Korkma, sönmez bu þafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yýldýzýdýr, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.
Çatma, kurban olayým çehreni ey nazlý hilâl! Kahraman ýrkýma bir gül... ne bu þiddet bu celâl? Sana olmaz dökülen kanlarýmýz sonra helâl, Hakkýdýr, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl.
Ben ezelden beridir hür yaþadým, hür yaþarým. Hangi çýlgýn bana zincir vuracakmýþ? Þaþarým! Kükremiþ sel gibiyim; bendimi çiðner, aþarým; Yýrtarým daðlarý, enginlere sýðmam, taþarým.
Garb’ýn âfâkýný sarmýþsa çelik zýrhlý duvar; Benim iman dolu göðsüm gibi serhaddim var. Ulusun, korkma! Nasýl böyle bir îmâný boðar, "Medeniyet!" dediðin tek diþi kalmýþ canavar?
Arkadaþ! Yurduma alçaklarý uðratma sakýn; Siper et gövdeni, dursun bu hayâsýzca akýn. Doðacaktýr sana va’dettiði günler Hakk’ýn... Kim bilir, belki yarýn... belki yarýndan da yakýn.
Bastýðýn yerleri "toprak!" diyerek geçme, taný! Düþün altýndaki binlerce kefensiz yataný.
Sen þehîd oðlusun, incitme, yazýktýr ataný; Verme, dünyâlarý alsan da, bu cennet vataný.
Kim bu cennet vatanýn uðruna olmaz ki fedâ? Þühedâ fýþkýracak, topraðý sýksan þühedâ! Câný, cânâný, bütün varýmý alsýn da Hudâ, Etmesin tek vatanýmdan beni dünyâda cüdâ.
Ruhumun senden, Ýlâhî, þudur ancak emeli: Deðmesin ma’bedimin göðsüne nâ-mahrem eli! Bu ezanlar-ki þehâdetleri dînin temeli-
Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli
O zaman vecd ile bin secde eder –varsa- taþým; Her cerîhamdan, Ýlâhî, boþanýp kanlý yaþým, Fýþkýrýr rûh-i mücerred gibi yerden na’þým;
O zaman yükselerek Arþ’a deðer, belki baþým.
Dalgalan sen de þafaklar gibi ey þanlý hilâl; Olsun artýk dökülen kanlarýmýn hepsi helâl. Ebediyen sana yok, ýrkýma yok izmihlâl: Hakkýdýr, hür yaþamýþ bayraðýmýn hürriyet; Hakkýdýr, Hakk’a tapan milletimin istiklâl!
Ýstiklal Marþýmýzýn kabulünün 101. yýldönümünde Milli Þairimiz Mehmet Akif Ersoy’u rahmet ve minnetle anýyoruz.
![]()




Yer Ýmleri