Yokuþ baþýna geldiðinde
Bodrum'u göreceksin,
Sanma ki sen
Geldiðin gibi gideceksin
Senden öncekiler de
Böyleydiler
Akýllarýný hep Bodrum'da
Býrakýp gittiler...
Bodrum'da/Halikarnas Balýkçýsý
Yokuþ baþýna geldiðinde
Bodrum'u göreceksin,
Sanma ki sen
Geldiðin gibi gideceksin
Senden öncekiler de
Böyleydiler
Akýllarýný hep Bodrum'da
Býrakýp gittiler...
Bodrum'da/Halikarnas Balýkçýsý
MAVÝ CENNETE ÝLK MERHABA
Halikarnas Balýkçýsý, Bodrum’ u ilk gördüðü andaki duygularýný "Mavi Sürgün" adlý kitabýnda þöyle aktarýyor:
En nihayet yokuþun tepesine gelmiþtik. Yolcular ‘Neredeyse Bodrum görünecek’ dediler. Yüreðim çarpýyor. Kaç aydýr buraya gelmeye çalýþýyordum yahu !.. Tepedeki bir dönemeci dönünce ‘þýrrakguuuur’ diye Arþipel’ in koyu çividisi ölçülmez açýklýklara kadar yayýlýverdi. Hani büyük camilerde ya da kiliselerde bir din adamý, bir þey söylerde, cemaat o sözü tekrarlar. Tekrarlanan söz en yakýnýmýzdaki binlerce dudaktan, binlerce insan öteye kadar dalga dalga sýcak bir uðultu halinde enginler. Böyle bir güürrr’ler de secdeye varýlýþlarla olur. Yalnýz burada üstümüzü kapayan bir kubbe deðil, bir derinlik var sonsuz. Akþamýn çividisinde koyulaþan koca Arþipel, eski deniz varlýðýný bana öyle bir heybetle bildirdi. Masmavi bir gürleyiþti o. Ben diyeyim yüz bin deniz mili, en berrak bir açýklýða uzuyor. Doðduðum tepeden sonsuzluðu seyrediyormuþ gibiyim. Güvercinlik Körfezinde de böyleydi. Ama orada, ne de olsa karþý kýyý vardý. Burada göz yaylýmýna hiçbir engel yoktu.
Bakýþ ufuklarý belirledikçe adalar, sonra kýyýlarýn denize sarýlýp sarlaþmýþ kalabalýk burunlarý ve koylarý. Bunlarýn ortasýnda hilal þeklinde iki liman, ortada kaleyi taþýyan yarýmada. Doðrusu ben, kalenin kulelerini daha basýk sanýyordum. Bembeyaz yükseliyorlar. Yüreðimdeki kaygý artýyor.
Ne de olsa Bodrum adýnýn yüreði sýkan bir karanlýðý, bir boþluðu var. Oysa gördüðüm ýþýk ve berraklýk, buðuyu üfüren meltem gibi izbeliði ve loþluðu öylesine sildi ki, hapsedilsem bile, hapishanenin göðü gören bir penceresi, bir kapýsý olur diye içim aydýnlanýyor.
Bulunsunn ...
Originally Posted by Koray
Bodrum'dan tatil mozaiði.
Ahmet Çelikbaþ
"Ankara'da harcadýðým bir ömre yanýyorum" diyerek baþlýyor hikayesini anlatmaya 30 yýllýk mimar. Diðerlerinden bir farký yok: Ýyi bir eðitim, lüks semtte ofis, baþarýlý bir kariyer. O da "prestijli bir iþ, bol para" idealine kendini kaptýrmýþ, bütün gücüyle çalýþmýþ yýllarca. Balgat'taki mimarlýk ofisinde gecelemiþ, þantiyelerde sabahlamýþ. Ailesini günlerce görememiþ. Öðretmen eþinin "Bizim hayatýmýz bu olmamalý" ýsrarlarýna dayanamayarak, biraz tereddüt etse de, Fethiye'ye yerleþmiþ.
Çelikbaþ ailesinin endiþeleri, eþyalarýný taþýyan kamyonun yeni evlerinin bulunduðu sokaða girmesiyle tamamen kaybolur. Eþyalar indirilirken komþularý hem mangal yakar hem de çay demler: "Hiç tanýmadýklarý insanlara yardým ediyorlardý. Bu bana Ankara'nýn puslu havasýnda kaybettiðim deðerleri hatýrlattý. Tam bir hafta evimizde yemek piþmedi." Ankara'daki ofisini "game over" deyip kapatan Ahmet Çelikbaþ, Fethiye'de dinamik bir ortamla karþýlaþýr. Temiz hava ve dostluklar onun iþ hayatýna da yansýr. "Yirmili yaþlarýn enerjisine sahip oldum. Ankara'daki verimimi üçe katladým. Orijinal ve özgün projelere imza attým. Þimdi iþ yetiþtiremiyorum" diyen Ahmet Çelikbaþ, arta kalan zamanýný çok sevdiði resim sanatýna ayýrýr.
Ankara'dan ayrýlýrken, "Burasý küçük yer. Kimse sanata önem vermez" diye düþünmüþtür. Karþýlaþtýðý manzara onu tekzip eder; "Dünyanýn dört bir yanýnda resim sergileri açtým; fakat tamamýnýn satýldýðý tek yer burasý." Eskiden görmedikleri birçok þeyi yeniden keþfederler. Ankara'da 132 daireli bir sitede oturduðu halde topu topu beþ komþusuyla ancak tanýþabilmiþtir. Hayat kurulu bir makine düzeni içinde geçmektedir onlar için. Komþuluk, dostluk, arkadaþlýk gibi duygularý tekrar yaþayan çift, bahçede domates yetiþtirmek, biber, salatalýk üretmek gibi 'iþ'leri de öðrenir.
"Yýllarca meyve yememiþim" diyen Çelikbaþ, "Eðer birileri þu yaþadýklarýmý bana 25 yaþýmda söylese ya da gösterseydi 25 yýl önce çeker gelirdim. Ankara'da herhangi birisiydim, burada Ahmet beyim ve birileri için bir anlam ifade ediyorum" þeklinde konuþuyor. Büyük þehirde ýsrar edenlere bir uyarý da yapýyor: "Hiç endiþe etmeyin. Buralarda her þey var. Üstelik büyük þehirlerin sýkýntýlarý da yok."
Faruk Akbaþ
Bir dönem Rumlarýn yoðun olarak yaþadýðý (ki bugünün Fethiye'sinin henüz köy olduðu bir dönemdir) Kayaköy yakýnlarýnda bir köy evi... Kapýda, Kayaköy Sanat Kampý tabelasý var. Bahçesinde, meyve aðaçlarý ile enva-i çeþit bitkinin olduðu mekanýn sahibi, fotoðraf dünyasýnýn yakýndan tanýdýðý bir isim. 1998'e kadar kurucusu olduðu Fotoðrafevi'nde çalýþmalarýný sürdüren, sergiler açýp kurslar veren Akbaþ, gerek Ýstanbul'un yaþam stilinden uzaklaþmak gerekse de fotoðrafçý olmanýn verdiði keþif dürtüsüyle tüm ticari iliþkilerini askýya alarak Fethiye'ye taþýnmaya karar verir. Kayaköy yakýnlarýnda bir arazi satýn alýp üzerine küçük bir kulübe yapar.
Fotoðraf çekmek için yine Uzakdoðu'ya, karlý daðlara yolculuk yapacaktýr, fakat yolu büyük þehirlerle kesiþmeyecektir artýk. "Baktým Kayaköy olmuþ Kebapköy. Bahçemde neden bir fotoðraf kampý açmýyorum" diyerek yola çýkar. Kendine gelir saðlayacak bir araç olarak Kayaköy Sanat Kampý'ný açar. Alternatif tatil arayanlarýn gelip çardakta yatabileceði, dalýndan erik kopartýp, topraða çýplak ayakla basabileceði bir ortam hazýrlar. "Burada, alýþtýðýnýz hayat tarzýndan uzak kalmak zor olmuyor mu?" sorusuna, "Bir daha nasýl dönerim o kaba saba insanlarýn içine. Kimsenin kimseye saygýsý kalmamýþ. Ýstanbul vahþi bir ormana dönmüþ. Her þeyi bir yana býrakýn, sadece dolmuþlarýn olmasý bile beni Ýstanbul'dan kaçýrmaya yeter" diye cevap veriyor.
Faruk Akbaþ'ýn köyde yaþama aþký ailesini bile bölmüþ. Doktor olan eþi zorunlu hizmet gereði Ankara'da ve yaklaþýk bir yýl daha orada kalmak zorunda. Faruk Akbaþ ve kýzý Ekin ise Fethiye'deler. "Kim nereye taþýnacak da aile birleþecek?" sorusuna ise "Önümüzdeki yýl eþim de buraya gelecek ve tamamen burada yaþamaya baþlayacaðýz" diye cevap veriyor ve ekliyor: "Bence büyük þehirlerde yaþayanlar kendilerine acýsýn."
Þevval Sam
"Burasý Ýstanbul defterini kapatmama vesile oldu. Bodrum'a yerleþmeye karar verdim. Doðasý beni çekti. En büyük lüksüm, yan komþumdan aldýðým yumurta ve süt oldu"
Halikarnas Disko kapanýyor.
Gönderi Kurallarý
Yer Ýmleri