
Originally Posted by
varsayým
Merhaba,
Uzun zamandýr iþ hayatýný býrakma planlarý yapýyordum. 15 seneden fazla emek verdim. Çok kýsa sürede yükseldim. Belirli bir konuma geldim, ama iþ hayatýnda - son dönem- mutsuz olmaya baþladým. Artan vergiler, çalýþma þartlarýnýn zorlaþmasý, özgür alanýn kalmamasý, þýmarýk YK üyeleri, beyaz yaka stresi v.s. Maddi imkanýmýz el verdiði için, önce eþim býraktý. 2 senedir çalýþmýyordu. Ben de 1-2 senedir , ileriyi düþünmeden, gamsýz bir þekilde çalýþmaya baþladým. Her an iþ hayatýný býrakacaðým gibi...
Hayat görüþüm buna uygun. Çok az para harcýyorum. Hatta temel giderleri kenara býrakýrsak (Faturalar v.s.) , çok az giderim vardý. 2-3 yaþlarýnda bir oðlumuz var. Onun geleceðini de -kabaca- garanti altýna almýþ durumdayýz. (Allah saðlýðýmýzý bozmaz ve büyük bir kaza bela yaþamaz isek). Ben bu düþünceler ile, bir kaç iþ adamýnýn özel portfoyune danýþmanlýk yaparým, bir kaç þirkete danýþmanlýk veririm, v.s. diyip iþ hayatýný býrakmaya hazýrlanýyordum.
Hatta bir kaç arkadaþýmla da ihracat þirketi kurmak üzereydik. Eþim de ihracat danýþmanlýðýna baþladý v.s.
2 ay önce halka açýk bir þirketten güzel bir teklif geldi. Stresi v.s. az görünüyordu. 1 aydýr da iþe baþladým. Ýþ hayatýna bakýþým farklýlaþtý. Ýnsana deðer veren bir þirkette çalýþýyor gibiyim þu anda. Gayette keyifli gidiyor. Þirkette ortalama çalýþma süreleri çok uzun, yönetim kadrosu 25-30 sene ortalama ile çalýþýyor. Düþündüðüm gibi olursa, erken emekli olmaktan vazgeçebilirim.
Bunu neden yazdým? Bu konunun ana fikri, çalýþmak zorunda olmadan, kendi özgür irademiz ve kendi mutluluðumuz için çalýþalým ya da baþaramýyorsak emekli olalým. Ben sanýrým (umarým yanýlmam) baþardým gibi, gayet keyifli gidiyor her þey.
Ama gitmez ise de sorun deðil. Kendimi 2-3 senedir, zihnen iþ hayatýný býrakmaya hazýrlamýþtým.
Teþekkürler.
Erken emeklilik ile kastettiðimiz bu zaten. Güzel bir örnek oluþturmuþsunuz. Benim süreç de benzer þekilde ilerledi. Önemli olan kendimizi bir kafese hapsetmemek. Bu kafa yapýsý ile hareket edince, hem kurumsal hayatta, hem de sivil yaþantýda pek çok zorluk kendiliðinden aþýlýyor. Burada kritik konu, bizi tutsak eden baðlardan kurtulmak(lüks yaþam özentisi, çocuklarý pahalý okullara gönderme mecburiyeti hissedilmesi vs).
Tabii ki, ister þans deyin, ister kader deyin, bazý þeyler yolunda gidebilir. Bazýlarý için de genelde ters gider. Bunu da herkes kendi yaþamýnda deneyimleyecek.
Zaten, bahse konu kiþiler olarak, çalýþkan, azimli, üretken insanlarýz...ayný zamanda istikrarlýyýz. 18 yýl ayný kurumda çalýþtým, bir gün bile kaytarmadým..yoksa, bugün biraz kötü hissediyorum desem, gelemeyeceðim desem, kimse bir þey demezdi. Buna raðmen 18 yýlda 1 gün bile böyle bir bahane ile kaytarmadým.
Neyse, gerek kurumsal, gerekse kurumsal hayat dýþýnda, çalýþma ve üretmeye devam etmek lazým. Bunu da mecbur olduðumuz için deðil, zevk aldýðýmýz, öyle mutlu olduðumuz için yapmak lazým.
Pandemi konusu son 20 yýlda ülkemizde beyaz yaka adýna çalýþma þartlarýnýn iyileþmesine vesile olan yagane olay oldu belki de(sosyla hayatýmýzdaki pek çok olumsuz etkisini bir tarafa býrakýyorum)...Özellikle bazý sektörler ve bazý poziyonlar için uzaktan çalýþma hayatýn bir gerçeði olacak.. Bu da baskýyý ve stesi bir nebze azaltacaktýr.
Önemli dönüm noktalarýný, beðendiðim analizleri Twitter dan da paylaþýyorum...@cautionary53
Yer Ýmleri