Enerji faturalarındaki kamu sübvansiyonlarında yeni bir döneme giriliyor. Yapılan hesaplamalara göre elektrik ve doğal gazdaki kademeli tüketim sınırları, milyonlarca abonenin doğrudan sübvansiyon dışı kalarak yüksek maliyetli faturalarla karşılaşmasına yol açacak.
Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun (EPDK) 30 Ekim 2026 tarihli kararı doğrultusunda, mesken abonelerinin devlet desteği kapsamındaki yıllık elektrik tüketim üst limiti 1 Ocak 2027 itibarıyla 3 bin kilovatsaate (kWh) düşürülecek.
Söz konusu sınırın geçmiş yıllardaki değişimi ve yansıması şu şekilde özetleniyor:
• 2025 Yılı Limiti: 5.000 kWh
• 2026 Yılı Limiti: 4.000 kWh
• 2027 Yılı Limiti: 3.000 kWh (Aylık ortalama 250 kWh)
İktisatçı Dr. Mahfi Eğilmez, "Kendime Yazılar" adlı blogunda yayımladığı analizde, enerji faturalarında hayata geçirilen düzenlemelerin birim fiyat tarifelerinden ziyade devlet desteğinden yararlanma kriterlerini kademeli olarak zorlaştırdığına dikkat çekti.
Eğilmez, yıllık kotanın 3 bin kWh seviyesine çekilmesinin yaklaşık 6,5 milyon haneyi (toplam konut abonelerinin yüzde 14,7’si) doğrudan etkileyeceğini ve bu abonelerin sübvansiyon hakkını kaybederek yüksek maliyetli dilime geçebileceğini belirtti.
DOĞAL GAZDA İKLİM VE AY BAZLI KADEMELİ MODEL
4 Nisan 2026’da devreye alınan doğal gaz düzenlemesiyle birlikte konut aboneleri tüketim miktarlarına göre iki ayrı kategoriye ayrıldı. BOTAŞ tarafından belirlenen tüketim kotaları, illerin coğrafi ve iklim koşullarına göre aylık bazda değişkenlik gösteriyor.
Belirlenen kotalar kış aylarının yaklaşmasıyla birlikte şehirler arasında belirgin farklılıklar ortaya koyuyor:
| Şehir | Kasım Ayı Limiti (m³) | Aralık Ayı Limiti (m³) |
|---|---|---|
| İstanbul | 136,01 | 259,35 |
| Ankara | 283,78 | 420,00 |
| İzmir | 67,97 | — |
EĞİLMEZ: "TÜKETİM MİKTARI GELİR DÜZEYİNİ YANSITMAZ"
Uygulanan modelin kamunun enerji sübvansiyonu harcamalarını hafifletme gayesi taşıdığını belirten Eğilmez, tüketim verilerinin tek başına ekonomik refah göstergesi olamayacağının altını çizdi.
Sadece tüketim hacmine odaklanan kriterlerin adil bir sosyal destek mekanizması sunamayacağını vurgulayan Eğilmez, şu risklere işaret etti:
• Yalıtımı yetersiz binalarda yaşayan dar gelirli hanelerin ısınmak için zorunlu olarak yüksek enerji harcaması,
• Kalabalık ailelerin temel ihtiyaçtan ötürü kotayı aşması,
• İklim şartları sert olan bölgelerde tüketimin zorunlu olarak katlanması.
Sosyal desteklerin doğrudan hane gelir düzeyi gözetilerek kurgulanması gerektiğini savunan Eğilmez, enerji politikalarında yalnızca tüketimi kısmanın yeterli olmadığını, tüm kesimlerin enerjiye adil ve sürdürülebilir şartlarda erişiminin güvence altına alınması gerektiğini ifade etti.
