Benim hayatım başlı başına hikaye. Eminim ki çoğu yaşıtlarım da o dönemlerde ( 1970 li ) aynı sıkıntıları yaşamıştır. Ama hiç bir zaman kendi hayatımla ilgili keşkelerim olmamıştır. Benim dışımda gelişen olaylar nedeniyle hayatım değişse de , bu duruma isyan ederek veya sebep olanları lanetleyerek karşılık vermedim. Aksine ; Onların kapasitesizliği ve devlet görevlilerinin ilgisizliği nedeniyle bunların olduğunu kavrayarak, aynı şeylerin çocuklarım için tekerrür etmesini engelledim.
Kız çocuğu okumaz diyecek kadar dar görüşlü olan babama halen ( 95 yaşında ) bebek gibi bakıyorum. O nun okutmak istemediği, benim zorumla okutulan ve avukat olan kız kardeşimi görmek istemiyor. Sevmediğinden değil, o nun karşısında ezildiğinden, utandığından. Yine Yatılı okuduğum ( öğretmen lisesi ) lisede ki biyoloji öğretmenin beni çok sevdiği için ( nasıl sevmekse ) '' sen okul birincisisin ama, tıp okuyamazsın, babanın durumu malum, sen en iyisi astsubay ol. Hem devlet okutur, hem de bir yılda maaşa geçersin '' diyerek layık gördüğü durum karşısında , - hocam sizden para değil, akıl desteği istemiştim ama maalesef sizi gözümde fazla büyütmüşüm. dedim. İstanbul çapayı, çalışarak okudum. Son sene , yatılı okuduğum liseyi ziyarete gittiğimde , biyoloji öğretmeni herkesin içinde özür diledi. Ben de o nun bu davranışı karşısında '' Hocam, sayenizde hayatı öğrendik '' diyerek elini öptüm.
Daha neler neler..... herkese iyi geceler.




Alıntı yaparak yanıtla

Yer İmleri