Hayvan Severler

[utkuran]

[utkuran]

https://www.facebook.com/doyurankareler/
https://twitter.com/doyurankareler

[utkuran]

Doyuran Kareler Projesi Evlenecek Çiftlere Sesleniyor; "Sokak Hayvanlarýna Mama Ver, Düðün Fotoðrafçýn Biz Olalým"

Siz sokak hayvanlarýna mama alýyorsunuz, profesyonel düðün fotoðrafçýlarý sizin en mutlu gününüzde fotoðrafçýnýz oluyor

Oyuncu Ýdil Fýrat ve yönetmen Savaþ Çýkrak tüm sokak hayvanlarýný sevinçten havalara uçuracak bir projeye imza attýlar. Bu proje sokak hayvanlarýný sevindirmesinden çok yeni evli çiftleri de fazlasýyla mutlu eden bir proje.
Mama ihtiyacý olan yerlerdeki barýnaklara ya da gönüllü kuruluþlara göndereceðiniz mamalar size düðün fotoðrafçýsý olarak dönüyor.

https://onedio.com/haber/doyuran-kar...olalim--497538


http://doyurankareler.com/

[ayhan53]

KÖPEKLERÝ ÖLDÜREN ESKÝ BÝR BELEDÝYE ÝTLAFÇISI..( ibret için aklýma her düþtükçe paylaþýrým bunu )
Adým Yaþar Berberoðlu
Eski bir sabýkalý
Eski bir katil
Eski bir katliam sanýðýyým…
Bir hafta kadar önce sizlere imdaaaat; diyerek gönderdiðim mesajda:
Emekli bir memurum... Zeynep Kamilde iki köpeðimi Üsküdar Belediyesi zehirlemek istiyor… Bana yardým edin lütfen. Onlarýn öldürüleceklerini bilmenin çaresizliði içinde yüz kiloluk cüssemle sadece aðlayabiliyorum…; diye yazmýþtým..
Bir çok insan, özellikle mimar Meral Olcay haným ve sokaktaki melekler ilgilendi. Sað olsunlar..
Oysa…
Oysa ben de eski bir Üsküdar belediyesi çalýþaný ve Üsküdar Belediyesinin maaþlý katiliydim.
Aþaðýda yazacaklarým noktasýna kadar gerçek olup asla bir kurgu ve hayal ürünü deðildir.
Ýster kýzýn
Ýster küfredin
Ýster gülün, gerçek bu…
Ýbret olsun diye yazdýðým geçmiþimi okursanýz acýmasýz bir katliam sanýðýnýn acýnacak öyküsünü öðrenmiþ olacaksýnýz.
Yýl 1983
20 li yaþlardaydým.
Üsküdar Belediyesi Ümraniye þubesinde zabýta memuruydum.
Yaka numaram 6641
Sicil numaram 28700
Ayný zamanda Ýstanbul Üniversitesinde okuyordum.
Bir gün zabýta amirliðine bir þikayet telefonu geldi.
Adamýn biri bahçesine baðladýðý köpeðinin gözlerinden kuduz diye þüphelenmiþ.
Amir sen Karadenizlisin tabancayla o iþi üzerine al; dedi
gururum okþandý.
Tamam; dedim,
Arabaya atlayýp zanlýnýn! adresine gittik.
7.65 çapýnda bir tabanca verdiler elime
hadi; dediler...
Köpeðe yaklaþtýðýmda önce elimdekini yiyecek bir þey sanýp kuyruðunu sallamaya baþladý.
Ýyice yanaþýp alnýna niþan aldým.
Son birkaç saniyede onu öldüreceðimi anlamýþ gibi canhýraþ ipini çekmeye çalýþtý.
Tetiði düþürdüm.
Alnýnýn tam ortasýnda bir beyazlýk gördüm sanki, ardýndan kan fýþkýrdý.
Hayvan geriye doðru bir takla attý.
Sürünerek zincirinden kurtulmaya, benden kaçmaya çalýþýyordu..
Bir daha sýktým.
Boynu düþtü..
Beni tebrik ettiler.
Belediyenin temizlik iþlerine baðlý iki kiþilik köpek itlaf ekibi vardý.
Bu kiþiler köpek zehirlemeye çýktýklarý zaman vatandaþýn tepkisini
çektiklerinden beni onlarýn baþýna hem koruma hem de amir olarak vermiþlerdi.
Silahla yaptýðým þov amirimin beni ödüllendirmesine yetmiþti.
Sabahleyin belediyenin altýndaki kasaptan 3-4 kilo kýyma alýr içine zehri iyice karýþtýrýr ve infaza çýkardýk.
Aslýnda duygusal bir insandým.
Hatýrý sayýlýr dergi ve gazetede yayýnlanmýþ onlarca þiirim vardý.
dalida, rodrigo; beethoven bile dinlerdim.
iþin garibi yakýnda psikoloji öðretmeni olacaktým.
ama bunlar hayvan katliamý yapmamý engellemiyordu.
öldürdüklerimiz ne de olsa köpekti..
bir köpek için üzülmenin mantýðý olabilir miydi..
o zamanlar ümraniye köpek cenneti gibiydi.
her tarafta koloniler halinde köpekler mevcuttu.
genellikle þehrin dýþýndaki gecekondu mahallelerinde öldürmeye giderdik.
oradaki köpekler kuru ekmeðe hasretti.
bizim kýymanýn kokusunu metrelerce uzaktan alýr etrafýmýzda pervane olurlardý.
heyecanla kuyruk sallar “ne olur bize bir tutam verin” diye adeta yalvarýrlardý.
kýymayý attýðýmýzda bu karþýlýksýz iyiliðimizin mantýðýný çözemeden, minnet dolu þaþkýn bakýþlarla onu havada kaparlardý.
damaklarýna bulaþan et kokusunun mutluluðuyla kuyruklarýný sallar, bize teþekkür etmek için üzerimize sürtünürlerdi..
sonra..
sonra titremeye baþlarlardý.
ardýndan nefes almalarý zorlaþýrdý.
boðulur gibi hýrýltýlar çýkararak nefes almaya çalýþýrlardý..
aðýzlarýndan burunlarýndan köpükler çýkmaya baþlardý.
bazen kan kusarlardý..
soluk borularýný, midelerini parçalardý zehir..
bunlar olurken genellikle gözlerimize bakmaya çalýþýrlardý
bana bir þey mi yaptýn..;
beni kurtarabilir misin; der gibi bakarlardý.
lütfen bana yaradým et;
beni neden kandýrdýn;
bana bunu neden yaptýn; der gibi bakarlardý
en çokta çýrpýnýrlardý ölürken.
vücutlarýnýn bir kýsmý felç olur
bir kýsmý kasýlýr
bir kýsmý titrer..
çok karmaþýk bir olaydýr zehirlenen köpeðin ölümü.
bazýlarý çýðlýk çýðlýða can çekiþirken
bazýlarý hafif iniltilerle
bazýlarý da sessizce ölürlerdi..
nedense hepsi aðlardý can verirken..
bakýþlarý bir bilmece gibi olurdu hep..
bakýþlarýnýn okunmasýna asla izin vermezlerdi ölürken.
kýyma yetsin diye az az atardýk..
az attýðýmýz için daha zor ölürlerdi..
çýrpýna çýrpýna ölürlerdi..
can çekiþmeleri dakikalarca sürer, çocuklar onlarý izlerdi..
þiþmiþ cesetlerini bir kamyonete atýp çöp sahasýna götürürdük.
iki kiþinin amiri olmak beni fazlasýyla mutlu ederdi.
bir sorumluluðumun olmasý önemliydi benim için.
düþünebiliyor musunuz; öldürme emri verebiliyordum.
hayvanlarýn kaderleri iki dudaðýmýn arasýndaydý..
zabýta þapkamla gurur duyuyordum.
ekiptekilerin biraz önlerinden yürürdüm hep.
amirleriydim ne de olsa..
koskoca ümraniyenin bu büyük sorununun sorumluluðu benim üzerimdeydi.
az iþ deðildi bu: yöneticilik yeteneði ve dirayet isterdi..
öyle sýradan insanýn yapacaðý kadar basit bir iþ deðildi.
bir ilçenin köpek sorununu çözen önemli bir memurdum ben..
akþamlarý raký masasýnda süsler süsler anlatýrdým bu infazlarý..
çeþitli maskaralýklarla ölen köpeðin taklidini yapar güldürürdüm herkesi..
bir cellattým ben.
dilediðimi öldürtüyordum.
yok etmenin psiþik cazibesi beni sarmýþtý.
gücün doruklarýnda hastalýklý bir mutluluk yaþýyordum.
köpeklerin tanrýsýydým ben.
asýrlardýr süren bastýrýlmýþ vahþi duygularýmý tatmin ediyordum.
avlanma çaðlarýndan beri genlerimden silinmeyen ilkel duygularýmý besliyordum.
ölüm emri vermenin girdabýyla karanlýk, sadist duygularýmý doyuruyordum.
sanýrým 20 gün kadar sürdü bu katliamlara katýlmam.
benim için biçilmiþ kaftandý bu iþ.
çünkü iþimizi kýsa sürede bitirip ellerimi yýkayýp üniversiteye gidebiliyordum.
ben bir toplumbilimci adayýydým..
felsefe, mantýk, sosyoloji, psikoloji dersleri verecek formasyonla donatýlýyordum.
bir gün infaz için ümraniye kazým karabekir mahallesine gidecektik.
orada çok köpek vardý.
dolayýsýyla zehirli kýymayý daha çok hazýrlamýþtýk.
ilk iki köpeðe kýymayý attýðýmý hatýrlýyorum.
yaþlý bir adam bizi kömürlüðüne götürdü.
orada tanýmadýðý bir köpek doðurmuþ 7-8 yavru yapmýþtý.
onlarý öldürmemizi istiyordu.
yavrular *****n memelerine yumulmuþtu.
ana bizi görünce tedirgin oldu.
yavrularýný korumakla kaçýrmak arasý kývranmaya baþladý.
ancak kýymayý görünce sevindi.
çocuklarýna süt verecekti
yemeli sütü çoðalmalýydý.
üstelik bu gecekondu semtinde kýyma onun için olaðanüstü bir ziyafetti.
mutlulukla ete uzandý.
kuyruðunu salladý.
bakýþlarýyla teþekkür etti.
bir tane daha attýk.
onu da bir hamlede yuttu..
titreme nöbetleri baþladý..
sarsýldýkça yavrularýnýn aðzý memesinden kopuyordu; onlarý patisiyle tekrar memesine iterken ölüm nöbetleri sýklaþýyordu.
ihtiyar.
yavrularýna da yavrularýna da verin.. ben ne yapacaðým onlarý..; diye sürekli söyleniyordu..
kýymadan küçük parçalar koparýp yavrulara yedirmeye çalýþýyordum.
ama çok miniklerdi ve yemekte zorlanýyorlardý.
bu arada aðzýndan köpükler çýkmaya baþlayan anne bana doðru sürünerek geldi. isýracak diye bir elime aldýðým taþý kafasýna vurmaya hazýrlanýyordum ki olaðanüstü bir þey oldu: ayaðýmý, ellerimi kanlý diliyle yalamaya baþladý..
bir yandan burnunun ucuyla yavrularýný iterek yerdeki zehirli kýymadan uzaklaþtýrmaya çalýþýyor
diðer yandan gözlerime yalvararak bakýp ;ne olur onlara zehirli kýyma verme; der gibi baþýný sallýyordu..
iki-üç kýyma yediði halde ölmemekte direniyordu.
aðzýndan kanlar gelmeye baþladýðý halde can havliyle yavrularýnýn uzaklaþtýrmaya çalýþmasý, ellerimi yalvarýr gibi yalamasý ilginç bir sahne oluþturuyordu.
sanýrým manzara þuurumu biraz bulandýrmýþtý..
ihtiyar adam yavrularý gösterip.
memur bey aðzýný parmaklarýnla açýp öyle sok kýymayý… aðzýný açýp öyle sok..; deyip duruyordu..
birdenbire bir þeyler oldu bana..
devletin memuruydum ve adam bana emir veriyordu..
sinirlendim.
ben devlet memuruyum. bana nasýl emir verir gibi konuþursun lan; diye baðýrdým.
yavrularýn hali sanýrým etkilemiþti beni.
içimdeki insani duygular canlanmýþtý sanýrým.
sonra ben ne yapýyorum yahu; dedim kendi kendime.
sapýk mýsýn lan; dedim kendi kendime
yavrularý var daha gözleri açýlmamýþ, bu ******** ihtiyarýn sözüne bakýp onlarý nasýl öldürüyorsun lan; dedim kendi kendime..
adama daha çok sinirlendim.
öldürmüyorum lan ********. defol git; diye baðýrdým
emrimdeki itlaf iþçilerine; bugün bu kadar yeter, hadi gidiyoruz; dedim.
uzaklaþýrken yavrularýn, yerde son çýrpýnýþlarýný yapan annenin memelerini emmeye çalýþtýklarýný gördüm en son..
birde; kýyma yediði için yerde çýrpýnan, gözleri henüz açýlmamýþ yavrunun o durumdayken bile annesini arandýðýný gördüm..
Belediyeye döndüðümüzde moralim bozuktu..
mutsuzdum.
garip bir hüzün çöreklenmiþti içime..
elbisemi deðiþtirip meyhaneye gittim.
o gece sabaha kadar kabus gördüm..
insanlarýn beni zehirlediklerini, aðzýmdan kanlar geldiðini, nefes alamadýðýmý…
sabaha kadar o yavru köpeklerle uðraþtým.
onlarýn, anamý neden öldürdün amca; diye aðlaþtýklarýný gördüm..
ertesi gün zabýta amiri zaim sancak;a bu ekipte çalýþmak istemediðimi söyledim.
ve o ekipten böylece ayrýldým.
sonraki günlerde vicdan azabý beni kuþatmaya baþladý.
bu azap gün geçtikçe çýð gibi büyüdü
orman yangýný gibi büyüdü.
bu azap gün geçtikçe iþkence olmaya baþladý
bu azap boynuma bir kement gibi
beynimde bir yangýn gibi
alnýma bir leke gibi kaldý hep..
hiçbir zaman aklýmdan çýkmadý yaptýðým katliamlar.
otururken, kalkarken, yerken, uyurken..
gülme yeteneðimi kaybettim o günden sonra..
daha suskun
daha içine kapanýk bir insan oldum. sürekli bir kabusun içinde yaþadým
üniversiteyi bitirdiðimde pendik belediyesinde þube müdür yardýmcýsý oldum..
bugünkü baþkan yardýmcýsý düzeyi yani..
temizlik iþlerinden de sorumluydum.
itlaf ekibi bana baðlýydý.
asla köpek öldürtmedim.
belediyede yýllarca müdürlük yaptým ve cinayetlerimin diyetini vermek için vatandaþýn hiçbir þikayeti kaale almadým.
onlarý çaðýrýp nasihat ettim.
onlara köpeklerin asla öldürülmemesi gerektiðini, öldürmeye hakkýmýz olmadýðýný anlattým.
her insanýn içinde bir katil vardýr.
genlerinde maðara döneminden kalma öldürme güdüleri vardýr.
insan beyni bilimle, sanatla, sevgiyle aydýnlandýkça bu güdüler azalýr ve yok olur.
sonraki yýllarda yaptýðým katliamlarýn azabý daha çok büyüdü
cinayetlerimin acýsý beni daha çok kuþattý.
karýnca ezmemek için yolumu deðiþtirmeye baþladým.
odamdaki sivrisineklerini camlarý açýp çýkarmaya çalýþtým. asla öldürmedim.
akrep yakalasam emin bir yere býraktým.
ama köpekler
köpeklerin karþýsýnda kendimi hep suçlu hissettim.
onlarla asla göz göze gelemedim.
onlardan utandým.
onlardan kaçtým.
nerede bir yalnýz yavru görsem içim kan aðladý.
annemi sen mi öldürdün…? diye hep sorguluyorlardý beni sanki..
bir an olsun yakamý býrakmadý o yavrularýn haykýrýþlarý..
beynimden zehirlenen köpeklerin çýðlýklarý eksik olmadý hiç..
bir katilin suçluluk duygusu içinde, aþaðýlýk duygusu içinde yaþadým hep.
bunlarý yazmaktaki amacým tüm katillere seslenmektir.
katillere, katil adaylarýna sesleniyorum: öldüreceðiniz hayvanýn gözlerine bakýn; orada zavallýlýðýnýzý göreceksiniz..
orada ben sana ne yaptým.. seni korumanýn, sana köle olmanýn diþinde ne yaptým; diye yakaran bir ana bir baba bir kardeþ göreceksiniz..
orada sessiz bir çýðlýk
orada çaresizlik
orada acý göreceksiniz..
orada merhametsizliðinize karþý sevgi
canavarlýðýnýza karþý saygý göreceksiniz..
itlaf ekibindeki arkadaþlar..
lütfen öldürmeyin..
öldürmek size ve ailenize uðursuzluk getirecektir.
psikolojiniz bozulacak, hayat size zehir olacaktýr.
o hayvanlarýn çýrpýnýþlarý sizi çarpacaktýr.
o hayvanlarýn aðýzlarýndan çýkan köpükler
o hayvanlarýn aðýzlarýndan dökülen kanlar sizi boðacaktýr.
amirler, müdürler size sesleniyorum: siz isterseniz hayvanlar ölmez..
inanýn asla öldürmeye mecbur deðilsiniz..
onlarýn yaþamý iki dudaðýnýzýn arasýnda.
onlarýn yaþama haklarýna saygý duyar ve birazcýk fedakarlýk yaparsanýz ne olur sanki..
küçük daðlarý ben yarattým demeyin asla..
ben nasýl çýrpýnýyorsam þimdi zehirlenmiþ bir köpek gibi
nasýl boðulur gibi yaþýyorsam 24 saat
her aným bir yangýnýn içinde nasýl geçiyorsa
sizde öyle olacaksýnýz yarýn..
inanýn içinizde bir damla insanlýk varsa
her öldürdüðünüz köpek için, bin kez öleceksiniz..
bende müdürlük yaptým sizin gibi
öldürtmedim ve hiç bir þey olmadý..
hayvanlarý þikayet eden ruh saðlýðý bozuk bazý kiþilere alet olmayýn lütfen.
sevgisiz büyüyüp toplumda canlý bomba gibi gezen canavarlarýn þikayetlerine kulak asmayýn lütfen..
sokaðýný bekleyen, orayý sahiplenen köpekleri öldürtmek isteyen psikopatlarýn maþasý olup masum canlara kýymayýn lütfen..
ve siz köpekler..
katiline bile sevgiyle yaklaþan
katilini bile koruyan müthiþ canlýlar.
sizin karþýnýzda insanlýðýmdan utanç duyuyorum.
siz olmazsanýz yaþamak için sebebim kalmayacak biliyor musunuz.
hiçbir ilaç dindiremez size yaptýklarýmýn acýsýný
hiçbir psikiyatr teskin edemez, kandýramaz beni suçluluðumdan olayý
hiçbir tanrý kurtaramaz beni vicdan azabýndan
hiçbir cehennem yeterli gelmez günahlarýmýn kefaretine..
siz köpekler
sizleri kalleþçe kandýrýp öldürdüm hep
arkanýzdan vurdum sizi
alçakça vurdum sizi..
zavallýnýn biriyim ben.
******** bir mazisi olan katilim ben..
acýlarýn okyanusunda çýrpýna çýrpýna boðulmak yetersiz benim için.
þimdi sadece intihar kokuyorum
þimdi her hücremde bir köpek mezarý var .
zehirlenirkenki çýrpýnýþýnýzý yaþýyorum sürekli
sürekli yavrularýnýzýn çýðlýklarý kulaklarýmda
ne çýldýrabiliyorum, ne ölebiliyorum.
ben köpekleri deðil, kendimi zehirlemiþim meðer..
biriniz beni silkeleyip uyandýrsýn lütfen bu kabustan.
ve asla hayvan öldürmedin, bir karabasandý gördüðün; desinler lütfen.”
YAÞAR BERBEROÐLU

[utkuran]

[utkuran]

[ayhan53]

[alyel]

Canevinden vurulmak, insanlýðýndan utanmak... yaþadýðým.