Mustafa Kemal ATATÜRK

[gaysarorak]

[emrek83]

Bu yazı, Atatürk’ün ölümünün 15. yılında Levent N. ESMER imzası ve ’12 yıl Ata’nın yanında kalan bir vatandaşın hatıraları’ başlığı ile Zafer Gazetesi’nde yayımlanmıştır.




Bu topraklar üzerinde yaşayan 22 milyon Türkten, O’na yakın olmayı, O’nu yakın*dan tanımayı arzu etmeyecek bir tek kişiye rastlanamaz. Bu*na nail olmayan milyonlarca in*san bunun üzüntüsü içinde iken, 12 sene müddetle Ata’nın yanında, yakınında bulunmuş bahtiyar bir Türk’e rastladık. Emniyet İkinci Şube komiserlerinden Enver Kezer, 12 sene müddetle Atatürk’ün maiyet memurluğunu yapmış, seyahat*lerinde ona refakat etmiş, ge*celeri oda kapısının önünde nö*bet beklemiş, on iki sene Ata ile aynı havayı teneffüs etmiş, bir vatandaştır. Atatürk’den bahsederken gözleri doluyor,

‘Tam on iki sene, 1927’den 1938’e kadar yanında idim’ di*yor ve hemen arkasından ilave ediyor:

—’Ölümünden bir hafta ev*veline kadar yanında idim. Hasta iken, Dolmabahçe sarayın*daki odasının kapısında nöbet bekledim. Kasımın ilk günle*rinde Ankara’ya Polis Enstitü*süne gönderildim. Bir hafta sonra da, onu kaybettik.’

Enver Kezer, bunları anlatır*ken, o günleri yeniden yaşar*mışçasına dalıyor, gözleri yaşa*rıyor.

—‘Florya’daydık. Bir gece saat üçe doğru Atatürk yeni yatmıştı. Ben de kapısında nö*betteydim. Yarım saat geçme*mişti ki, kalktı. Yan kapıdan çıkıp mutfağa girdi. Ben de ar*kasından gittim. Beni görünce ‘Karnım acıktı Enver’ dedi. Buz dolabını açtık. Ziyafet için hazırlanmış en nadide yemeklere elini bile sürmeden, pilav ve fasulye tabaklarını aldı. Elinden alıp ısıtmak istedim. ‘Bırak Enver, ben kendim ısı*tıp yiyeyim, öyle daha zevkli olur’ dedi. Sonra, pilavı ve fasulyeyi bir sahanda karıştı*rıp ısıttı. Yerdeki kavunları yoklayarak, ‘Şunlardan tatlı bir tanesini seç’ dedi ve otur*du, yemeğini yedi.’

Enver Kezer, Atatürk’ün en çok sevdiği yemeklerin pilav ve fasulye olduğunu söylüyor, Ata kahvesini de çok az şeker*li içermiş. Bazen, yattıktan bir saat kadar sonra kalkıp sabaha kadar çalıştığı olurmuş. Enver Kezer ‘Zaten, dörtten, beşten evvel yattığı yoktu ki’ diyor. Eğer Florya’da ise, geceleri ça*lıştıktan sonra Ata’nın en bü*yük zevki, sabahın erken saat*lerinde bir deniz banyosu alıp yatmakmış.

Bir tarihte, Atatürk Ege va*puru ile Mersin’e gitmiş. Dö*nüşte, vapur Fethiye’de dur*muş. Kasabada halk şenlik ya*parken, gemilerden de havai fi*şekler atılıyormuş. Kendisine refakat eden Zafer torpidosunda bulunan Atatürk, donanma*nın şenliklerini seyrederken, kumandanlardan biri, Zafer torpidosu kumandanına bir tor*pil atmasını söylemiş. Zafer’in kumandanı, ‘Hay*hay efendim, yalnız bir torpi*lin kıymeti elli bin liradır’ di*ye cevap vermiş. Bunun üze*rine Atatürk:

— ‘Vazgeçin torpil atmaktan. Bu millet o kadar zengin değil’ demiş ve torpido kumandanına dönerek: ‘Sizi tebrik ederim’ diye iltifatta bulunmuş. Atatürk’ün fazla alâyişi sev*mediğini, yine Enver Kezer’den öğreniyoruz. Otomobiline sa*dece başyaverini ve maiyet me*murlarından birini alırmış. Bir yere gideceği zaman arabası*nın etrafını motosikletlerin sarmasını katiyen istemezmiş.

Hattâ bu yüzden, bir kaç defa alâkalılara sert ihtarlarda bulunmuş :

— ‘Ben milletimi, milletim beni sevdikten sonra ne lüzum var bunlara’ demiş.

Enver Kezer diyor ki:

— ‘Bu yüzden motosikletli polis memurları, Ata’nın geçeceği yol kavşaklarına evvelden yerleştirilir ve ona görünme*meleri sıkı sıkıya tembih edilir*di.’

Ata’nın meşhur, şu herkesin bulunmak için can attığı sofra*larından da bir nebze bahseden Enver Kezer, diyor ki:

— ‘Bu sofralar, daima ilim, siyaset adamlarının ve diğer büyüklerin toplanma mahalli idi. Başyaver, akşam üzerine doğru Ata’nın o akşam dâvet edeceği kimselerin listesini alır ve kendilerine bildirirdi. Bir akşam, bakardınız, dilciler Ata’nın sofrasını doldurmuş*lar. Ertesi akşam, tarihçiler bulunuyorlardı. Bir başka akşam, politikacılar gelirlerdi. Ata sofrada dahi, memleket işleri ile uğraşırdı. Dâvet ettiği kim*selerden, mühim meseleler ve çetrefil suallerle terlettikleri pek çoktu.’

Tekrar, Ata’nın yanında ge*çirdiği son günleri hatırlayan Enver Kezer’in gözleri dolu*yor:

— ‘Tevekkeli,‘ diyor. ‘Anka*ra’ya gelmeyi hiç içim isteme*mişti. Polis Enstitüsüne gelip terfi edecek olmama rağmen bir türlü yanından ayrılmak istememiştim. Hasta yatağında vedaa gittiğim zaman, büyük bir tevazu ile elimi sıkmış, ‘Güle güle oğlum’, demişti. ‘Hakkını helâl et!’

Bir an durduktan sonra de*vam ediyor :

— ‘O, insan üstüydü,’ diyor, ‘öyle çalışan insan hayatımda görmedim. Gecelerini gündü*züne katardı. Uyumadan, din*lenmeden nasıl yaşayabildiğine hayret ederdik. Gün olurdu, üzerinde çalıştığı işe öylesine dalardı ki, yemek yemeyi bile unuturdu.’

Bir gün yakınlarından biri Ata’ya;

— ‘Paşam, hepimiz üzülü*yoruz. Biraz yatıp, istirahat bu*yursanız.’ demiş.

Aldığı cevap şu:

— ‘Milletim ve vatanım için başladığım bir işi bitirmeden gözüme nasıl uyku girmesini istiyorsunuz?’

[abekir]

Efendiler! Osmanlı tarihini tetkik edersek görürüz ki, bu bir milletin tarihi değildir. Milletimizin mazideki halini ifade eden bir şey değildir. Belki milletin ve milletimizin başına geçen insanların hayatlarına, ihtiraslarına teşebbüslerine ait bir hikayedir.Bu böyle olmakla beraber, bütün bu devirlerin de devlet namına muayyen bir istakamet-i siyasiyesi yoktu. Belki devletin ve milletin başına geçen insanların kendilerine mahsus siyasetleri vardı veyahut hiç siyasetleri yoktu¦ Mesela Fatih Sultan Mehmet, kendi ecdadından tahsis etmiş olduğu Osmanlı Devleti ile Selçuklu Devleti tacına tevarüs etmişti ve İstanbulun fethiyle Şarki Osmanlı İmparatorluğuna da tevarüs etmişti. Bundan sonra Garbe (Batıya) doğru tevassü (genişlemek) istiyordu. Fatih arzu ediyordu ki, Romayı da alsın ve Garbi Roma İmparatorluğu tacını da başına koysun.

Birçok Avrupa memaliki (ülkesi) zapt olundu. Fakat orada İslam anasırı yoktu, milel-i muhtelife (değişik milletler) vardı. Denilebilir ki Fatihin siyaseti bir garp siyaseti idi. Ancak siyaseti hariciyede kuvvetli olabilmek için kuvvetli bir siyaseti dahiliye lazımdır. Fakat, Fatih Sultan Mehmet, kuvvetli bir teşkilatı dahiliye nasıl vücuda getirebilirdi. Memalik-i şahanesi (Osmanlı ülkesi) sekseni muhtelif anasırdan mürekkep idi¦



Fatihin ölümünden sonra Beyazit başka bir siyaset takip etti. Bu siyasetin rengi kabil-i ifade değildir. Beyazit çok mütedeyyin ve itikadı taassup derecesinde idi. Fatihin siyasetini takip etmedi.



Sonra Yavuz Sultan Selim geldi. O da başka bir siyaset teveccüh etti. Garp siyasetini bıraktı, Şark siyaseti¦ İttihad-ı İslam (Müslümanların birleşmesi) siyaseti takip etti. İran istikametinde nüfuz-u iktidarını ibraz etti ve Mısır seferi neticesinde de Hilafeti aldı.



Vefatında yerine geçen Kanuni başka bir siyaset takip etti. Yani hem Şark, hem de Garp siyaseti takip eyledi. İki cepheli bir siyaset¦



Belli başlı bu dört sultandan başka diğerlerini nazar-ı itibara alırsak onların hiçbir siyaset takip etmedikleri görülüyor.�[2]




Atatürkten çok güzel bir analiz ve tespit.

[gaysarorak]

[Pert]

http://www.sozcu.com.tr/2017/gundem/...nindi-2118606/

[Pert]

[gaysarorak]

..............

[utkuran]

Hediye edilen Bastonlu tüfeğini Çırağan Sarayında denerken.
3 Eylül 1928