinde bile eksik kalan bir his’im ben. Standartlara sığmayan, formüllerle ölçülemeyen, ama hâlâ insan kalabilen bir avaneyim.

Ve evet, hâlâ hayal kuruyorum. Çünkü hayal, bir milletin susmayan duasıdır. Çünkü dua etmek var olmanın en insani hâlidir. Ve hâlâ yazıyorum. Çünkü yazmak, yarına kalacak tek iz, tek söz, tek duruştur.

Çünkü hâlâ kalbim atıyor. Ve atan her kalp; hayal kurmaya, ve yeniden başlamaya muktedirdir.